Nasza Pascha

W Kalendarzu Żydowskim czytamy między innymi:

„O północy 15 nisan 2448 roku od stworzenia świata (1313 r. p.n.e.), 210 lat po osiedleniu się Jakuba w Egipcie i 430 lat po 'przymierzu między częściami' (1 Mojż. 15,17-18), Bóg nawiedził Egipt ostatnią z dziesięciu plag, zabijając wszystkich pierworodnych. Wcześniej tego wieczoru synowie Izraela odprawili pierwszy seder w historii, spożywając pieczone mięso ofiarne, macę oraz gorzkie zioła. Krwią ofiary skropili odrzwia swoich domów na znak, że Bóg ominie ich domostwa, zsyłając zarazę na Egipcjan. Opór faraona został ostatecznie przełamany – praktycznie wypędził on swoich byłych niewolników z kraju. Kilka milionów dusz – 600 000 dorosłych mężczyzn wraz z kobietami, dziećmi oraz rzeszą nie-Żydów, którzy do nich dołączyli – opuściło Egipt tego dnia, rozpoczynając 50-dniową wędrówkę na Synaj. Tak narodził się lud wybrany”.

W centrum tego potężnego Bożego działania znajdował się baranek, starannie wybrany ze stada. Jego kluczową cechą była nieskazitelność. Bóg nakazał: „Ma to być baranek bez skazy, jednoroczny samiec, wybierzecie go z baranków lub z koźląt” (Wj 12:5). Przeznaczeniem zwierzęcia nie było jednak samo nasycenie głodu, lecz krew na odrzwiach: „Wezmą jego krew i pokropią odrzwia i nadproże w domach, w których będą go jedli” (w. 7).

Wybór baranka nie był przypadkowy. To wyraźne nawiązanie do innego jagnięcia, które Bóg wskazał zamiast Izaaka. Gdy Abraham w posłuszeństwie budował ołtarz, by złożyć w ofierze jedynego syna, Bóg w ostatniej chwili powstrzymał jego rękę. Abraham „rozejrzał się i zobaczył za sobą barana, który zaplątał się rogami w zaroślach. Podszedł więc tam Abraham, wziął barana i złożył go w ofierze całopalnej zamiast swojego syna” (Rdz 22:13).

Gdy minęło około sześciuset lat, Bóg znów okazał łaskę, wyprowadzając naród z niewoli. Ponownie pojawia się baranek zwiastujący wyzwolenie. Wspólnym mianownikiem obu wydarzeń była ofiara życia za innych. Za czasów Abrahama baranek zajął miejsce Izaaka; w Egipcie jego krew chroniła rodziny przed ciosem Niszczyciela. Mojżesz otrzymał obietnicę: „Gdy PAN będzie przechodził, aby uderzyć Egipt, i zobaczy krew na nadprożu i odrzwiach z obu stron, wtedy PAN przejdzie koło drzwi i nie pozwoli Niszczycielowi, aby wszedł do waszych domów i zadał cios” (Wj 12:23).

Zanim Izraelici ruszyli w drogę, otrzymali instrukcję, jak celebrować tę pamiątkę: „A kiedy wejdziecie do ziemi, którą PAN wam da, tak jak powiedział, zachowujcie ten obrzęd. Gdy zaś zapytają was synowie: Co oznacza ten wasz obrzęd? wtedy odpowiecie: To jest ofiara Paschy dla PANA, który ominął domy Izraelitów w Egipcie. Uderzył Egipt, a domy nasze ocalił. Wtedy lud pokłonił się, oddając hołd” (Wj 1:26-27).

Dlaczego te wydarzenia miały być wspominane przez tysiąclecia? Powód jest jeden. Gdy Jan Chrzciciel zobaczył Chrystusa na judzkiej drodze, ogłosił: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (Jn 1:29).

Prorok Izajasz, wyjaśniając to wskazanie, pisał o Nadchodzącym: „PAN jednak chciał go zmiażdżyć cierpieniem. Jeśli odda swe życie na ofiarę zadośćuczynienia, to ujrzy potomstwo, wydłuży swoje dni i przez niego spełni się wola PANA” (Iz 53:10). Tak oto Bóg kreślił w historii ludzkości linię ratunku. Najpierw był to baranek w zaroślach, potem krew na egipskich drzwiach, aż wreszcie Baranek przyszedł osobiście. Z własnej woli, choć Jego dusza drżała przed męką, wyznał: „Przecież przyszedłem dla tej godziny” (Jn 12:27). Szedł do Jerozolimy na święto Paschy, bo wiedział, że nadeszła chwila, by „umiłował swoich w świecie, i to umiłował ich do końca” (Jn 13:1).

Później, gdy tłumy uwierzyły, że krew Bożego Baranka daje odkupienie z niewoli grzechu, apostoł Paweł napisał: Chrystus przecież został zabity w ofierze jako nasza Pascha (1 Kor 5:7). Paweł pisał w grece koine – języku prostym, zrozumiałym dla każdego, bo Boże serce chce dotrzeć do wszystkich. Grecki tekst „kai gar to pascha hemon, hyper hemon etythe Christos” można oddać słowami: „na naszą paschę, za nas, został zabity Chrystus”.

Dlatego słowo Pascha ma dla mnie głębsze znaczenie. Zawiera w sobie całą prawdę o Bożym pragnieniu ratunku. Nazwa „Wielkanoc” mniej mnie przekonuje – być może dlatego, że łatwiej pod nią przemycić zajączki, jajka i biesiadowanie, zapominając o Baranku ofiarowanym za nasze zbawienie. Choć muszę przyznać, że w obecnym, trudnym czasie prób, pogańskich dekoracji widać jakby mniej. Może to dobry znak?

Pascha oznacza też nowe życie. Świętujmy więc „używając nie starego kwasu, nie kwasu zła i zepsucia, lecz przaśników szczerości i prawdy” (1 Kor 5:8).

Obchodźmy naszą Paschę ku uwielbieniu naszego Baranka, Jezusa Chrystusa.

Henryk Hukisz

Nowe życie rodzi się ze śmierci

Bez uśmiercenia „starego człowieka” nie można w ogóle mówić o zbawieniu. Ta prawda jest tak oczywista, jak stwierdzenie apostoła Pawła: „Dlatego jeśli ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, przeminęło, a nastało nowe” (2 Kor 5:17). Stare musi przeminąć; żadne uczynki dawnego życia nie mogą plamić nowej tożsamości w Bogu. Tak i Amen – tutaj nie ma innej opcji.

Przejawem działania mocy krzyża, która prowadzi do śmierci grzesznej natury, jest pokuta. Zauważmy jednak, że przeciwnikowi udało się niemal całkowicie wyeliminować to słowo z powszechnego użycia – nawet wewnątrz Kościoła. Dzisiaj rzadko głosi się Ewangelię upamiętania; rzadko wzywa się słuchaczy do szczerej pokuty. Zamiast tego mówi się jedynie o miłości, która akceptuje każdego takim, jakim jest. To prawda, że Bóg kocha grzesznika, lecz zauważmy, że począwszy od Jana Chrzciciela, Bóg wzywał ludzi do radykalnego porzucenia starego życia. Dopiero w sercu, które żałuje i odwraca się od grzechu, może zrodzić się pragnienie słuchania o Bożym Królestwie. Jezus powiedział jasno: „Nadszedł czas, Królestwo Boga jest już blisko, nawróćcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1:15).

To wezwanie uświadamia nam, że bez pokuty nie można nawet zbliżyć się do Bożego Królestwa. Apostoł Paweł, przemawiając na ateńskim Areopagu, stwierdził: „Nie zważając przeto na czasy nieświadomości, Bóg wzywa teraz wszędzie i wszystkich ludzi, aby się nawracali, gdyż wyznaczył dzień, w którym sprawiedliwie będzie sądzić świat przez Człowieka, którego na to przeznaczył, po uwierzytelnieniu wobec wszystkich przez wskrzeszenie Go z martwych” (Dz 17:30-31).

Zmartwychwstanie Chrystusa jest zatem nie tylko nadzieją, ale i zapowiedzią sprawiedliwego sądu, na którym nikt nie ostoi się, powołując się na własną dobroć. Według proroka Izajasza: „Wszyscy byliśmy podobni do nieczystych, wszystkie nasze sprawiedliwe czyny były jak skrwawiona szata. Wszyscy zwiędliśmy jak liście, nasze przewinienia jak wiatr nas uniosły” (Iz 64:5).

Krzyż umożliwia skuteczne pozbycie się brudu tej „splugawionej szaty”. Dzieje się to dzięki temu, czego Chrystus dokonał zgodnie z zapowiedzią Jana Chrzciciela: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (Jn 1:29). Ta wielka prawda o mocy krzyża działa dwukierunkowo. Z jednej strony zostaliśmy uwolnieni z mocy grzechu, ponieważ Jezus umarł za nas i wymazał obciążający nas wyrok śmierci wiecznej. Z drugiej strony krzyż rodzi w nas pragnienie uśmiercenia starej natury dla świata i grzesznego stylu życia, który dotąd prowadziliśmy. Paweł wyraził to słowami: „Obym się nie chlubił z innego powodu jak tylko z krzyża naszego Pana Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat został ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata” (Ga 6:14).

Jedynie moc płynąca z krzyża uzdalnia nas do zwycięstwa nad grzechem i pożądliwością ciała, która w nas drzemie. Pan Jezus wzywał uczniów do pójścia w Jego ślady, lecz ta droga wymaga czegoś więcej niż tylko pobożnego życzenia. On powiedział wprost: „Kto nie bierze swego krzyża i idzie za Mną, nie jest Mnie godny” (Mt 10:38).

Nikt z nas nie jest w stanie sam „wyprodukować” w sobie nowego życia, ponieważ nadal przebywamy w słabych, „glinianych naczyniach”. Apostoł Paweł wyjaśnia: „Ten skarb jednak przechowujemy w glinianych naczyniach, aby ta przeogromna moc była z Boga, a nie z nas” (2 Kor 4:7). Jemu należy się wszelka chwała, gdyż to dzięki mocy krzyża umiera nasz „stary człowiek” i dzięki niej możemy wydawać owoc nowego życia. Zbawienie z łaski stawia nas na niewzruszonym fundamencie, którym jest Baranek Boży – zabity, lecz zmartwychwstały – nasz Pan i Zbawiciel.

Nie wystarczy jednak jednorazowe doznanie łaski w dniu narodzenia się na nowo. Paweł pisał do odrodzonych z Ducha wierzących w Kolosach: „Skoro więc przyjęliście Chrystusa Jezusa jako Pana, to trwajcie w Nim, zakorzenieni i ugruntowani w Nim, i umocnieni wiarą, jak was nauczono, pełni wdzięczności” (Kol 2:6-7). Nawrócenie daje początek, ale codzienne chodzenie z Jezusem to nieustanne odwracanie się od uczynków ciemności. Dlatego apostoł Piotr pisał: „Skoro więc Chrystus cierpiał w ciele, wy także uzbrójcie się tą samą myślą, że ten, kto doznał cierpienia cielesnego, zerwał z grzechem, aby przez resztę życia w ciele żyć już nie dla ludzkich namiętności, ale zgodnie z wolą Boga” (1 Ptr 4:1-2).

Nowe życie, otrzymane w darze od Boga, to nie tylko przywilej, ale przede wszystkim wielkie zobowiązanie do życia w świętości i posłuszeństwie Jego woli.

Henryk Hukisz

"SAFE" bezpieczne

Dziś w naszym kraju słowo „SAFE” kojarzy się nam z bardzo żywą polaryzacją polityczną. Z jednej strony mamy zwolenników pokaźnego funduszu na zbrojenia, którego źródło znajduje się w kredycie europejskim, po drugiej stronie mamy „tajemniczy” zysk stworzony na życzenie określonego środowiska politycznego.

Nie o tym jednak chcę dziś pisać, chcę odnieść się do słów ewangelisty Łukasza, którymi rozpoczyna swój opis wydarzeń; „Wielu podjęło się już opisania wydarzeń, które dokonały się wśród nas, zgodnie z tym, jak je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami Słowa. Uznałem też i ja za właściwe, najczcigodniejszy Teofilu, wszystko dokładnie zbadać i po kolei wiernie ci opisać, abyś nabrał przekonania, że to, czego cię nauczono, jest prawdziwe” (Łk 1,1–4). A konkretnie, chodzi o słówko „ασφαλειαν” (asphaleian), przetłumaczone w większości polskojęzycznych Biblii jako „prawdziwe”, „wiarygodne” lub „pewność”

Głębsza analiza znaczenia angielskiego słówko „safe” w najprostszej formie znaczy „bezpieczny”. Dokładniejsze badanie znaczenia tego słowa prowadzi do łacińskiego salvus, co oznacza „cały”, „zdrowy”, „nienaruszony”. Co ciekawe, z tego samego rdzenia wywodzi się angielskie słowo „salvation” (zbawienie). W języku angielskim istnieje więc bezpośredni językowy pomost między byciem „bezpiecznym” (safe) a byciem „zbawionym” (saved). To idealnie współgra z analizą słowa asphaleia jako fundamentu, który daje gwarancję bezpieczeństwa naszego zbawienia.

Spośród czterech ewangelistów, którzy spisali dzieje i dokonania Jezusa Chrystusa, tylko Łukasz zapewnia czytelników, że zadał sobie trud dokładnego zbadania wszystkich faktów. Swoją intencję wyjaśnia już w pierwszym zdaniu:

Nie oznacza to, że inne opisy są niewiarygodne. Nie ulega wątpliwości, że „całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauczania, przekonywania, upominania, do wychowywania w sprawiedliwości, aby człowiek Boży był doskonały, przygotowany do czynienia wszelkiego dobra” (2 Tym 3,16–17). Łukasz, będąc z zawodu lekarzem, nadaje jednak swojej relacji rys osobisty, kierując ją do konkretnej osoby – bliżej nieznanego Teofila.

Wierzę, że Łukasz pragnął, aby każdy czytelnik traktował tę Ewangelię tak, jakby była skierowana bezpośrednio do niego. Aby poczuć tę bliskość, wystarczy po słowie „najczcigodniejszy” wstawić własne imię i czytać dalej: „...abyś [Twoje Imię] nabrał przekonania, że to, czego cię nauczono, jest prawdziwe”. Ten osobisty akcent ma szczególną wymowę w kwestii pewności zbawienia i zaufania Bożym obietnicom.

Warto zadać sobie fundamentalne pytanie o nasz stosunek do Biblii: Czy czytając tę Księgę, masz świadomość, że jej treść jest absolutnie prawdziwa i niezachwiana?

Dzisiaj reklamy mamią nas wizjami bezpiecznych aut wyposażonych w najnowocześniejsze czujniki, które same hamują przed przeszkodą. Ale czy naprawdę mamy pewność, że ten system zadziała w krytycznym momencie? Czy zaryzykowałbyś życie swoje lub swojego dziecka, stając przed rozpędzonym pojazdem tylko dlatego, że sprzedawca zapewnił Cię o jego niezawodności? Z podobną – a nawet większą – powagą powinniśmy zapytać siebie: z jaką pewnością traktujemy Ewangelię, gdy ją czytamy?

Ewangelista Łukasz zrobił wszystko, co w jego mocy, aby opis wydarzeń był wiarygodny i dawał poczucie bezpieczeństwa tym, którzy uwierzą. Wiedział, że ten przekaz o życiu Jezusa stanie się fundamentem, na którym ludzie będą budować całą swoją egzystencję. Dlatego warto przyjrzeć się bliżej zapewnieniu, że coś „jest prawdziwe”.

Inne polskie przekłady oddają końcową frazę zdania (Łk 1,4) w następujący sposób: „Abyś nabrał pewności co do tego, czego cię nauczono” (UBG), „Tak byś mógł się przekonać o wiarygodności wyłożonych ci słów” (EIB), „Żebyś poznał całą prawdę pouczeń, których ci udzielono” (BW-P). Chodzi o całkowitą pewność, że to, czego dowiedziałeś się o Chrystusie i Jego dziele na Golgocie, jest skuteczne w Twoim życiu. Stawką nie są chwilowe doznania, lecz życie wieczne.

Greckie słowo ασφαλειαν (asphaleian), którego używa Łukasz, spotkamy również w dwóch innych miejscach Nowego Testamentu. W Dziejach Apostolskich, w opisie więzienia, do którego zostali wrzuceni apostołowie, Łukasz używa tego słówka, opisując staranność jego zamknięcia: „Znaleźliśmy więzienie bardzo starannie (asphaleia) zamknięte i strażników stojących przed drzwiami” (Dz 5,23). Drugi raz słowo to zostało użyte przez apostoła Pawła, który oddaje jego pełniejsze znaczenie: „Gdy będą mówić: Pokój i bezpieczeństwo (asphaleia), wtedy niespodziewanie, jak bóle porodowe na kobietę ciężarną, przyjdzie na nich zagłada i nie uciekną” (1 Tes 5,3). W Septuagincie (greckim tłumaczeniu Starego Testamentu) słowo to zostało użyte 19 razy i prawie zawsze oznacza „bezpieczeństwo”. Tak więc, gdy Łukasz starannie opisuje wydarzenia dotyczące życia i dokonań Chrystusa, zapewnia, że to wszystko stanowi zabezpieczenie naszej wieczności w obecności Ojca niebieskiego.

Dlatego jestem przekonany, że ewangelista Łukasz użył odpowiedniego słowa, które znaczy, że możesz nie tylko wiedzieć to, czego cię nauczono, ale być pewnym, że jest to bezpieczne, niewzruszone, solidne i stabilne. Autor innego listu, pisząc o tym, jak wielkie i pewne jest nasze zbawienie, napisał: „Dlatego trzeba, abyśmy szczególnie trzymali się tego, co usłyszeliśmy, żeby nie minąć się z celem. Skoro bowiem słowo ogłoszone przez aniołów okazało się niezawodne, a wszelkie wykroczenie i nieposłuszeństwo otrzymało słuszną odpłatę, to jak my jej unikniemy, jeśli zlekceważymy tak wielkie zbawienie, które Pan zaczął głosić, a Jego słuchacze nam potwierdzili?” (Hbr 2,1–3). Chodzi tu naprawdę o wielkie zbawienie – powiem wprost: największe dzieło, jakie Bóg uczynił dla naszego ratunku.

Ewangelista Łukasz na pierwszym miejscu stawia kwestię bezpieczeństwa wiary, ponieważ obawiał się, że wielu spośród tych, którym mówiono o zbawieniu w Chrystusie, mogło usłyszeć prawdy, co do których nie ma pewności, że są bezpieczne. Jak mówią historycy chrześcijaństwa, już na samym początku pojawiło się wielu fałszywych nauczycieli, którzy nakłaniali do odstępstwa od tej Ewangelii, jaka była wówczas zwiastowana. Apostoł Paweł pisał do wierzących w rejonie Galacji: „Dziwię się, że tak szybko przechodzicie od Tego, który was powołał łaską Chrystusa, do innej ewangelii. Nie ma jednak innej. Są tylko tacy, którzy sieją zamęt wśród was i chcą sfałszować Ewangelię Chrystusa” (Ga 1,6–7).

Paweł w innym liście, skierowanym do wierzących w Koryncie, wyraził zdziwienie, że szybko dali posłuch głosicielom innej ewangelii: „Jeśli bowiem jakiś przybysz głosi wam innego Jezusa, którego nie głosiliśmy, czy też gdy przyjmujecie innego ducha, którego nie otrzymaliście, albo Ewangelię inną od tej, którą przyjęliście, spokojnie to znosicie” (2 Kor 11,4). Dlatego nie powinna nas dziwić troska, z jaką Łukasz opisuje wydarzenia stanowiące fundament wiary, która prowadzi do zbawienia duszy.

Łukasz chce, abyśmy znali nie tylko doktrynę, ale abyśmy posiedli także pewność (asphaleian), że wiara wynikająca z nauki jest absolutna, bezpieczna i niezmienna. Ewangelista stara się o to, aby słuchacze tego zwiastowania mogli osiągnąć gwarancję bezpieczeństwa (asphaleian) tego, czego się nauczyli. Aby nie okazało się, jak również pisał Paweł do wierzących w Koryncie, że: „daremne jest nasze głoszenie, daremna też jest wasza wiara” (1 Kor 15,14).

Zastanawiam się, czy my czasem nie troszczymy się o bezpieczeństwo naszego domu czy auta bardziej niż o pewność zbawienia. Apostoł Paweł, przechodząc w swoim życiu przez różne doświadczenia, zapewniał czytelników swoich listów: „Wiem bowiem, komu zawierzyłem, i jestem przekonany, że jest On w stanie ustrzec to, co mi powierzono, aż do owego dnia” (2 Tym 1,12). W dalszej części tego listu Paweł radzi młodemu Tymoteuszowi, aby unikał „pospolitej, pustej mowy, bo tych, którzy się nią posługują, prowadzi ona do coraz większej bezbożności” (2 Tym 2,16). Zapewniał też o tym, że trwa jedynie „mocny fundament Boży, którego pieczęcią są słowa: Pan poznał tych, którzy należą do Niego oraz: Niech się odwróci od nieprawości każdy, kto wzywa imienia Pana” (2 Tym 2,19).

Pewność dająca bezpieczeństwo sprawiła, że pierwotny Kościół przetrwał trzy wieki częstych i strasznych prześladowań. Boża prawda jest niewzruszona w obliczu choroby i porzucenia, rozczarowania, żalu i męczeństwa. Apostoł Paweł, gdy przechodził „przez trudy, daleko bardziej przez więzienia, ponad jakąkolwiek miarę przez chłosty, przez wielokrotne niebezpieczeństwo śmierci” (2 Kor 11,23), złożył świadectwo bezpieczeństwa, jakie dawały mu niezachwiane słowa obietnic Bożych, którym zaufał z całego serca. W końcu swego życia mógł z całkowitą pewnością powiedzieć: „Dobrą walkę stoczyłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem. Na koniec odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który owego dnia wręczy mi Pan, sprawiedliwy Sędzia, zresztą nie tylko mnie, ale też tym wszystkim, którzy z miłością oczekują Jego objawienia” (2 Tym 4,7–8).

Dobrze jest mieć niezachwianą pewność co do kwestii zasadniczych, by mieć „przekonanie, że to, czego mnie nauczono, jest prawdziwe”

Henryk Hukisz

Wojna i pokój

Lew Tołstoj w swoim dwutomowym dziele literackim „Wojna i pokój” był przekonany, że historią rządzi fatum, ślepy los, który nie jest zależny od jakichkolwiek ludzkich działań.

Jak jest naprawdę, to już zależy od naszego pojmowania losu świata. Wojny były, są, i będą do końca świata. Jeśli wierzymy w Boga, który nad wszystkim czuwa, to mamy świadomość, że On do wszystkiego dopuszcza, gdyż On powiedział: „Od początku zapowiadam przyszłość, od dawna to, co się jeszcze nie stało. Mówię: Mój plan się spełni, spełnię każdą swoją wolę. … Tak powiedziałem, tak też to sprawię, zamierzyłem i rzeczywiście tego dokonam" (Iz 46,10-11). Jedno jest pewne, wojen by nie było, gdyby człowiek nie wszedł na ścieżkę buntu wobec swego Stwórcy.

Chciałbym w tym rozważaniu spojrzeć na konflikty zbrojne szerzej, w świetle Biblii. Osobiście wierzę, że w niej znajdziemy odpowiedzi na większość naszych współczesnych trosk. Uważny czytelnik tej Księgi zauważy, że niemal wszystkie opisane w niej wojny toczyły się w jednym rejonie – w okolicach Izraela. Nawet jeśli dotyczyły innych narodów, zawsze miały punkt styczny z narodem wybranym. Dlatego, jeśli szukamy przepowiedni odnoszących się do naszych czasów, znajdziemy tam przede wszystkim zapowiedzi wojen dotyczących Izraela w czasie ostatecznym. To, co dzieje się dziś na Bliskim schodzie, kieruje naszą uwagę do prorockich zapowiedzi dotyczących Izraela.

Wyraźne światło na te wydarzenia rzucają słowa Pana Jezusa, wypowiedziane do uczniów na Górze Oliwnej, z której rozciągał się widok na świątynię: „Będziecie słyszeć o wojnach i odgłosy bitew. Uważajcie, nie dajcie się zastraszyć. Tak bowiem musi się stać”. Po chwili dodał: „... ale to jeszcze nie koniec” (Mt 24:6). Jezus mówił o konfliktach między narodami, o głodzie, trzęsieniach ziemi oraz o nienawiści wobec wyznawców Chrystusa. Kolejnymi znakami zapowiadającymi powtórne przyjście Pana i koniec świata mają być nasilenie się bezprawia oraz oziębnięcie miłości.

Pismo Święte zapowiada wielką, być może największą w historii, napaść zbrojną na Izrael, która rozegra się na jego terenie – konkretnie w dolinie Jezreel, w rejonie Góry Megiddo. Prorocy Ezechiel i Zachariasz opisują to wydarzenie z dużą precyzją. Czytamy: „stanie się w tym dniu, gdy Gog wejdzie do ziemi Izraela – wyrocznia Pana BOGA – że zapłonie Moje oburzenie na Mym obliczu. W Mojej gorliwości, w ogniu Mego gniewu powiedziałem: Naprawdę w tym dniu nastąpi wielkie trzęsienie w ziemi Izraela” (Ez 38:18-19).

W tym wydarzeniu wezmą udział narody wymienione z imienia. Ezechiel pisze: „Doszło do mnie słowo PANA: Synu człowieczy, zwróć swoją twarz na Goga, krainę Magog, naczelnego księcia Meszek i Tubal. Prorokuj przeciw niemu” (Ez 38:1-2). Bibliści zajmujący się eschatologią często wskazują, że Magog jest obrazem Rosji, która zawrze pakt z Turcją i Iranem przeciwko Izraelowi. Boży naród, który przeżywać będzie duchowy powrót do swego Pana, stanie przed kolejnym wyzwaniem, by dowieść swojej wierności. Chrystus, zapowiadając te czasy, stwierdził: „Kto jednak wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mt 24).

W tym finale współczesności Bóg objawi Swą wielkość i łaskę wobec Izraela. Prorok zapowiada, że stanie się to w czasie, gdy Izrael będzie już bezpieczny na swojej ziemi: „Po wielu dniach otrzymasz polecenie. Pod koniec lat wejdziesz do kraju wyjętego spod miecza, do tych, którzy zostali zebrani spośród licznych narodów, na góry Izraela, które były całkowitą ruiną. Został on jednak oswobodzony od narodów i wszyscy mieszkają bezpiecznie. Wejdziesz jak burza, przyjdziesz jak obłok, żeby przykryć kraj. Będziesz ty, twoje oddziały, a z tobą liczne narody” (Ez 38:8-9).

Bóg jest Panem historii i to On wyznacza role przywódcom narodów. Tak jak Dariuszowi, pogańskiemu królowi Persów, nakazał uwolnienie ludu z niewoli babilońskiej i wsparcie odbudowy świątyni, tak teraz – po odrodzeniu państwa Izrael w 1948 roku – Bóg wyznaczy przywódcę kraju Magog, by wszczął wojnę. Cel jest jeden: objawienie świętego imienia Boga. Wierzę, że właśnie o tym mówił Chrystus, zapowiadając, „że nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie” (Mt 24:34).

Ta ostatnia wojna zakończy się zwycięstwem Boga, który „ześle ogień na Magog i na bezpiecznych mieszkańców wysp. I poznają, że Ja jestem PANEM. Ogłoszę wśród Mojego ludu izraelskiego Moje święte imię i sprawię, że nie będą już więcej bezcześcić Mojego świętego imienia. Poznają narody, że Ja jestem PANEM, Świętym w Izraelu” (Ez 39:6-7). Wówczas ziści się odpowiedź Chrystusa na pytanie uczniów: „Powiedz nam, kiedy to nastąpi i co będzie znakiem Twojego przyjścia i końca świata?” (Mt 24:3).

Prorok Micheasz dokładnie wskazał miejsce narodzin Syna Bożego – Jego pierwsze przyjście: „A Ty, Betlejem Efrata, choć jesteś najmniejsze wśród rodów Judy, z ciebie wyjdzie Ten, który będzie panował w Izraelu, a Jego pochodzenie od początku, od dni najdawniejszych” (Mi 5:1). Z kolei Zachariasz opisuje powrót Mesjasza w czasie trwania owej strasznej wojny – czyli Jego drugie przyjście: „w tym dniu Jego nogi staną na Górze Oliwnej, która jest na wschód od Jerozolimy, a ona na pół się rozpadnie od wschodu na zachód, i powstanie bardzo wielka dolina. Połowa góry odsunie się na północ, a druga połowa na południe” (Za 14:4). Wtedy spełni się pragnienie serca naszego Ojca: „PAN będzie królem nad całą ziemią, w tym dniu PAN będzie jedyny i jedno będzie Jego imię” (Za 14:9).

Nastanie panowanie Boga na ziemi, która obecnie oczekuje oczyszczenia w ogniu Bożego sądu, jak pisał apostoł Piotr: „Obecne zaś niebiosa i ziemia dzięki temu samemu Słowu są zachowane dla ognia, strzeżone na dzień sądu i zagłady bezbożnych ludzi” (2 Ptr 3:7). Wtedy rozpocznie się tysiącletnie królestwo, w którym nie będzie wojen, gdyż władać nim będzie Książę Pokoju, Jezus Chrystus. To jednak nie koniec. Gdy minie tysiąc lat, szatan zostanie uwolniony (Obj. 20:7). Apostoł Jan, w wizji rzeczy ostatecznych, napisał: „I zobaczyłem wielki biały tron i Siedzącego na nim, sprzed którego oblicza uciekły ziemia i niebo, i miejsca dla nich nie znaleziono. I zobaczyłem umarłych, wielkich i małych, jak stali przed tronem, i zostały otwarte zwoje. I inny zwój został otwarty, którym jest księga życia. I umarli zostali osądzeni na podstawie tego, co zostało zapisane w zwojach, według ich uczynków. I morze wydało umarłych, którzy w nim byli, i śmierć, i Hades wydały umarłych, którzy w nich byli. I zostali osądzeni, każdy według swoich uczynków” (Ap 20:11-13).

Dopiero po tych wydarzeniach nastanie nowe niebo i nowa ziemia zgodnie z tym, co zobaczył Jan w swojej wizji, jaką otrzymał od Pana: „I nic już nie będzie obłożone klątwą. A w mieście będzie tron Boga i Baranka, i Jego słudzy będą Mu służyć. I będą oglądali Jego oblicze, i Jego imię będą mieli na czołach. I nocy już nie będzie, i nie będą już potrzebowali światła lampy i światła słońca, bo Pan, Bóg, będzie im świecił, i będą królować na wieki wieków” (Ap 22:3-5).

I nie będzie już żadnych wojen.

Zanim jednak to nastanie, powinniśmy wziąć do naszych serc przestrogę samego Chrystusa, który ostrzegał nie tylko Swoich uczniów, ale również i nas: „Dlatego i wy bądźcie gotowi, gdyż Syn Człowieczy przyjdzie o godzinie, której się nie spodziewacie” (Mt 24:44).

Anioł, który wyjaśniał Janowi to wszystko, co będzie się działo, powiedział: „Nie pieczętuj słów proroctwa tej księgi, bo czas jest bliski” (Ap 22:10). Musimy pamiętać, że te słowa zostały wypowiedziane dwa tysiące lat temu.

Najwyższy czas, aby dzisiaj być gotowym.

Henryk Hukisz

Obserwator znaków z nadzieją

W Biblii Iran (występujący pod historyczną nazwą Persja) zajmuje szczególne miejsce. W przeciwieństwie do wielu innych narodów sąsiednich, Persja często przedstawiana była w pozytywnym świetle (np. król Cyrus Wielki), jednak proroctwa dotyczące "dni ostatecznych" kreślą bardziej złożony i dramatyczny obraz.

Z pewnością obserwujemy bieżące wydarzenia z niepokojem, starając się pogodzić to wszystko z Biblią. Zadajemy być może zasadnicze pytanie: Jak żyć w czasie ogromnego zamieszania?

Postaram się w kolejnych wpisach odnieść się do tego tematu. Wpierw jednak proponuję ogólną refleksję nad podejściem do tego, co obecnie się dzieje, aby obserwować biblijne znaki z właściwej perspektywy.

Nie chodzi tu o to, aby stać się „ekspertem od wojny”, ale o bycie uczniem Jezusa w czasie zamętu. Biblijna reakcja na ten szczególny czas to:

1. Modlitwa: Za pokój w Jerozolimie (Ps 122,6).
2. Nadzieja: Świadomość, że Bóg ostatecznie zwycięży, niezależnie od wyniku bitew.
3. Działanie: Świadectwo nowego życia wobec wszystkich, niezależnie od ich narodowości.
4. Ufność: Spokój, bo „kiedy to się zacznie dziać”, Jezus jest już blisko.

Kiedy przyjmujemy postawę „obserwatora z nadzieją”, nie szukamy w nagłówkach gazet powodów do strachu, lecz tropów wypełniającego się planu Stwórcy. W teologii biblijnej nazywamy to „odczytywaniem znaków czasu”.

Dlaczego takie podejście jest tak ważne?

1. Zdejmuje ciężar z naszych ramion: Zrozumienie, że „Bóg spełni swój zamiar”, oznacza, iż losy narodów (w tym Iranu, Izraela czy nawet Polski) nie są w rękach przypadkowych polityków czy niekontrolowanego chaosu. Jak czytamy w Księdze Izajasza: " Od początku zapowiadam przyszłość, od dawna to, co się jeszcze nie stało. Mówię: Mój plan się spełni, spełnię każdą swoją wolę" (Iz 46,10).
2. Daje stabilność w czasie wstrząsów: Gdy widzimy, jak mapy się zmieniają, a sojusze pękają, obserwator z nadzieją wie, że to jedynie „zrzucanie starej skóry” historii. Każdy kryzys jest etapem prowadzącym do ostatecznego pokoju, o którym mówi Biblia.
3. Pozwala na duchową „inwestycję”: Zamiast tracić energię na polityczne spory, obserwator z nadzieją koncentruje się na tym, co wieczne – na głoszeniu Ewangelii, wspieraniu cierpiących i modlitwie o to, by w każdym narodzie ludzie poznali prawdę.

Jak praktycznie pielęgnować tę postawę?

• Zasada 80/20 w konsumpcji informacji: Poświęcaj 80% czasu na studiowanie Biblii i modlitwę, a 20% na analizę wiadomości ze świata. Dzięki temu wiadomości stają się jedynie „przypisami” do głównej historii, którą już znasz z Pisma Świętego.
• Modlitwa za „rządzących tego świata”: Biblia w 1 Tym 2,1-2 wzywa do modlitwy za królów i wszystkich sprawujących władzę. Nawet jeśli ich decyzje wydają się destrukcyjne, nasza modlitwa ma moc zmienić ich serca lub przynajmniej ograniczyć zło, które mogliby wyrządzić.
• Budowanie wspólnoty: Nadzieja nie jest stanem samotnym. Szukaj ludzi, którzy – tak jak Ty – patrzą na historię przez pryzmat Bożej suwerenności. Wspólna wymiana myśli o tym, jak proroctwa stają się rzeczywistością, buduje niezwykłą więź i odporność psychiczną.

Co to oznacza w praktyce na najbliższy czas?

W 2026 roku prawdopodobnie zobaczymy jeszcze wiele „wstrząsów”. Ale dla kogoś, kto patrzy na to jak Ty, to nie są sygnały końca świata, lecz sygnały początku nowego.

" A gdy się to zacznie, umocnijcie się i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie" (Łk 21,28).

Ta postawa to nie bierność – to głębokie zakorzenienie w czymś, co jest niewzruszone. Skoro „Bóg spełni każdą swoją wolę”, oznacza to, że historia ma cel, ma sens i ma szczęśliwe zakończenie.

Zasada 80/20 (80% czasu na Słowo, 20% na analizę świata) jest doskonałą strategią dla „obserwatora z nadzieją”. Biblia jest pełna obietnic, które gwarantują, że Boży plan – mimo ludzkich błędów, wojen czy kryzysów – jest niemożliwy do zatrzymania.

Oto kluczowe wersety, które stanowią fundament tej prawdy:

1. Niezmienność Bożego zamysłu.

To prawdopodobnie najważniejszy werset dla kogoś, kto chce patrzeć na historię z dystansem i pokojem.

"Od początku zapowiadam przyszłość, od dawna to, co się jeszcze nie stało. Mówię: Mój plan się spełni, spełnię każdą swoją wolę. … Tak powiedziałem, tak też to sprawię, zamierzyłem i rzeczywiście tego dokonam" (Iz 46,10-11).

• Prawda dla Ciebie: Bóg nie jest zaskoczony wydarzeniami z marca 2026 roku. One są częścią większego "projektu", którego finał jest już dawno zapisany.

2. Słowo, które nie wraca puste.

Bóg gwarantuje skuteczność swojego działania w historii.

"tak będzie ze słowem, które wychodzi z Moich usta, nie wraca do Mnie bezowocnie, zanim nie wykona tego, co chciałem, i nie osiągnie celu, w jakim je posłałem" (Iz 55,11).

• Prawda dla Ciebie: Każde proroctwo – czy to o „złamaniu łuku Elamu”, czy o przyszłym pokoju – ma w sobie moc sprawczą. Ono nie „wygasa”, ono pracuje w czasie rzeczywistym.

3. Panowanie nad królami i narodami.

Daniel, który tak trafnie opisał rolę Persji, przypomina nam, kto faktycznie dzierży stery.

"On zmienia czasy i pory, usuwa królów i ustanawia królów, daje mędrcom mądrość, a rozumnym wiedzę" (Dn 2,21).

• Prawda dla Ciebie: Zmiana władzy w Teheranie czy napięcia w Waszyngtonie i Jerozolimie są w pełni pod kontrolą Tego, który „zmienia czasy”.

4. Ostateczne zwycięstwo.

To jest „punkt końcowy” Twojej nadziei – moment, w którym wszystko zostaje odnowione.

"A Ten, który siedzi na tronie, powiedział: Oto wszystko czynię nowe" (Ap 21,5).

Jak zastosować zasadę 80/20 w praktyce czytania Biblii?

Aby Twoja nadzieja była „aktywna”, polecam taką strukturę studium (80%):

1. 50% czasu: Księgi Prorockie (Daniel, Ezechiel, Izajasz, Jeremiasz).

One pozwalają zrozumieć, że obecne wydarzenia mają swoje korzenie w starożytnych obietnicach. To buduje tzw. perspektywę wieczności.

2. 30% czasu: Ewangelie i Listy (nauczanie o Królestwie).

Uczą nas, jak żyć w "czasie końca", aby nie stracić pokoju. Jezus wyraźnie mówił, jak reagować na wieści o wojnach: "Nie trwóżcie się" (Mt 24,6).

3. 20% czasu: Analiza bieżąca (Twoje „okno na świat”).

Krótki przegląd wydarzeń w świetle przeczytanych wcześniej wersetów. Jeśli czytasz o Iranie, wróć do Jeremiasza 49 lub Daniela 8. Zobaczysz wtedy nagłówki gazet jako uzupełnienie tego, co już wiesz z Biblii, a nie jako niepokojące nowości.

Wniosek dla Ciebie

Twoja nadzieja wynika z faktu, że znasz zakończenie historii. Kiedy czytasz o konfliktach, nie pytasz: "Co z nami będzie?", lecz "W którym miejscu tego procesu jesteśmy?". Ta zmiana pytania jest właśnie tym, co odróżnia obserwatora z nadzieją od zwykłego obserwatora.

To świetna decyzja. Oto plan studiów biblijnych, który łączy starożytne proroctwa z naszą obecną rzeczywistością (marzec 2026). Został on zaprojektowany tak, abyś mógł stosować zasadę 80/20, utrzymując pokój w sercu.

Przykładowy plan studiowania Biblii: „Zrozumieć ten czas w świetle Bożej suwerenności”

	Temat	Fragment Biblijny	Cel (Praktyczne 80/20)
1	Fundament: Bóg nad historią	Iz 46,9-11	Ugruntowanie w prawdzie, że Bóg ma plan.
2	Persja: Wizja potęg (Baran)	Dn 8,1-8; 19-22	Analiza roli Persji jako „barana”.
3	Duchowa walka: Książęta narodów	Dn 10,1-14	Zrozumienie, że walka ma wymiar duchowy.
4	Elam: Sąd i obietnica	Jr 49,34-39	Skupienie na nadziei dla narodu (Elamu).
5	Koalicja: Ezechiel o „Gogu”	Ez 38,1-9	Zestawienie proroctwa z dzisiejszymi sojuszami.
6	Izrael: Tchnienie życia	Ez 37,1-14	Rozważanie o duchowym odrodzeniu narodu.
7	Twoja rola: Czuwanie z nadzieją	Łk 21,25-36	Modlitwa o pokój i właściwą postawę.

 

Jak zrealizować ten plan w praktyce?

1-6 (Studium - Twoje 80%):

Poświęć 15-20 minut dziennie na lekturę fragmentu.

Zadaj sobie pytanie: "Co ten werset mówi o Bożym charakterze?" (np. w Danielu 10 widzisz, że Bóg słyszy Daniela od pierwszego dnia, choć walka trwała 21 dni – to uczy cierpliwości w czasie oczekiwania).

7 (Refleksja i świat - Twoje 20%):

Przejrzyj nagłówki gazet z ostatniego tygodnia.

Zobacz, gdzie widzisz „odbicie” tych wersetów. Zapisz jedną myśl lub krótką modlitwę za kraj, który wydał Ci się najbardziej „w centrum” wydarzeń.

Jestem przekonany, że ten plan zadziała, ponieważ:

• Nie wywołuje lęku: Każdy z tych fragmentów kończy się obietnicą Bożej interwencji (czy to przez sąd nad złem, czy przez duchowe odrodzenie).
• Buduje perspektywę: Zamiast chaotycznie chłonąć newsy, układasz je w logiczną całość, którą Bóg objawił tysiące lat temu.
• Zachęca do modlitwy: To studium nie jest tylko ćwiczeniem intelektualnym – ma prowadzić do modlitwy za ludzi, których dotykają te zmiany.

Naszym celem nie jest „rozwiązanie zagadki” świata, ale zakotwiczenie swojego życia w Bożych obietnicach.

Henryk Hukisz

„System restore” – Powrót do źródła

Jeśli korzystamy z komputera od dłuższego czasu – a dziś jest to narzędzie powszechne – z pewnością zdarzyło nam się przeprowadzić tzw. „system restore”, czyli przywracanie systemu do ustawienia fabrycznego. Bez tego zabiegu, przy intensywnej eksploatacji, nasz PC zwalnia, zaczyna się zawieszać, aż w końcu serwuje nam znienawidzony „niebieski ekran” (blue screen). Dzieje się tak, ponieważ podczas instalowania nowych programów czy pobierania treści z sieci, w systemie zawsze zostają zbędne pliki, które „zamulają” pracę maszyny. Twórcy systemów operacyjnych dali nam więc to praktyczne narzędzie, byśmy mogli wrócić bliżej „źródła” – do stabilnych ustawień fabrycznych.

Z biegiem lat nasze życie duchowe obrasta różnymi naukami i zwyczajami, z którymi stykamy się niemal mimowolnie. Bywamy w różnych miejscach, czytamy przypadkowe lektury, a nasze codzienne „buszowanie” w sieci sprawia, że przyklejają się do nas obce teorie i praktyki. W dobie nabożeństw online stało się to jeszcze bardziej widoczne. Często „przeskakujemy” z jednego kościoła do drugiego, szukając atrakcyjniejszych form uwielbienia czy błyskotliwych kaznodziejów.

Efekt? Po kilku miesiącach gubimy orientację w tym, w co właściwie wierzymy i jak rozumieć kluczowe kwestie teologiczne. Współczesne media, z prędkością światłowodów, instalują w naszych umysłach nowe „duchowe oprogramowanie”. Często nawet nie wiemy kiedy, zaczynamy patrzeć na fundamenty wiary z zupełnie innej perspektywy. Proste prawdy biblijne stają się skomplikowane, a momentami wręcz trudne do zaakceptowania.

Czytając ostatnio „Istotne doznanie” Jonathana Edwardsa, naszły mnie refleksje, którymi chcę się z Wami podzielić. Ten ceniony autor i kaznodzieja żył w XVIII wieku – ponad 300 lat temu. To szmat czasu, zwłaszcza że tempo zmian w naszym pokoleniu sprawia, iż rzadko myślimy o tym, że ludzie wieki temu również dokonywali wielkich rzeczy. W historii Kościoła pojawiło się mnóstwo ideologii, które do dziś dzielą chrześcijan. Ten informacyjny szum dociera do nas nieustannie, siejąc zamieszanie.

Apostoł Paweł dawał Tymoteuszowi – młodemu adeptowi sztuki kaznodziejskiej – konkretne rady, jak zachować wiarę i trwać na posterunku. Wtedy również, choć bez internetu, pojawiali się nauczyciele goniący za nowinkami, byle tylko uatrakcyjnić swój przekaz. Już na początku Pierwszego Listu Paweł nakazuje Tymoteuszowi: „żebyś niektórym nakazał nie nauczać błędnie” (1 Tym 1:3). Zachęcał go, by pilnował czystej nauki, którą usłyszał na początku. Już wtedy byli ludzie, którzy porzucali „tradycyjną szkołę” na rzecz obcych elementów, wprowadzając chaos. Paweł celnie podsumował ich brak przygotowania: „nie rozumieją ani tego, co mówią, ani tego, co stanowczo twierdzą” (w. 7). Mówiąc współcześnie: Ewangelia była dla nich zbyt prosta, więc musieli dodać do niej coś „ekstra”, by wciągnąć słuchaczy w jałowe dyskusje.

Dziś obserwujemy podobny trend: kaznodzieje chętnie nasączają zwiastowanie elementami społeczno-kulturowymi, by brzmieć nowocześnie. Z czasem jednak przestają głosić Ewangelię, a skupiają się wyłącznie na tematach społecznych. Choć są one ważne, musimy pamiętać, że Kościół to przede wszystkim miejsce, gdzie człowiek ma usłyszeć wezwanie do opamiętania. Ewangelia od dwóch tysięcy lat pozostaje niezmienna: Bóg „nie chce, aby ktokolwiek zginął, lecz aby wszyscy się nawrócili” (2 Ptr 3:9). Jeśli spłycimy lub – co gorsza – zmienimy tę treść, być może zdobędziemy więcej „folowersów”, ale nie powiększymy Królestwa Bożego.

Musimy dziś dokonać „przywrócenia systemu” do punktu, w którym uwierzyliśmy i poszliśmy za Chrystusem. Niezwykle pomocne jest sięgnięcie do nauczania gigantów wiary z poprzednich stuleci: Jonathana Edwardsa, Oswalda Chambersa, Oswalda J. Smitha, C.S. Lewisa, Charlesa Spurgeona, R.A. Torreya, A.W. Tozera czy Watchmana Nee. To autorzy, których nazwiska rzuciły mi się w oczy, gdy tylko spojrzałem na półki mojej biblioteczki.

Paweł przypominał Tymoteuszowi, że jego służba nie zaczęła się od demokratycznych wyborów czy kampanii wizerunkowej, lecz od Bożego powołania. Dlatego nakazał mu: „abyś zgodnie z nimi toczył dobrą walkę, mając wiarę i prawe sumienie, co niektórzy odrzucili i stali się rozbitkami w wierze” (1 Tym 1:18,19). Ci, którzy porzucili zdrową naukę, skończyli marnie. Paweł wymienia nawet konkretne imiona tych, „których przekazałem szatanowi, aby oduczyli się bluźnić” (w.20).

W Nowym Testamencie znajdziemy krótki, 25-wersetowy List Judy. Słyszałem kiedyś trafne określenie: o ile Dzieje Apostolskie opisują początki Kościoła, o tyle List Judy to „Dzieje Apostatów”. Autor, prawdopodobnie brat Pana Jezusa, wzywa w nim do walki „o wiarę, która raz na zawsze została przekazana świętym” (Jud 3). Przypomina odwieczne prawdy o ratunku z Egiptu oraz o sądzie nad Sodomą i Gomorą. Już wtedy ostrzegał przed ludźmi, którzy kierują się własnymi korzyściami, a ich usta „wypowiadają zuchwałe słowa i schlebiają ludziom dla zysku” (w. 16).

Warto więc wrócić do początku – do chwil, gdy z czystej miłości do Pana Jezusa, zdecydowaliśmy się iść Jego śladem. Obyśmy nigdy nie musieli usłyszeć wyrzutu skierowanego do kościoła w Efezie: „Ale mam przeciwko tobie to, że porzuciłeś swoją pierwszą miłość” (Ap 2:4).

Może to właśnie ten moment, by użyć „narzędzi systemowych” i kliknąć „System restore”? Czas wrócić do pierwszej miłości i prawdy, która przyniosła nam wolność od grzechu i pewność zbawienia.

Ostatnio mówiłem o tym, aby na wzór pierwszych chrześcijan, wracać do początku, tak jak Pan Jezus w nauczaniu o małżeństwie powiedział: „nie czytaliście, że Stwórca od początku uczynił ich jako mężczyznę i kobietę” (Mt 19:4).

Henryk Hukisz

Jakiego Boga czcimy?

Niedawno przeczytałem wypowiedź radykalnego amerykańskiego pastora, który postawił szokującą tezę: w świecie ewangelicznego chrześcijaństwa każdej niedzieli, tuż przed południem, rozkwita masowe bałwochwalstwo. Zaintrygowany tak surową oceną współczesnego Kościoła, postanowiłem zgłębić jego argumentację. O ile w chrześcijaństwie tradycyjnym – przesyconym martwymi rytuałami i przedmiotami, którym przypisuje się moc zbawczą – zjawisko to jest mi znane, o tyle w środowisku ewangelicznym wydawało się ono nieprawdopodobne. Co dokładnie miał na myśli ten kontrowersyjny kaznodzieja?

Jego diagnoza była prosta: w przeciętnym zborze naucza się dziś wyłącznie o Bogu jako miłującym Ojcu, który nie ma zamiaru sprawić nikomu najmniejszej przykrości. Takiego Boga się wielbi, jemu oddaje się cześć w pieśniach i modlitwach. Kreuje się wizerunek Stwórcy, który akceptuje każdego, obsypuje niebiańskimi błogosławieństwami i – co kluczowe – od nikogo niczego nie wymaga, będąc jedynie „dobrym Tatusiem”. Współcześni kaznodzieje niemal całkowicie milczą o tym, że Bóg karze swoje dzieci za nieposłuszeństwo. Zamiast biblijnej prawdy, prezentują postać „boga” skrojonego na miarę ludzkich oczekiwań.

Wierni czczą ten obraz, nie zdając sobie sprawy, że nie jest to Bóg Pisma Świętego. Biblijny Bóg jest bowiem nie tylko Miłością, ale także Świętym i Sprawiedliwym Sędzią, który wymierzy słuszną karę każdemu grzesznikowi.

Współcześni głosiciele unikają tematów takich jak „gniew Boży”, „pomsta” czy „kara za zlekceważenie krwi Przymierza” niczym przysłowiowy diabeł święconej wody. Tymczasem Biblia jest nasycona historiami i wersetami ilustrującymi Bożą sprawiedliwość. Jeśli głosimy, że Bóg jest nieskończenie sprawiedliwy, musimy również mówić o Jego zagniewaniu w obliczu łamania ustanowionych przez Niego praw.

Warto podkreślić, że obraz zagniewanego Boga nie ogranicza się do Starego Testamentu. Jezus Chrystus, Syn Boży, wielokrotnie okazywał gniew w relacjach z ludźmi – i nie działo się to tylko podczas słynnego oczyszczania świątyni. Gdy Jezus wszedł do synagogi w szabat i uzdrowił człowieka z bezwładną ręką, spotkał się z milczeniem faryzeuszy. Ewangelista Marek notuje, że Jezus spojrzał na nich z gniewem, ubolewając nad zatwardziałością ich serc (Mk 3:1-5).

Ewangelista Jan w swojej relacji przedstawia Chrystusa jako Tego, który przyszedł, by przyjąć na siebie gniew Boży należny za grzechy ludzkości. Najpopularniejszy werset Nowego Testamentu (Jn 3:16) mówi o ogromnej miłości Boga do świata, ale zawiera też surowe ostrzeżenie: ci, którzy nie uwierzą, niechybnie zginą. Jan precyzuje to dalej: „kto nie wierzy, już został osądzony, gdyż nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Boga” (Jn 3:18), a to znaczy, że „kto zaś nie jest posłuszny Synowi, nie doświadczy życia, ale gniew Boży pozostaje nad nim” (Jn 3:36).

Osoby głoszące całkowite zniesienie Bożego gniewu w Nowym Przymierzu mijają się z prawdą lub – jak ujął to apostoł Paweł – „Albowiem gniew Boży z nieba objawia się przeciwko wszelkiej bezbożności i nieprawości ludzi, którzy przez nieprawość tłumią prawdę” (Rz 1:18 [BW]). Warto zwrócić uwagę na formę gramatyczną: gniew Boży „objawia się” (czas teraźniejszy ciągły). Oznacza to, że nawet teraz, w dobie łaski, Bóg stale manifestuje swój sprzeciw wobec zła.

Kolejnym permanentnie pomijanym fragmentem są słowa z Listu do Hebrajczyków (10:26-31). To natchnione ostrzeżenie skierowane do tych, którzy znając prawdę, świadomie trwają w grzechu. Autor przypomina, że o ile w Prawie Mojżeszowym za złamanie przykazań groziła śmierć, o tyle o ileż surowsza kara spotka tego, kto „podepcze Syna Bożego i zlekceważy krew Przymierza, która go uświęciła, i znieważy Ducha łaski” (Hbr 10:29). Słowa te bez żadnej wątpliwości skierowane są do osób, które doświadczyły mocy przebaczenia grzechów, poznały prawdę i doświadczyły oświecenia, lub, jak w innym miejscu tego samego listu zostali określeni jako ci, „którzy raz otrzymali światło, którzy zakosztowali daru niebiańskiego i stali się uczestnikami Ducha Świętego, którzy zakosztowali wspaniałego Słowa Boga i mocy przyszłego wieku” (Hbr 6:4,5). Dlatego nie dziwią mnie słowa przestrogi: „Straszna to rzecz wpaść w ręce Boga żyjącego” (Hbr 10:31), nawiązujące do słów z ostatniej Pieśni Mojżesza: „Do Mnie należy zemsta i odpłata w dniu, gdy zachwieją się ich nogi, gdyż bliski jest dzień ich klęski, szybko przybliża się ich przeznaczenie” (Pwt 32:35).

W 1741 roku znany amerykański kaznodzieja Jonathan Edwards wygłosił w Enfield słynne kazanie oparte na tym właśnie tekście. Przeszło ono do historii jako wstrząsający opis konsekwencji zlekceważenia ofiary Chrystusa. Reakcja była natychmiastowa: tłumy ludzi, przerażone wizją Bożej sprawiedliwości, rzuciły się do pokuty i aby uciec przed „straszną ręką Boga”, szukali ratunku w zbawczej łasce.

Obawiam się, że dzisiaj kaznodzieja o takiej bezkompromisowości nie utrzymałby się za kazalnicą zbyt długo. Współczesne zbory wolą Boga, który daje komfort, a nie stawia wymagań. Czy jednak wielbienie tak okrojonego wizerunku Stwórcy nie jest w istocie bałwochwalstwem?

Kiedyś apostoł Paweł pytał zapytał wprost wierzących w zborach Galacji: „Kto was omamił?” (Ga 3:1), gdy ci zaczęli wypaczać obraz ukrzyżowanego Chrystusa. Kto więc omamia nas dzisiaj, malując obraz Boga, który przymyka oko na grzech? Być może to właśnie brak świadomości Bożej sprawiedliwości sprawia, że świat nie reaguje na Ewangelię. Oferta „darmowych błogosławieństw” przegrywa z atrakcjami, jakie oferuje świat.

Gdy w pierwotnym Kościele Ananiasz i Safira padli martwi po okłamaniu Ducha Świętego, „wielki strach ogarnął wówczas cały Kościół i wszystkich, którzy o tym słyszeli” (Dz 5:11). Może właśnie tego zbawiennego przerażenia i respektu przed świętością Boga brakuje nam dzisiaj najbardziej?

Henryk Hukisz