Bóg nie szuka tłumów – szuka wiernych serc

Historia zbawienia objawia jedną z najbardziej niezwykłych prawd o Bożym sposobie działania. Człowiek od wieków skłonny jest oceniać możliwości przez pryzmat liczb, siły i zasobów. Władcy liczą armie, politycy liczą głosy, przedsiębiorcy liczą kapitał, a nawet wspólnoty chrześcijańskie nierzadko mierzą skuteczność swojej służby liczbą uczestników, wielkością budynków czy zasięgiem działalności. Tymczasem Bóg, którego drogi nie są drogami człowieka, patrzy na rzeczywistość zupełnie inaczej. Pismo Święte ukazuje, że gdy Pan postanawia rozpocząć nowe dzieło lub odmienić bieg historii, nie rozpoczyna od poszukiwania większości. Poszukuje ludzi, których serca są całkowicie oddane Jemu.

Słowa zapisane w Drugiej Księdze Kronik odsłaniają tę zasadę z niezwykłą prostotą: „Pan bowiem ogarnia spojrzeniem całą ziemię, aby wzmocnić serce tych, którzy są wobec Niego szczerzy” (2 Krn 16,9). Nie czytamy tutaj, że Bóg wypatruje najpotężniejszych narodów, najliczniejszych zgromadzeń czy najbardziej wpływowych przywódców. Jego spojrzenie zatrzymuje się na sercu człowieka. To właśnie ono jest miejscem, od którego rozpoczyna się każde prawdziwe duchowe przebudzenie.

Ta zasada przewija się przez całe Pismo Święte niczym złota nić łącząca kolejne pokolenia ludzi wiary. Już w czasach Noego, gdy niemal cała ludzkość pogrążyła się w nieprawości, Bóg nie rozpoczął od naprawiania świata przez większość. Wybrał jednego sprawiedliwego człowieka i jego rodzinę. W świecie pełnym przemocy i moralnego zepsucia wystarczyło jedno wierne serce, aby ocalić przyszłość całego rodzaju ludzkiego. Podobnie było z Abrahamem. Nie posiadał armii ani politycznej pozycji. Był pielgrzymem, którego Bóg wyprowadził z rodzinnej ziemi, składając mu obietnicę niemożliwą do spełnienia według ludzkich kryteriów. A jednak właśnie z tego jednego człowieka narodził się naród, przez który miało przyjść błogosławieństwo dla wszystkich ludów ziemi.

Jednym z najbardziej wymownych obrazów tej duchowej prawdy pozostaje jednak historia Gedeona. Kiedy Izrael znalazł się pod ciężkim uciskiem Madianitów, sytuacja wydawała się beznadziejna. Wróg rok po roku pustoszył kraj, odbierał plony i pozostawiał mieszkańców w nędzy. Izraelici ukrywali się w jaskiniach i górskich kryjówkach, żyjąc w nieustannym lęku. W takich okolicznościach Bóg powołał człowieka, który w swoich własnych oczach nie przedstawiał większej wartości. Gedeon uważał swój ród za najmniej znaczący w pokoleniu Manassesa, a siebie samego za najmniejszego w domu ojca. Właśnie dlatego stał się narzędziem, przez które Bóg zamierzał objawić swoją moc. Boży wybór nie opierał się na naturalnych zdolnościach, lecz na gotowości serca do posłuszeństwa.

Gdy Gedeon zgromadził trzydzieści dwa tysiące wojowników, mogło się wydawać, że przygotowania do walki dobiegły końca. Tymczasem właśnie wtedy Bóg wypowiedział słowa, które dla każdego stratega wojskowego brzmiałyby jak zaprzeczenie zdrowego rozsądku: „Wtedy PAN powiedział do Gedeona: Zbyt liczny lud jest przy tobie, abym w jego ręce wydał Madianitów. Mógłby się bowiem pysznić Izrael wobec Mnie, i mówić: Własną ręką się wybawiłem” (Sdz 7,2). W tych kilku zdaniach odsłania się głęboka motywacja Bożego działania. Nie chodziło wyłącznie o samo zwycięstwo nad Madianitami. Znacznie ważniejsze było to, komu po zwycięstwie przypadnie chwała. Jeżeli człowiek uzna, że zwyciężył dzięki własnej sile, łatwo zapomina o Tym, który jest prawdziwym Dawcą zwycięstwa.

Rozpoczął się więc proces oczyszczania armii. Najpierw odeszli wszyscy ogarnięci lękiem. Dwadzieścia dwa tysiące ludzi wróciło do swoich domów. Następnie pozostałych wojowników poddano próbie przy wodzie, która ujawniła ich duchową czujność. Ostatecznie przy Gedeonie pozostało jedynie trzystu ludzi. Z ludzkiego punktu widzenia oznaczało to niemal pewną klęskę. Jednak właśnie w tej chwili rozpoczęło się prawdziwe zwycięstwo, ponieważ nie było już miejsca na ludzką pychę. Cała nadzieja została złożona w Bogu.

Nie był to odosobniony przypadek. Ta sama zasada powraca wielokrotnie na kartach Biblii. Dawid stanął naprzeciw Goliata jako młody pasterz uzbrojony jedynie w procę i kilka kamieni, lecz wyznał, że „ta wojna należy do PANA i to On wyda was w nasze ręce” (1 Sm 17,47). Eliasz samotnie wystąpił przeciwko czterystu pięćdziesięciu prorokom Baala na górze Karmel, wierząc, że prawda nie potrzebuje większości, aby zwyciężyć. Daniel pozostał wierny Bogu pośród pogańskiego Babilonu, a jego trzej przyjaciele wybrali piec ognisty zamiast kompromisu z bałwochwalstwem. W każdym z tych wydarzeń Bóg objawiał swoją moc nie poprzez liczebną przewagę, lecz przez wierność tych, którzy bardziej bali się utracić społeczność z Nim niż własne życie.

Najpełniej tę zasadę widać jednak w osobie Jezusa Chrystusa. Choć podczas swojej ziemskiej służby gromadził tysiące słuchaczy, nie budował swojego Królestwa na tłumach. Ewangelie pokazują, że świadomie poświęcał najwięcej czasu dwunastu uczniom, a spośród nich jeszcze bliżej dopuszczał Piotra, Jakuba i Jana. Gdy po rozmnożeniu chleba tłumy szły za Nim, Jezus nie próbował utrzymać ich za wszelką cenę. Wygłosił wymagające nauczanie o kosztach uczniostwa: „Odtąd wielu Jego uczniów odeszło i już z Nim nie chodziło” (Jn 6,66). Nie zmienił swojego przesłania, aby zachować popularność, ponieważ nigdy nie szukał zwolenników. Szukał uczniów.

Po Jego śmierci i zmartwychwstaniu nie pozostały tysiące wiernych wyznawców. W Wieczerniku zgromadziło się zaledwie około stu dwudziestu osób. Z perspektywy Cesarstwa Rzymskiego byli grupą pozbawioną znaczenia. Nie dysponowali wojskiem, majątkiem ani politycznym wpływem. Mieli jednak obietnicę Chrystusa, że otrzymają moc Ducha Świętego. Gdy obietnica ta wypełniła się w dniu Pięćdziesiątnicy, rozpoczął się proces, który odmienił historię świata. Ewangelia rozprzestrzeniała się nie dzięki przewadze militarnej ani politycznej, lecz dzięki ludziom całkowicie oddanym Chrystusowi, gotowym cierpieć i umrzeć za prawdę o Jego zmartwychwstaniu.

Ten sam wzorzec powtarza się w całej historii Kościoła. Wielkie przebudzenia duchowe nie rodziły się przede wszystkim z rozbudowanych struktur organizacyjnych, lecz z niewielkich grup wierzących trwających na modlitwie i szukających Bożego oblicza. Bóg wielokrotnie rozpoczynał swoje dzieło od wiernej resztki, aby cała chwała należała wyłącznie do Niego. To dlatego prorok Zachariasz mógł zapisać słowa: „Nie dzięki sile i  nie dzięki mocy, lecz dzięki Mojemu duchowi!” (Za 4,6).

John Wesley pod koniec swojego życia (1790 r), w liście do jednego ze współpracowników napisał:  „Dajcie mi stu kaznodziejów, którzy nie boją się niczego oprócz grzechu i nie pragną niczego oprócz Boga, a nie obchodzi mnie ani trochę, czy będą duchownymi, czy świeckimi – tylko tacy wstrząsną bramami piekła i ustanowią królestwo niebieskie na ziemi.”

Ten wielki kaznodzieja postawił na całkowite zaufanie położone w Bogu, a w jego słowach kryły się dwie główne idee, zaczerpnięte z biblijnych historii o bohaterach wiary. Stawiał na tych, którzy: boją się tylko grzechu i pragną jedynie Boga. Wesley wierzył, że największym zagrożeniem dla chrześcijanina nie są prześladowania, bieda czy odrzucenie ze strony ludzi, lecz kompromis z grzechem. Kaznodzieja wolny od strachu przed ludzką opinią jest nieustraszony w głoszeniu prawdy.  Znaczenia miało jedynie serce całkowicie uświęcone i skupione na Chrystusie – wolne od chciwości, ambicji politycznych czy szukania własnej chwały.

Współczesny Kościół również potrzebuje na nowo odkryć tę duchową prawdę. Łatwo ulec pokusie oceniania Bożego błogosławieństwa według kryteriów świata. Łatwo uwierzyć, że o skuteczności służby decyduje liczba uczestników, rozmach przedsięwzięć czy siła oddziaływania. Tymczasem historia zbawienia niezmiennie świadczy o czymś innym. Bóg nadal poszukuje ludzi pokornych, wiernych i gotowych zapłacić cenę posłuszeństwa. To przez nich objawia swoją moc.

Dlatego najważniejsze pytanie, jakie każdy wierzący powinien sobie postawić, nie brzmi: „Jak wielkie jest moje dzieło?” ani „Ilu ludzi idzie za mną?”. O wiele ważniejsze jest pytanie: „Czy moje serce jest całkowicie oddane Bogu?”. To właśnie od odpowiedzi na nie rozpoczyna się wszystko. Tam, gdzie Bóg znajduje serce wolne od pychy, od lęku i od kompromisu, tam rozpoczyna dzieło, którego skutki często sięgają daleko poza jedno pokolenie. Tak było w czasach Gedeona, Dawida, apostołów i wielu wiernych świadków Chrystusa na przestrzeni wieków. I tak pozostaje do dziś.

Henryk Hukisz