Jezus czy Jeszua?

Moda, według definicji Słownika Języka Polskiego PWN, to „zwyczaj, obyczaj przejściowy, zmienny, przeciwstawiający się dotychczasowej tradycji w danej dziedzinie”. Istnieje moda na konkretny styl ubierania się, fryzury, potrawy czy formy rekreacji – listę aktualnych trendów można by ciągnąć w nieskończoność. Jak widzimy, jest to zjawisko tymczasowe, które wypiera poprzednie wzorce. Mówimy, że coś „weszło w modę”, stało się „ostatnim krzykiem mody” lub z niej wyszło.

Z niepokojem obserwuję pojawianie się podobnych mód w chrześcijaństwie. Nie dotyczą one jednak ubioru, lecz samej formy pobożności. Choć są to zjawiska przejściowe, w momencie swojego rozkwitu bywają traktowane jak uniwersalne panaceum na brak rozwoju kościołów. Ogłasza się je jako objawienia jedynej drogi prowadzącej do przebudzenia. Musimy jednak pamiętać, że każda moda – także ta religijna – z natury jest chwilowa i z czasem ustępuje miejsca kolejnym nowinkom.

Żyję na tym świecie już dość długo, a jako świadomie wierzący chrześcijanin kroczę za Bogiem ponad pół wieku. Widziałem więc niejedno. Chciałbym teraz zwrócić uwagę na odradzające się dziś zamiłowanie do „mesjaństwa”. Oczywiście nie kwestionuję mesjaństwa Chrystusa – Biblia w sposób jednoznaczny wskazuje na ten charakter Jego służby. Jezus stał się ucieleśnieniem starotestamentowych zapowiedzi o Mesjaszu, który miał przyjść, aby wypełnić Boże obietnice dane całej ludzkości.

Samo określenie „Mesjasz” wywodzi się od hebrajskiego czasownika oznaczającego „pomazać” lub „namaścić”. W Starym Testamencie odnosiło się ono do kapłanów, królów i innych osób wybranych przez Boga do szczególnych zadań. Bezpośrednie odniesienie do Chrystusa najwyraźniej widać w Księdze Daniela. Prorok ten otrzymał wizję chronologii Bożego planu ratunku dla ludzi ze wszystkich narodów, a nie tylko z Izraela. Bóg wyjaśnił mu znaczenie tej wizji słowami: „Ty zaś zastanów się i zrozum: Od wydania rozkazu, dotyczącego powrotu i odbudowania Jerozolimy, aż do Pomazańca, Księcia, będzie siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie. Na nowo zostanie odbudowany dziedziniec i fosa, jednak będą to czasy ucisku. A po sześćdziesięciu dwóch tygodniach Pomazaniec zostanie stracony i już go nie będzie” (Dn 9:25,26).

Ewangelista Jan wspomina pierwszych uczniów Jezusa, którzy natychmiast rozpoznali w Nim obiecanego Wybawiciela: „Andrzej, brat Szymona Piotra, był jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim. Odszukał on najpierw swojego brata Szymona i powiedział do niego: Znaleźliśmy Mesjasza – to znaczy Chrystusa” (Jn1:40,41).

Hebrajskie określenie „Mesjasz” znaczy dokładnie to samo, co greckie „Chrystus” – czyli „Pomazaniec”. Podobne wyznanie padło przy studni w Sychar, gdy Samarytanka powiedziała Jezusowi: „Wiem, że przyjdzie Mesjasz, czyli Chrystus. Gdy On przyjdzie, objawi nam wszystko” (Jn 4:25).

Skoro Mesjasz znaczy to samo co Chrystus, czy używanie hebrajskiego brzmienia jest bardziej poprawne? Absolutnie nie. Obecnie panuje jednak moda na nazywanie Jezusa po hebrajsku: „Jeszua”, a nawet pełniej: „Jeszua HaMaszijach”, zamiast polskiego „Jezus Chrystus”. Samo w sobie nie jest to herezją. Niebezpieczne staje się jednak wtedy, gdy taką formę uznaje się za jedyną właściwą, sugerując podświadomie, jakoby Chrystus nie rozumiał modlitw w naszym ojczystym języku. Trudno bowiem inaczej interpretować usilne nakłanianie do stosowania hebrajskich terminów.

Zwolennicy tego trendu uważają się za „bardziej biblijnych” nie tylko ze względu na nazewnictwo, ale również przez kopiowanie starotestamentowych, żydowskich zwyczajów. Przypomina mi to moją wizytę w jednym z kościołów chrześcijan mesjańskich w Jerozolimie. Podczas nabożeństwa biegano z flagami wokół sali, co uzupełniano specyficznymi pląsami. Wyglądało to dość osobliwie – organizatorzy zgromadzenia w centrum Jerozolimy próbowali pokazać rodowitym Żydom, jak rzekomo należy „po żydowsku” wielbić Boga.

Gdy widzę próby przenoszenia tych wzorców na grunt polski, zastanawiam się, czy entuzjaści określenia „Jeszua HaMaszijach” znają Nowy Testament. Kościół jest dziełem Jezusa Chrystusa; jest Jego Ciałem, wspólnym dla wszystkich wierzących. Na początku chrześcijaństwa istniał wyraźny podział na judeochrześcijan oraz wierzących wywodzących się z pogan (Greków). Jednak Apostoł Paweł pisał do ówczesnych wiernych: „Teraz zaś w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, znaleźliście się blisko przez krew Chrystusa. On bowiem jest naszym pokojem. On, który w jedno połączył jednych i drugich, i zburzył w swoim ciele dzielący ich mur wrogości – Prawo przykazań w postanowieniach, które uznał za bezużyteczne, aby z obu stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i ponownie jednych i drugich pojednać z Bogiem w jednym ciele przez krzyż, w sobie samym zadając śmierć wrogości” (Ef 2:13-16).

Nie ma już podziałów, nie ma potrzeby celebrowania świąt i obyczajów, które były jedynie „cieniem”. Paweł, pisząc do Kolosan, wyjaśnił, że nie musimy wracać do tego, co przeminęło, ponieważ: „to wszystko jest cieniem rzeczy, które mają nastąpić, rzeczywistością zaś jest Chrystus” (Kol 2:17). Skoro mamy dostęp do Rzeczywistości, którą jest Chrystus, powracanie do cieni jest nietaktem wobec Niego. Warto przy tym zauważyć, że sam Paweł – choć był Hebrajczykiem – pisząc do Greków, nie używał terminu „HaMaszijach”, lecz greckiego „Christos”. Dlaczego więc my, Polacy, mielibyśmy rezygnować z naszego „Chrystusa”?

Uważam, że ta moda to nic innego jak próba ponownego wznoszenia muru, który w Chrystusie został zburzony. To coś poważniejszego niż niewinna zmiana słownictwa – to brak posłuszeństwa wobec Bożego Słowa i dzieła, którego Jezus dokonał na krzyżu. W Bożym Królestwie jesteśmy już jednym ludem. Apostoł Piotr ujął to słowami: „Wy jednak jesteście potomstwem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem wykupionym, abyście opowiadali o cnotach Tego, który was wezwał z ciemności do swojej niezwykłej światłości” (1 Ptr 2:9).

O Jezusie powiedziano, że jest „światłością prawdziwą, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi” (Jn 1:9). Powrót do cieni jest ruchem w przeciwnym kierunku. Naszym celem jest chodzenie w światłości, zgodnie z obietnicą: „Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość życia” (Jn 8:12).

Wolność w Chrystusie to także wolność od systemów, które nie były w stanie wyzwolić człowieka z niewoli grzechu. Paweł pisał o wolności w Duchu Świętym: „To bowiem, czego Prawo nie mogło dokonać, ponieważ było osłabione przez ciało, tego dokonał Bóg, gdy posłał swojego Syna w postaci grzesznego ciała i z powodu grzechu potępił grzech w ciele” (Rz 8:3).

Uporczywe wypełnianie nakazów Zakonu i kopiowanie starych rytuałów jest w istocie powrotem do niewoli ciała.

Henryk Hukisz