Skracanie krzyża

Dyrektor pewnej amerykańskiej szkoły, zaniepokojony spadkiem poziomu nauczania, postanowił zmotywować uczniów do lepszej pracy. Ogłosił, że każdy, kto otrzyma najwyższą ocenę „A”, zostanie zaproszony na specjalną pizzę po lekcjach. Gdy okazało się, że niewielu uczniów zdobywa wymagany stopień, a dzieci zaczęły narzekać na brak dostępu do nagrody, rodzice zażądali od dyrekcji obniżenia progu wymagań. Dyrektor uległ presji – więcej uczniów mogło cieszyć się pizzą, ale poziom nauki w szkole pozostał dramatycznie niski.

Niestety, podobne mechanizmy bywają obecne w wielu społecznościach chrześcijańskich. Nie mam tu na myśli dosłownych imprez, lecz tendencję do zaniżania biblijnego standardu pobożności tylko po to, by więcej osób mogło czuć się „zaliczone” do grona wierzących.

Historia Ananiasza i Safiry z 5. rozdziału Dziejów Apostolskich jest w tym kontekście wstrząsającym przypomnieniem, że Boże standardy są nienegocjowalne. Małżeństwo to nie zostało ukarane za to, że oddało tylko część majątku, ale za kłamstwo wobec Ducha Świętego – za chęć zdobycia „najwyższej oceny” (opinii wielkich darczyńców) przy jednoczesnym ukryciu prawdy w sercu. Próba „obniżenia poprzeczki” moralnej w obecności Boga zawsze kończy się duchową katastrofą.

Zaskakującym wnioskiem płynącym z tego wydarzenia jest fakt, że po tak drastycznym zakończeniu, zamiast odpływu wiernych, nastąpił rozwój: „Coraz więcej natomiast przyłączało się wierzących w Pana, tłumy mężczyzn i niewiast” (Dz 5,14). Mieszkańcy Jerozolimy zauważyli, że Kościół nie jest tylko organizacją społeczną, ale wspólnotą, w której realnie działa moc Boża. Bojaźń Boża w sytuacji grzechu nie jest strachem przed „okrutnym sędzią”, lecz głębokim szacunkiem do Bożej rzeczywistości. To uznanie, że Kościół jest przestrzenią uświęconą, w której prawda o Bogu i człowieku musi pozostać nienaruszona, by wspólnota mogła być autentycznym świadectwem dla świata.

To właśnie ta „wysoka poprzeczka” paradoksalnie daje największą bliskość Boga – ponieważ człowiek nie może ukryć się za maską (tak jak Ananiasz), musi stanąć przed Nim w pełnej szczerości, a to jest jedyne miejsce, w którym może nastąpić prawdziwe uświęcenie.

Pan Jezus od początku stawiał sprawę jasno: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się kto nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego” (Jn 3:5). Wzywał też do radykalizmu, który wyklucza kompromisy: „Jeśli kto chce pójść za mną, niechaj się zaprze samego siebie i bierze krzyż swój na siebie codziennie, i naśladuje mnie” (Łk 9:23). Jezus wyraźnie podkreślił: ten, kto nie bierze swojego krzyża, nie jest Go godzien (Mt 10:38).

Słyszałem kiedyś anegdotę o człowieku, który szukał ułatwień w chrześcijańskim życiu. Wydawało mu się, że tak surowe wyrzeczenie nie jest konieczne i że ma prawo do własnych przyjemności. Jednak słowa o niesieniu krzyża nie dawały mu spokoju. Pewnej nocy przyśnił mu się sen: wędrował do nieba z krzyżem na plecach. W zaroślach znalazł brzeszczot, którym szybko skrócił swoje brzemię, odczuwając wielką ulgę.

Wkrótce jednak dotarł do głębokiej przepaści, którą inni wędrowcy pokonywali, przerzucając przez nią swoje krzyże. Jego krzyż, choć znacznie lżejszy i wygodniejszy, okazał się zbyt krótki, by umożliwić przejście. Obudził się przerażony, rozumiejąc, że próba „ulżenia” sobie w chrześcijańskim powołaniu prowadzi do utraty celu.

Apostoł Paweł stwierdził: „Wszyscy, którzy chcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, prześladowanie znosić będą” (2 Tm 3:12). Pobożność nie jest zbiorem rytuałów, lecz chodzeniem w bojaźni Bożej, które pozwala zachować siebie „nieskażonym przez ten świat” (Jk 1:27). To poprzeczka ustawiona wysoko, zgodnie z wezwaniem Piotra: „Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty” (1 Ptr 1:15–16).

Często kuszeni jesteśmy, by pofolgować sobie, łudząc się, że Bóg „przymknie oko” na nasze kompromisy podczas ostatecznego egzaminu. Warto jednak pamiętać o przestrodze tego samego Piotra: „Dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą... Skoro to wszystko ma ulec zagładzie, jakimiż powinniście być wy w świętym postępowaniu i w pobożności” (2 Ptr 3:10–11).

Musimy traktować te ostrzeżenia poważnie – jesteśmy przecież o dwa tysiące lat bliżej dnia Pańskiego. Pocieszające jest jednak to, że najwyższa ocena naszej pobożności nie zależy od naszej własnej siły, lecz od Jego łaski. Jak pisze apostoł: „Boska jego moc obdarowała nas wszystkim, co jest potrzebne do życia i pobożności” (2 Ptr 1:3). Bliskość Boga jest możliwa tylko wtedy, gdy akceptujemy Jego autorytet. Bojaźń Boża jest prawdziwym światłem, które pozwala widzieć naszą grzeszność, co z kolei prowadzi do głębszego doświadczenia Jego miłosierdzia i łaski.

Nie szukajmy więc dróg na skróty. Przyjmijmy wezwanie, które Jan usłyszał z ust Pana Jezusa: „A kto święty, niech nadal się uświęca” (Ap 22:11).

Henryk Hukisz

Innym wolno więcej

Gdy czytamy o ustanowieniu kapłanów według starego Przymierza, Bóg nakładał na nich dużo większy ciężar przestrzegania nakazów. Widzimy to wyraźnie w Księdze Kapłańskiej 21:10 i następne: „Kapłan, który wśród braci cieszy się najwyższą godnością, na którego głowę wylano olej namaszczenia, który został wprowadzony w czynności kapłańskie przez włożenie na niego szat, nie będzie…”. Kolejne wersety stanowią długą listę zakazów, jakie Bóg nakłada jedynie na kapłanów, innych one nie obowiązują.

Czy zastanawiałeś się nad tym, dlaczego?

Jeśli pragniesz podążać za Bogiem całym sercem, całą siłą i całym umysłem; jeśli chcesz być potężnie napełniony Duchem Żywego Boga, musisz zrozumieć jedno: inni mogą robić rzeczy, których tobie nie wolno. Apostoł Paweł określił to jednoznacznie: „Wszystko mi wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne” (1 Kor 5:12).

Widzisz wokół siebie ludzi, którzy mienią się chrześcijanami, a mimo to oglądają bezbożne filmy, otaczają się światowym towarzystwem i żyją „w połowie drogi” – jedną nogą są w Kościele, drugą w świecie. Patrzysz na to i może nieraz przemknie ci przez myśl: „Jaka to byłaby frajda? Znowu imprezowanie, ten styl życia, te filmy...”. Inni mogą sobie na to pozwolić, ale ty – nie. Jeśli naprawdę chcesz być naczyniem napełnionym Duchem Bożym, nie możesz sobie pozwolić na takie kompromisy.

Nie mówię tu o zakazie odpoczynku czy o wakacjach. Mówię o tym, co cię dotyka i co odciąga cię od Boga. Często spotykam młodych liderów, którzy myślą, że niewielki drink na imprezie to wyraz „wolności”. Ale spójrzmy prawdzie w oczy: jeśli prowadzisz studium Słowa Bożego, a prywatnie pozwalasz sobie na mały „kompromisik”, to czy nie przekraczasz pewnej granicy? Biblia mówi o wolności, zgoda. Jednak istnieje różnica między tym, co wolno, a tym, co buduje: „Wszystko wolno, ale nie wszystko buduje” (1 Kor 10:23). Jeśli chcesz głosić z ogniem Ducha, jeśli chcesz żyć z pasją, nie możesz pozwalać, by rozrywka i mrok tego świata cię bawiły i czyniły twoje serce otępiałym na sprawy Boże.

Inni mogą iść na kompromis, inni mogą taplać się w tym, co świat nazywa „rozrywką”, ale ty nie możesz. Jest cena do zapłacenia – to koszt krzyża i zaparcia się samego siebie. Ciało zawsze będzie chciało cię odciągnąć od Boga, dlatego musisz codziennie wybierać drogę, która dla innych wydaje się zbyt ciasna.

Wiele osób przytaknie: „Amen!”, ale niewielu tak żyje, bo to jest trudne. Warto wrócić do broszurki G. D. Watsona "Others May, You Cannot", jaką napisał pod koniec XIX wieku:

„Jeśli Bóg powołał cię, byś upodobnił się do Jezusa w każdym wymiarze swojego ducha, pociągnie cię do życia pełnego ukrzyżowania własnego „ja” i głębokiej pokory. Nałoży na ciebie tak wysokie wymagania posłuszeństwa, że nie wystarczy by naśladować innych chrześcijan. Pod wieloma względami będzie się wydawało, że pozwala innym ludziom robić rzeczy, na które tobie – z miłości do ciebie – nie pozwala.

Inni, choć wydają się religijni i pożyteczni, mogą forsować swoje plany, naciągać rzeczywistość, aby osiągnąć cel – ty tego nie potrafisz. Jeśli spróbujesz, spotkasz się z taką porażką i naganą ze strony Pana, że będziesz srodze żałował.

Inni mogą chwalić się sobą, swoimi sukcesami i dokonaniami, ale Duch Święty nie pozwoli ci na nic takiego. Jeśli spróbujesz, On sprowadzi na ciebie tak głębokie upokorzenie, że znienawidzisz własną pychę i wszystkie swoje „dobre” uczynki, z których byłeś dumny.

Inni mogą odnosić sukcesy, pomnażać majątek lub korzystać z luksusów, ale Bóg może zaopatrywać cię jedynie z dnia na dzień. Pragnie bowiem obdarzyć cię czymś o wiele cenniejszym niż złoto – bezgraniczną zależnością od Niego i Jego niewidzialnego skarbca.

Pan może pozwolić innym być uhonorowanymi i stawianymi w świetle reflektorów, podczas gdy ciebie zachowa w ukryciu. Czyni tak, ponieważ chce wydać przez ciebie wyborny, wonny owoc dla swojej przyszłej chwały – owoc, który może dojrzeć tylko w cieniu.

Bóg może pozwolić innym być wielkimi, ciebie pozostawiając małym. Pozwoli innym wykonywać pracę dla Niego i zbierać za nią pochwały, podczas gdy ty będziesz trwał w mozole, nie znając skali swoich osiągnięć. Co więcej – aby nauczyć cię przesłania Krzyża i wartości bycia przyodzianym w Jego pokorę – może pozwolić, by to inni odbierali uznanie za pracę, którą w rzeczywistości wykonałeś ty.

Duch Święty będzie cię czujnie obserwował i z zazdrosną miłością strofował za nieostrożne słowa, niewłaściwe uczucia czy marnowanie czasu – za rzeczy, którymi inni chrześcijanie zdają się nigdy nie przejmować.

Przyjmij zatem, że Bóg jest suwerennym Władcą, który ma prawo czynić ze swoimi sługami, co Mu się podoba. Nie licz na to, że będzie ci tłumaczył tysiące decyzji, które mogą zadziwić twój rozum w Jego postępowaniu z tobą.

Bóg weźmie cię za słowo. Jeśli całkowicie oddasz się pod Jego władzę, On otoczy cię zazdrosną miłością i nie pozwoli ci na wiele rzeczy, które innym uchodzą płazem. Rozstrzygnij to raz na zawsze: masz do czynienia bezpośrednio z Duchem Świętym, a Jego przywilejem jest krępowanie twojego języka, powstrzymywanie rąk czy zamykanie oczu na to, co dostępne dla innych.

Poznaj jednak wielką tajemnicę Królestwa: gdy będziesz tak całkowicie pochłonięty żywym Bogiem, że w głębi serca staniesz się zadowolony i zachwycony tą szczególną, osobistą i zazdrosną opieką Ducha Świętego nad twoim życiem – wówczas odkryjesz przedsionek nieba i wysokie powołanie, jakie Bóg ma dla ciebie.”

Nie bój się słowa „posłuszeństwo”. To nie jest ciężar, to barierki ochronne na górskiej drodze. Kto przy zdrowych zmysłach chciałby je usunąć? One nie są po to, by przeszkadzać w zabawie, ale by nas chronić. Jeśli zaczniesz forsować własne plany i knuć, by osiągnąć swój cel, spotkasz się z porażką, która doprowadzi cię do głębokiego zasmucenia. Bóg może zaopatrywać cię tylko na co dzień, podczas gdy inni zdobywają fortuny i luksusy. Ale nie smuć się tym. On pragnie dać ci coś o wiele cenniejszego niż złoto – bezradną zależność od Niego i Jego niewidzialnego skarbca.

Przypominam sobie moment, gdy usłyszałem diagnozę; „masz raka”. To był duży guz, wiedziałem, że muszę poddać się trudnej terapii medycznej, a jednak miałem w sobie więcej radości niż większość ludzi, których znam. To radość Pana. To właśnie jest ta niewidzialna siła, która pozwala przetrwać wszystko. Kto o zdrowych zmysłach zamieniłby taką relację z Bogiem na marność i troski tego świata?

Inni mogą szukać drogi na skróty. Ale ty – ty masz powołanie. Trwaj w nim.

Henryk Hukisz

George Douglas Watson (1845–1924) był pastorem i ewangelistą Kościoła Metodystycznego, mieszkającym w Los Angeles. Jego kampanie ewangelizacyjne zaprowadziły go do Anglii, Indii Zachodnich, Nowej Zelandii, Australii, Japonii i Korei.

Kształt pobożności

Podejmując przed laty pracę w nowej firmie, postanowiłem nie mówić od razu o tym, że jestem świadomym chrześcijaninem, takim na co dzień. Chciałem sprawdzić, jak długo uda mi się ten fakt „ukryć”. Po pewnym czasie musiałem udać się z moim współpracownikiem w delegację. Jechaliśmy moim autem i gdy po chwili luźnej rozmowy kolega użył słowa powszechnie uważanego za wulgaryzm, nagle przerwał i powiedział: „przepraszam”. Zapytałem, za co przeprasza. Wyjaśnił, że poczuł się głupio i dodał: „Ty jesteś jakiś inny i nie słyszałem, żebyś używał takich słów”. Myślę, że zdałem wtedy mały test z pobożności.

Już kilkuletnie dzieci potrafią rozpoznawać podstawowe kształty. Kiedyś, bawiąc się z moim trzyletnim wnukiem, narysowałem okrąg na kartce papieru. Jack spojrzał na moje dzieło i wyraźnie zdziwiony powiedział: „Dziadzia, it’s an oval”. Kształt figury nieomylnie świadczy o tym, czy mamy do czynienia z kwadratem, trójkątem, kołem czy owalem. Chciałbym zadać pytanie: czy nasza pobożność również powinna mieć określony, wyraźny kształt, po którym inni z łatwością mogliby rozpoznać, że jesteśmy dziećmi Bożymi?

Gdy mówi się o zewnętrznej formie pobożności, najczęściej słyszy się, że Bóg patrzy na serce, dlatego wygląd zewnętrzny nie jest istotny. Znawcy przysłów od razu przypominają, że „nie szata zdobi człowieka”. Ja, również lubiący przysłowia, odpowiadam na to innym: „Jak cię widzą, tak cię piszą”.

No tak, odpowiedzą znawcy nie tyle przysłów, co Słowa Bożego, że należy wystrzegać się tych, „którzy mają kształt pobożności” (2 Tm 3:5 [BG]). No właśnie, jak to jest z tym kształtem? Myślę, że to właśnie na podstawie wspomnianego wersetu ukuto określenie „formalna pobożność”. Należy pamiętać, że w  tym fragmencie chodzi o pobożność na pokaz, pozbawioną mocy przemieniającej życie – „ale się skutku jej zaparli”, kontynuuje myśl  apostoł Paweł. Drzewo poznaje się po owocach, a nie po naklejonej etykiecie.

W języku greckim użyto tutaj słowa „μορφωσιν” [morfosin], które oznacza ukształtowanie, wygląd. Rdzeniem jest wyraz „μορφη” [morfe] – kształt, postać lub wygląd zewnętrzny. Słowo to, użyte w Nowym Testamencie, nie zawsze ma wydźwięk negatywny, jak w powyższym cytacie.

Apostoł Paweł pisał o Chrystusie jako doskonałym wzorze do naśladowania w relacjach z ludźmi: „On, będąc w postaci Bożej, nie wykorzystał swojej równości z Bogiem, ale umniejszył samego siebie, gdyż przyjął postać sługi i stał się podobny do ludzi. A w tym, co zewnętrzne, dał się poznać jako człowiek i uniżył samego siebie, gdyż był posłuszny aż do śmierci, i to do śmierci na krzyżu” (Flp 2:6-8). Słowo „postać” to w oryginale to samo „μορφη” [morfe], które znajdujemy w cytowanym wcześniej wersecie. Chyba nikt rozsądny nie uważa, że Chrystus stał się sługą tylko „formalnie” i Jego posłuszeństwo było na pokaz. On przyjął postać sługi, a nawet „niewolnika” [doulos] – przyjął tak wyraźny kształt, że dla większości było trudne do uwierzenia, iż jest On Mesjaszem posłanym od Boga.

To samo słowo zostało użyte przez Pawła w liście do Galacjan. Apostoł pisze z troską o wierzących, że nawet nieobecny, zabiega o ich duchowe dobro. Celem jego troski było osiągnięcie przez nich widocznego poziomu pobożności – „Moje dzieci, które znowu rodzę w bólach, aż Chrystus zostanie w was ukształtowany” (Ga 4:19). Jest więc oczywiste, że pobożność, którą widzimy w życiu Chrystusa, winna być widoczna w naszym postępowaniu.

Nie chodzi przecież o to, abyśmy zewnętrznie upodabniali się do fizycznego wyglądu naszego Pana. Dobrze się składa, że nie ma żadnych wiarygodnych obrazów Chrystusa, które mogłyby rzucić światło na Jego wygląd. Zapewniam, że ślady z „Całunu Turyńskiego” nie są prawdziwym wizerunkiem Chrystusa, choć osoby ślepe na Bożą prawdę odbierają to inaczej.

Nasza pobożność ma być widoczna na zewnątrz. Jezus powiedział wyraźnie: „Wy jesteście światłością świata. Nie można ukryć miasta zbudowanego na szczycie góry” (Mt 5:14). Celem tej światłości jest ukazanie światu naszego Ojca. Jezus dał nam jasne polecenie: „Tak niech jaśnieje wasza światłość przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i oddawali chwałę waszemu Ojcu w niebie” (w. 16). To zadanie ukazania Ojca poprzez naszą pobożność nie jest kwestią wyboru, lecz koniecznością.

Jezus, w modlitwie do Swojego Ojca, stwierdził, że ci, którzy poznali Go jako „jedynego prawdziwego Boga” (Jn 17:3), zostali pozostawieni w tym świecie, choć już „nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata” (w. 16). Chrystus powołał nas w tym celu, „aby świat uwierzył, że Ty mnie posłałeś” (w. 21). Zostaliśmy wyposażeni w chwałę, jedność i miłość, których świat nie zna. Jezus powiedział: „Obdarowałem ich chwałą, którą Mi dałeś, aby byli jedno, jak My jedno jesteśmy, Ja w nich, a Ty we Mnie. Aby doskonalili się w jedności, żeby świat poznał, że Ty Mnie posłałeś i umiłowałeś ich tak, jak Mnie umiłowałeś” (Jn 17:22-23).

Mojżesz nie mógł ukryć lśnienia, które pozostało na jego twarzy po spotkaniu z Bogiem. Czy my jesteśmy w stanie ukryć lśnienie Bożej chwały, otrzymanej od Chrystusa w momencie narodzenia się na nowo? Chyba że nie było narodzenia z Ducha – dlatego warto poddać się testowi z 1 Listu Jana, aby upewnić się, że mamy udział w tym darze łaski. Miłość jest najbardziej rozpoznawalnym zewnętrznym znakiem: „Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość jest z Boga. Każdy kto miłuje, z Boga się narodził i zna Boga” (1 Jn 4:7).

Prawdziwy uczeń Jezusa Chrystusa jest jawnym naśladowcą swego Nauczyciela. Jego życie stanowi świadectwo przynależności do Królestwa Bożego. Jezus ostrzegał, jakie skutki będą nam towarzyszyć, jeśli pójdziemy Jego śladem. Nie obiecywał sielanki, lecz takie samo traktowanie przez świat, jakiego On sam doświadczył: „Będziecie znienawidzeni przez wszystkich ze względu na Moje imię. Kto jednak wytrwa do końca, będzie ocalony” (Mt 10:22). Przecież „wystarczy, jeśli uczeń będzie jak jego nauczyciel, a sługa jak jego pan” (w. 24).

Apostoł Paweł nie ukrywał, że „wszyscy też, którzy zechcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, będą prześladowani” (2 Tm 3:12). A do Tytusa napisał, że łaska Boża to nie tylko objawienie miłości, lecz także nauka o wyrzeczeniach: „abyśmy odrzucili bezbożność i światowe pożądania, a żyli na tym świecie roztropnie, sprawiedliwie i pobożnie” (Tt 2:12).

Uważam, że twierdzenie, iż zewnętrzna pobożność jest nieważna, bo „Bóg patrzy na serce”, bywa zwykłą ucieczką przed kosztem uczniostwa. Prawdziwy uczeń naśladuje Chrystusa nie tylko w myślach, lecz przede wszystkim w praktycznym postępowaniu. Tego oczekuje nasz Nauczyciel, mówiąc: „kto nie bierze krzyża swego, a idzie za mną, nie jest mnie godzien” (Mt 10:38). Niesienie krzyża jest czymś bardzo widocznym – to kształt naszej prawdziwej pobożności, który winniśmy okazywać na co dzień.

Zakończę to rozważanie słowami modlitwy Jezusa, które wyraźnie wskazują na kształt, po którym świat może poznać naszą pobożność: „Ojcze sprawiedliwy, świat Ciebie nie poznał, lecz Ja Ciebie poznałem i oni poznali, że Ty Mnie posłałeś. Objawiłem im Twoje imię i będę objawiał, aby miłość, którą Mnie umiłowałeś, była w nich i abym Ja był w nich” (Jn 17:25-26).

Henryk Hukisz

Nagość, pożądanie i upadek

Problem nagości i nieskromności wykracza poza fizyczność – jest manifestacją stanu serca. Niemoralność zaczyna się tam, gdzie pojawia się lubieżność, a Jezus wyraźnie wskazał, że grzech rodzi się w spojrzeniu: „A Ja wam mówię: Każdy, kto patrzy na kobietę i pragnie ją mieć, już w swoim sercu dopuścił się cudzołóstwa” (Mt 5:28). Chrześcijańska estetyka powinna opierać się na trzech filarach:

Ciało jako Świątynia: Nasz ubiór ma oddawać chwałę Bogu, a nie skupiać uwagę wyłącznie na naszym „ja”. „Czy nie wiecie, że wasze ciało jest świątynią obecnego w was Ducha Świętego, którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie? Zostaliście bowiem nabyci za wielką cenę. Chwalcie więc Boga w waszym ciele” (1 Kor 6:19-20)

Duchowe rozeznanie: Zadawanie sobie pytania o intencje: czy ubieram się, by wyrazić szacunek do własnej godności, czy by szukać potwierdzenia w pożądliwych spojrzeniach innych? „...od wszelkiego zła się powstrzymujcie. Sam Bóg pokoju niech was w pełni uświęci, aby cały wasz duch, dusza i ciało zostały zachowane bez zarzutu na ponowne przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa”  (1 Tes 5:22-23)

Estetyka wykupienia: Jako ludzie odkupieni, mamy świadczyć o nowej jakości życia poprzez umiar i piękno, które pochodzą od Ducha Świętego, a nie z przemijających, przedmiotowo traktujących człowieka trendów.  „Niech waszą ozdobą będzie nie to, co zewnętrzne: wyszukane zaplatanie włosów, noszenie złotej biżuterii lub ubieranie się w strojne suknie, ale ukryty człowiek wewnętrzny, w nieskazitelności łagodnego i spokojnego ducha, który jest cenny przed Bogiem” (1 Ptr 3:3-4) 

Nagość intuicyjna

Problem nagości i nieskromności nie jest jedynie kwestią estetyki czy zewnętrznego konwenansu. Biblia ukazuje go jako fundamentalny konflikt między porządkiem Bożym a ludzkim pożądaniem. Historia biblijna wielokrotnie pokazuje, że „nagość intuicyjna” – czyli lekkomyślne wystawianie ciała na widok publiczny – często staje się początkiem moralnego upadku, zarówno dla osoby, która się obnaża, jak i dla tych, którzy na nią patrzą.

Wszystko zaczęło się w Edenie. Kiedy Adam i Ewa po raz pierwszy poczuli chłód, którego wcześniej nie znali, nie był to chłód fizyczny – był to chłód sumienia. Wtedy, po raz pierwszy w historii ludzkości, nagość przestała być stanem naturalnym, a stała się znakiem, który należało ukryć. Próbowali uczynić to przy pomocy liści figowca. Jednak Bóg, z niezwykłą troską o godność swoich dzieci, sam „zrobił ubranie ze skóry” i odział ich. To był pierwszy akt Bożej łaski wobec naszej kruchości, pieczęć na porządku, w którym człowiek – będący świątynią – wymaga ochrony.

Opowieść o tym, co widzimy i co ukrywamy

Historia biblijna jest utkana z tych chwil, w których nagość staje się punktem zwrotnym. Pamiętamy historię Chama, który w swoim braku szacunku wystawił nagość ojca na widok publiczny, nie rozumiejąc, że chronienie intymności bliźniego jest aktem najwyższego oddania. Jego bracia, Sem i Jafet, instynktownie wiedzieli, co robić: nie patrząc, przykryli ojca, bo ich serca rozumiały, że pewnych rzeczy nie wolno wystawiać na światło dnia.

Często myślimy, że nagość to tylko brak ubrań, ale Biblia mówi nam coś innego. Gdy król Dawid przechadzał się po dachu swojego pałacu, nie szukał grzechu, lecz nagość Batszeby – choć może dla niej naturalna – stała się iskrą, która podpaliła świat jego sumienia. To właśnie w tym momencie „nagość intuicyjna” zaczyna być niebezpieczna. Dawid, człowiek według serca Bożego, upadł, bo nie potrafił odwrócić wzroku, a Batszeba, wystawiając swoje piękno na widok publiczny, stała się częścią dramatu, którego skutki rozlały się na całe pokolenia.

Historia ta jest ostrzeżeniem przed tym, co nazywamy „grzechem spojrzenia”. Dawid nie szukał grzechu świadomie w momencie wyjścia na dach, ale jego brak czujności w połączeniu z okazją (nagością kobiety) doprowadził do tragedii. Batszeba, kąpiąc się w miejscu dostępnym dla wzroku innych, nieświadomie stała się katalizatorem upadku króla.

W obliczu współczesności

Dziś żyjemy w czasach, w których granice zdają się zacierać. Słyszymy głosy, że wnętrze jest wszystkim, a ubiór to tylko kwestia gustu. Niektórzy duszpasterze, chcąc być „nowocześni”, zapraszają do wspólnej nagości w saunach czy promują styl bycia, który zatarł sacrum. Ale czy naprawdę wszystko jest „czyste dla czystych”?

Gdy patrzę na Piotra (Jn 21:7), który na widok zmartwychwstałego Jezusa nad brzegiem jeziora, mimo trudu pływania, w pośpiechu narzuca na siebie szatę, widzę coś głębokiego. To nie był lęk przed nagością, lecz instynktowny szacunek przed Panem. Zrozumiał, że w Jego obecności człowiek pragnie być „przyodziany”.

Twoja szata jako kazanie

Drodzy, nasza estetyka jest cichym kazaniem, które wygłaszamy światu każdego dnia. Kiedy wybierasz swój strój, nie ubierasz tylko ciała – ubierasz świątynię Ducha Świętego. Możesz być ubrany zgodnie z najnowszą modą, a jednak emanować bezwstydem, jeśli Twój cel jest jeden: kusić, przyciągać wzrok, karmić się uwagą innych. Biblia wyraźnie odróżnia strój przyzwoity od „stroju nierządnicy” (Prz 7:10).

Biblia nie potępia ciała jako takiego – przeciwnie, chwali je jako dzieło Boże. Potępia jednak jego nieodpowiednie użycie, które zamienia człowieka w przedmiot pożądania.

Erozja moralna bierze się z przekonania, że „to tylko ciało”. Biblia uczy nas jednak, że ciało jest nierozerwalnie złączone z duszą. Każdy strój, każde zdjęcie w mediach społecznościowych, każda sytuacja publiczna, w której świadomie obnażamy się ponad miarę przyzwoitości, jest cichym wyznaniem tego, co mamy w sercu. Wierzący jest wezwany do „odróżnienia się” – do świadectwa, że jego wartość nie pochodzi z bycia „podziwianym” przez świat, lecz z bycia „wykupionym” przez Boga.

Odpowiedzialność estetyczna, to nie legalizm. To miłość. Czy chcesz być „kamieniem obrazy” dla brata, który zmaga się z czystością myśli? Czy chcesz, by Twój wygląd był jak białe szaty z Apokalipsy, które chronią przed hańbą, czy raczej szukasz poklasku w oczach tego świata?

Prawdziwa skromność nie jest wyrazem lęku przed ciałem, lecz wyrazem głębokiego szacunku do obrazu Boga w człowieku. Potrzebujemy duszpasterstwa, które nie tylko potępia, ale edukuje, pokazując, jak wielkie piękno kryje się w „zakryciu” i nobilitacji człowieka. Milczenie w tej kwestii jest przyzwoleniem na erozję moralną. Fundamentem naszej etyki pozostaje natomiast wezwanie do czynnej miłości: „byłem nagi, a przyodzialiście Mnie” (Mt 25:36) – wezwanie do ochrony ludzkiej godności, a nie jej eksponowania.

Naszym powołaniem jest troska o godność – naszą własną i naszych bliźnich. Niech nasze życie i nasz wygląd będą świadectwem, że zostaliśmy wykupieni z grzechu, a hańba nagości została raz na zawsze przykryta szatą Bożej łaski.

Henryk Hukisz

Pułapka sukcesu w życiu chrześcijańskim

W świecie biznesu najbardziej liczy się sukces; jego brak to najprostsza droga do bankructwa. Niepokoją mnie jednak coraz częściej spotykane wezwania do przyjmowania podobnego nastawienia w życiu chrześcijańskim. Na zborowych tablicach ogłoszeń, a przede wszystkim na portalach internetowych, regularnie pojawiają się zaproszenia na konferencje i seminaria dotyczące osiągania sukcesów w życiu osobistym.

Niebezpieczeństwo polega na tym, że sam sukces może stać się bogiem, zamiast prowadzić nas do autentycznej społeczności z Ojcem w niebie. Posługiwanie się przykładami ze świata biznesu w środowisku chrześcijańskim prowadzi wprost do nadużyć i błędnych interpretacji Słowa Bożego. Wskazywanie na osobisty sukces twórcy Facebooka czy znanego piłkarza może skutkować jedynie budowaniem własnych celów i tworzeniem prywatnego imperium wartości, które nigdy nie będą zgodne z Bożymi zamysłami. Pastor Tim Keller w książce „Fałszywi bogowie” słusznie zauważa, że sukces osobisty może zrodzić w nas złudne przekonanie, iż to my sami postawiliśmy siebie na szczycie naszych osiągnięć.

Dlatego zastanawiam się, czy można zachować właściwą proporcję między odnoszeniem sukcesów w drodze do celu a osiągnięciem samego celu. Można przecież spędzić całe życie, skupiając uwagę na poszczególnych elementach duchowości, a jednocześnie zatracić z pola widzenia cel ostateczny. Najlepszym ostrzeżeniem są dla nas słowa apostoła Pawła, który obawiał się, „bym przypadkiem, będąc zwiastunem dla innych, sam nie był odrzucony” (1 Kor 9:27).

Droga czy przeznaczenie?

Przeczytałem niedawno w pewnym podręczniku na temat pełni życia, że sukcesem jest już sama droga, a nie przeznaczenie, do którego ona prowadzi. Nie zgadzam się z przenoszeniem tego hasła na grunt chrześcijański. Naszym głównym i jedynym celem, który naprawdę się liczy, jest wejście do radości naszego Ojca w niebie. Wszystko inne – to, co prowadzi do tego celu – jest jedynie środkiem i drogą, którą dla nas jest sam Jezus Chrystus. On sam ujął to w jednym zdaniu: „Ja jestem droga i prawda, i żywot, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie” (Jn 14:6). Nasza pobożność, modlitwy, posty i wszelkie wyrzeczenia są niczym bez Niego. Znaczenie ma wyłącznie trwanie w Nim, gdyż – jak ostrzega sam Chrystus – „beze mnie nic uczynić nie możecie” (Jn 15:5). Zbyt wielka dbałość o chwilowe sukcesy może odwrócić naszą uwagę od Osoby, bez której żadne nasze dokonanie nie ma w Bożej ocenie znaczenia.

Wszyscy jesteśmy sługami Bożymi, przeznaczonymi do wykonania powierzonych nam zadań. Nasz Pan, zgodnie z naszymi predyspozycjami, przekazał nam „talenty”, co opisał w przypowieści: „I dał jednemu pięć talentów, a drugiemu dwa, a trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał” (Mt 25:15). Nauka płynąca z tego podobieństwa jest prosta: mamy obracać tymi darami, czyli używać zdolności otrzymanych od Stwórcy dla Jego chwały. Dobrzy słudzy po wykonaniu zadania powiedzą skromnie: „Sługami nieużytecznymi jesteśmy, bo co winniśmy byli uczynić, uczyniliśmy” (Łk 17:10).

Życie jako list napisany przez Ducha

Apostoł Paweł udziela nam prostej lekcji na temat znaczenia życia, które jest jedynie drogą do celu. Porównał je do listu, w którym Bóg oznajmia światu swoją miłość wyrażoną w Synu. Celem naszej doczesności jest świadczenie o zbawieniu z łaski. To nie nasze własne słowa czy uczynki, lecz list napisany przez Ducha Świętego na naszych sercach jest jedynym czytelnym przekazem. Uczynki, będące owocem Ducha Świętego, mają na celu wyłącznie uwielbienie Boga. Nie możemy więc przypisać sobie sukcesu w wydaniu nawet najmniejszego owocu, skoro to Duch Boży jest jego twórcą.

Paweł zwraca uwagę, że nie jesteśmy w stanie przypisać sobie nawet własnych myśli: „jakobyśmy byli zdolni pomyśleć coś sami z siebie i tylko z siebie, lecz zdolność nasza jest z Boga” (2 Kor 3:5). Apostoł niczego nie doszukiwał się w sobie. Ten pokorny sługa wyznał szczerze: „albowiem kiedy jestem słaby, wtedy jestem mocny” (2 Kor 12:10). Służba, do której zostaliśmy powołani, opiera się na zupełnie innych zasadach niż ta starotestamentowa. Izraelici służyli w przybytku będącym jedynie cieniem rzeczywistości. My natomiast mamy dostęp do czegoś więcej, gdyż przyszliśmy „do pośrednika nowego przymierza, Jezusa, i do krwi, którą się kropi, a która przemawia lepiej niż krew Abla” (Hbr 12:24).

Nowe przymierze, nowe reguły

Nowe przymierze określa nowe zasady relacji z Bogiem. To nie własne sukcesy, lecz dzieło Chrystusa ma dla Niego znaczenie. To On „uzdolnił nas, abyśmy byli sługami nowego przymierza, nie litery, lecz ducha, bo litera zabija, duch zaś ożywia” (2 Kor 3:6). Obawiam się, że wszelkiego rodzaju wezwania do osiągania sukcesów – nawet te brzmiące bardzo duchowo – mogą być jedynie zachętą do chlubienia się samym sobą.

Na zakończenie chcę jeszcze raz wrócić do słów apostoła Pawła. Mógłby on wskazać na wiele sukcesów w swoim życiu, jednak wolał powiedzieć: „wszystko to, co mi było zyskiem, uznałem ze względu na Chrystusa za szkodę” (Flp 3:7). Greckie słowo kerde (κερδη) oznacza formę sukcesu, osiągnięcie korzyści. Paweł jednak, pragnąc nade wszystko uczcić Chrystusa, nie chciał przypisywać sobie żadnych zasług. Dlatego mógł z nadzieją, oczekując na nasze wspólne przeznaczenie, zachęcać nas słowami: „My wszyscy tedy, z odsłoniętym obliczem, oglądając jak w zwierciadle chwałę Pana, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, jak to sprawia Pan, który jest Duchem” (2 Kor 3:18). Nic z nas samych – wszystko dzięki Jego łasce.

W Bożym Królestwie cel nie uświęca środków. W świecie bywa odwrotnie – tam środek często staje się celem. Pan Jezus wyraźnie określił swoje pochodzenie, mówiąc: „Królestwo moje nie jest stąd” (Jn 18:36). Dlatego zapewnia nas, że gdy będzie przedstawiał nas Ojcu, powie z przekonaniem: ci „nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata” (Jn 17:16). Na ten sukces zapracował On sam – i to ogromnym kosztem, oddając za nas swoje życie.

Henryk Hukisz

Łoże nieskalane

Żyjemy w czasach wielkiej iluzji. To, co Stwórca zaprojektował jako najgłębszą, intymną więź między dwojgiem ludzi, dzisiejsza kultura sprowadziła do poziomu czystej fizjologii. Seks stał się produktem, a jego wyłączność – przeżytkiem. Jako chrześcijanie musimy postawić sprawę jasno: seks jest święty, bo pochodzi od świętego Boga.

Dziś wszystko musi być „seksowne”. Od lakieru do paznokci, przez buty, aż po samochody i odkurzacze. To nie przypadek. To celowa strategia „useksowienia” rzeczywistości, która ma jeden cel: pozbawić słowo „seks” jego prawdziwego, duchowego ciężaru.

Kiedy wszystko jest seksualne, nic nie jest już wyjątkowe.

Współczesna popkultura i media głównego nurtu promują współżycie nastolatków jako standard, a każdą próbę mówienia o wstrzemięźliwości kwitują sarkazmem. Widzimy to w programach telewizyjnych, gdzie chrześcijańskie autorytety są ośmieszane za promowanie abstynencji.

Narracja świata jest brutalnie prosta: „masz prawo do zabawy, a biologia to przeznaczenie”. Zamiast uczyć odpowiedzialności, system oferuje „rozwiązania” zastępcze:

·     Antykoncepcję awaryjną jako standard medyczny.

·     Kliniki aborcyjne jako „plan awaryjny”.

·     Systemowe przygotowanie na rozwiązłość (np. masowe szczepienia dzieci przeciw wirusom przenoszonym drogą płciową).

To pesymistyczna wizja człowieka, który rzekomo nie potrafi panować nad swoimi instynktami. Biblia oferuje coś znacznie większego:

Wolność przez panowanie nad sobą

Wielu z nas dorastało w przekonaniu, że o seksie w kościele się milczy. To błąd, bo Biblia nie boi się tego tematu. Od samego początku czytamy, że Bóg stworzył nas jako istoty płciowe: „jako mężczyznę i niewiastę stworzył ich” (Rdz 1,27). List do Hebrajczyków zawiera mocne stwierdzenie: „Małżeństwo niech będzie we czci u wszystkich, a łoże nieskalane” (Hbr 13,4).

Co to oznacza dziś? Sypialnia małżeńska jest miejscem świętym. Wierność nie polega tylko na nieobecności „osoby trzeciej”, ale na dbaniu o to, by nasza intymność nie była zaśmiecana pornografią, egoizmem czy przedmiotowym traktowaniem współmałżonka.

„Nieskalane” oznacza czyste, pełne szacunku i czułości. To tutaj buduje się bezpieczeństwo emocjonalne dzieci – rodzice, którzy się kochają i szanują swoją prywatność, dają dzieciom najsilniejszy fundament stabilności.

Boży projekt małżeństwa to trójwarstwowa jedność:

1.   Duchowa: Wspólny fundament wiary i relacji z Bogiem.

2.   Duszy (psychiczna): Jedność emocji, intelektu i wspólnych decyzji.

3.   Ciała: Fizyczne dopełnienie, które jest ukoronowaniem powyższych.

Możemy zdefiniować współżycie w małżeństwie, ze jest to szczytowa forma komunikacji. To „odsłonięcie” nie tylko ciała, ale i duszy. Biblia sugeruje, że nie da się naprawdę „poznać” drugiego człowieka w pełni, pomijając sferę ducha i odpowiedzialności. Seks bez przymierza (małżeństwa) jest więc „kłamstwem ciała” – udaje całkowite oddanie, podczas gdy w rzeczywistości jest tylko chwilową wymianą przyjemności.

W świecie, gdzie seks często służy do brania, apostoł Paweł wprowadza rewolucyjną zasadę dawania. W 1 Liście do Koryntian (7,3-4) czytamy, że w małżeństwie ciało męża należy do żony, a ciało żony do męża. To nie jest opis poddaństwa, ale całkowitego, wzajemnego oddania.

Święty Paweł w Liście do Efezjan (5,31-32) idzie o krok dalej. Mówi, że zjednoczenie męża i żony w „jedno ciało” jest obrazem relacji Chrystusa z Kościołem. Wierność małżeńska nie jest tylko kwestią uporu czy zasad. Jest świadectwem. Kiedy mąż jest wierny żonie, a żona mężowi (nawet w trudnych chwilach, w chorobie czy starości), pokazują światu, jak Bóg kocha człowieka – bezwarunkowo i na zawsze.

Co więcej, Biblia pokazuje, że sfera fizyczna i duchowa są nierozerwalne. Paweł zachęca małżonków do regularnej bliskości, zaznaczając, że przerwa w pożyciu powinna służyć jedynie... wspólnej modlitwie. To pokazuje, że w oczach Boga namiętność i pobożność mieszkają w tym samym domu.

Gdybyśmy odważyli się spojrzeć na współżycie jak na sacrum, nasza rzeczywistość stałaby się zdrowsza. Biblia nie chce „gasić” miłości – ona chce, by płonęła ona w bezpiecznym domowym ognisku, a nie podpalała całe życie w niekontrolowanym pożarze.

Król Salomon w swoich księgach używa zmysłowego, niemal prowokacyjnego języka, by zachęcać do rozkoszowania się własną żoną: „Niech jej piersi zawsze sprawiają ci rozkosz, upajaj się ustawicznie jej miłością” (Prz 5,19).

W Pieśni nad Pieśniami Oblubieniec nazywa swoją ukochaną „ogrodem zamkniętym” i „źródłem zapieczętowanym”. To jedna z najpiękniejszych metafor biblijnej wierności. W praktyce oznacza to budowanie świadomości, że wasza intymność jest przestrzenią, do której nikt inny nie ma wstępu – ani fizycznie, ani emocjonalnie.

Biblijna mądrość ostrzega przed „cudzą żoną” i „obcym mężczyzną” nie dlatego, że chce nam zabrać przyjemność, ale dlatego, że wie, iż zdrada niszczy strukturę duszy. Salomon radzi: „Pij wodę z własnej cysterny, tę, która płynie z twej studni” (Prz 5,15).

Współczesne rady często sugerują „szukanie inspiracji” na zewnątrz, podczas gdy Biblia zachęca do kopania głębiej we własnym związku. Prawdziwa fascynacja drugą osobą rodzi się z poczucia absolutnego bezpieczeństwa. Kiedy żona wie, że jest jedynym „ogrodem”, w którym mąż szuka zachwytu, a mąż ma pewność, że żona podziwia tylko jego siłę i oddanie, ich życie seksualne przestaje być tylko „rozładowaniem napięcia”. Staje się radosnym odkrywaniem siebie nawzajem, które z każdym rokiem może być głębsze, bo oparte na coraz lepszej znajomości swoich dusz.

Apostoł Paweł w liście do Koryntian pisze o „oddawaniu tego, co się należy”. Często rozumiemy to technicznie, jako obowiązek współżycia. Jednak w szerszym, biblijnym sensie, to wezwanie do nieustannego zauważania potrzeb drugiej strony. Biblia uczy nas, że ciało współmałżonka jest darem, którym mamy się opiekować.

W małżeństwie, które żyje słowem Bożym, seks nie zaczyna się wieczorem po zgaszeniu światła. On zaczyna się rano – od dobrego słowa, od pomocy w codziennych obowiązkach, od uważnego wysłuchania, gdy druga osoba jest zmęczona. To jest właśnie „nieskalane łoże” – miejsce, które jest czyste, bo nie ma w nim niewyjaśnionych urazów, cichych dni czy egoizmu. Jeśli przez cały dzień budujecie mosty porozumienia, wieczorne zjednoczenie ciał jest po prostu postawieniem kropki nad „i”. Jest celebracją jedności, która już zaistniała w waszych sercach.

Niezwykle mocnym akcentem biblijnym jest połączenie życia intymnego z modlitwą. Paweł sugeruje, że jedynym powodem przerwy w pożyciu może być czas poświęcony na szczególne spotkanie z Bogiem. To pokazuje, że te dwie sfery – duchowa i cielesna – są sobie bardzo bliskie.

Rada dla małżonków jest tu prosta, choć wymagająca: traktujcie swoje zbliżenie jako „liturgię ciała”. To moment, w którym bez słów mówicie sobie: „Nadal wybieram ciebie, nadal należę do ciebie, nadal jesteś dla mnie najpiękniejszą osobą na świecie”. Taka perspektywa usuwa z sypialni presję „osiągów” czy porównywania się z wzorcami z filmów. Skupiacie się na sobie nawzajem przed obliczem Boga, który sam to współżycie pobłogosławił. Wierność w takim układzie nie jest ciężarem, ale naturalnym odruchem serca, które znalazło swój dom.

Biblia, a szczególnie Księga Przysłów, nie wzywa małżonków do nudnej, sztywnej poprawności. Wręcz przeciwnie – zachęca do „upajania się” miłością żony i cieszenia się „ukochaną małżonką”. To wezwanie do radosnej kreatywności.

Wierność w ramach rodziny to także dbanie o to, by ogień nie wygasł. To wspólne randki, to dbanie o swój wygląd dla siebie nawzajem, to pielęgnowanie poczucia humoru i wzajemnego zachwytu. Biblijna wierność jest aktywna – ona nie polega tylko na tym, że „nie zdradzam”, ale na tym, że „robię wszystko, by moja żona/mój mąż czuł się przy mnie najbardziej kochaną osobą na ziemi”. Kiedy dzieci widzą rodziców, którzy trzymają się za ręce, patrzą na siebie z czułością i chronią swoją prywatność, otrzymują najlepszą lekcję moralności i miłości, jaką można sobie wyobrazić.

Biblijna koncepcja seksu prowadzi do najgłębszej wolności – wolności od wstydu, lęku i przedmiotowego traktowania. W ramach rodziny wierność w tej sferze jest „spoiwem”, który trzyma wszystkie inne elementy razem.

Podsumowanie postawy małżeńskiej

Zamiast szukać nowych technik, warto szukać nowej głębi w patrzeniu na siebie.

·     Bądźcie dla siebie nawzajem łaskawi: tak jak Bóg jest łaskawy dla nas.

·     Przebaczajcie szybko: aby „słońce nie zachodziło nad gniewem waszym”, bo gniew jest największym wrogiem pożądania i bliskości.

·     Mówcie o swoich potrzebach z łagodnością: wiedząc, że wasze ciała należą do siebie nawzajem w duchu miłości, a nie roszczenia.

W takim ujęciu, biblijny seks staje się fundamentem, na którym buduje się bezpieczny dom dla całego pokolenia. To miłość, która ma swój początek w Bogu, swoje spełnienie w objęciach małżonka, a swoje owoce w szczęśliwej i trwałej rodzinie.

Henryk Hukisz

Odwalony kamień: Od faktu do życia

Z okazji Świąt Wielkanocnych często słyszymy różne hasła. Niektóre z nich stały się niemal homiletycznymi sloganami, jak choćby to: „Kamień został odwalony nie po to, aby Jezus mógł wyjść, lecz po to, aby uczniowie mogli zobaczyć, że grób jest pusty”.

Dzisiaj Pan pokazał mi, że w naszym życiu Boże prawdy często zostają przysłonięte jakimś „kamieniem”. Bóg pragnie go usunąć, abyśmy mogli w pełni korzystać z Jego obietnic i odnosić w Chrystusie realne zwycięstwa.

Ewangelista Jan, opisując poranek, w którym Maria Magdalena przyszła do grobu, zaznaczył, że kamień był już odsunięty (Jn 20,1). Stało się to po to, by mogła na własne oczy przekonać się, że Chrystus żyje i nie ma Go już wśród umarłych. Gdy chwilę później przybiegli uczniowie, Jan dotarł pierwszy, ale to Piotr jako pierwszy wszedł do środka. Dopiero potem wszedł Jan i o nim czytamy: „ujrzał i uwierzył” (Jn 20,8). W przypadku Piotra nie była to jeszcze wiara zbawiająca, a jedynie stwierdzenie faktu – grobowiec rzeczywiście był pusty.

Dziś wielu chrześcijan ogranicza się jedynie do uznania historyczności zmartwychwstania. Jednak sama akceptacja faktów to za mało, by mówić o głębokiej wierze w tę potężną prawdę. Uczniowie tamtego poranka widzieli pusty grób, ale nadal „nie rozumieli Pisma” (w. 9). Nie pojmowali celu, dla którego to wszystko się wydarzyło; widzieli skutek, ale nie znali mocy tego wydarzenia.

Czytając dziś Ewangelie, my również zaglądamy do pustego grobu. Analizując te teksty, mamy szansę zrozumieć, jakie znaczenie ma zmartwychwstanie dla naszej relacji z Bogiem. Apostoł Paweł w swoich listach kładł na to ogromny nacisk, wskazując, że ta prawda jest fundamentem chrześcijaństwa: „Jeśli Chrystus nie został wzbudzony, tedy i kazanie nasze daremne, daremna też wasza wiara” (1 Kor 15,14).

Dalej Paweł wskazuje na osobiste znaczenie tego faktu: „Chrystus został wzbudzony z martwych i jest pierwiastkiem tych, którzy zasnęli” (w. 20). Przez „zaśnięcie” rozumiał fizyczną śmierć wierzącego, pamiętając o obietnicy Pana: „Jam jest zmartwychwstanie i żywot; kto we mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie” (Jn 11,25).

Moc nowego życia tu i teraz

Zmartwychwstanie ma jednak również wymiar doczesny – daje nam siłę do zwyciężania grzechu i pokus. Paweł poświęcił temu wiele miejsca w Liście do Rzymian (rozdziały 4–8), opisując triumf nad grzeszną naturą w mocy Ducha Świętego. W jednym tylko fragmencie (Rz 6,8–14) wskazuje na trzy potężne prawdy:

1.   Umarliśmy z Chrystusem (w. 8).

2.   Mamy prawo uważać się za żyjących dla Boga (w. 11).

3.   Doświadczamy nowego życia, w którym „grzech nad wami panować nie będzie” (w. 14).

Sądzę, że największym problemem współczesnych ludzi nie jest samo uznanie faktu zmartwychwstania, lecz zastosowanie tego zwycięstwa w codzienności. Często Boże obietnice pozostają martwą literą, ponieważ do pustego grobu zaglądamy tylko raz w roku, przy okazji świąt.

Diabeł, nasz oskarżyciel, robi wszystko, by pozbawić nas Bożej mocy. Musimy stale pamiętać, że nowe życie jest darem, a my sami z siebie nie jesteśmy w stanie dokonać niczego dobrego. Ponieważ wciąż żyjemy w ciele skłonnym do grzechu, zdarzają nam się upadki. Wtedy oskarżyciel wmawia nam, że straciliśmy status dziecka Bożego.

Czy ofiara Baranka przestała działać? Oczywiście, że nie. Duch Święty cicho nam o tym przypomina, ale my, mając obciążone sumienie, dopuszczamy wątpliwości. Dlatego Paweł apeluje: „Uważajcie siebie za umarłych dla grzechu, a za żyjących dla Boga w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rz 6,11).

Służba Ducha Świętego polega na nieustannym pokazywaniu nam pustego grobu i uwielbianiu Chrystusa: „On mnie uwielbi, gdyż z mego weźmie i wam oznajmi” (Jn 16,14). To dlatego kluczem do zwycięstwa jest wezwanie: „Według Ducha postępujcie, a nie będziecie pobłażali żądzy cielesnej” (Ga 5,16).

Piotr i Jan przy pustym grobie początkowo nie rozumieli znaczenia Bożego dzieła. My również, czytając Biblię, często błądzimy, dopóki Duch Święty nie da nam objawienia, jak zastosować te prawdy w praktyce.

Po czym poznać, że zmartwychwstanie jest w nas żywą siłą, a nie tylko teorią? Jezus powiedział jasno: „Każde bowiem drzewo poznaje się po jego owocu” (Łk 6,44). Paweł doprecyzował: „Owocem zaś Ducha są: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, wstrzemięźliwość” (Ga 5,22-23).

Takie życie zaczyna się od uznania prawdy Wielkiego Piątku – że zostaliśmy odkupieni z przekleństwa. Dlatego „ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało swoje wraz z namiętnościami i żądzami” (Ga 5, 24).

Pozwólmy Duchowi Świętemu odwalić każdy głaz, który zasłania nam Boże obietnice. Nie bądźmy jedynie obserwatorami, ale aktywnymi posiadaczami daru nowego życia. Uważajmy siebie za żyjących dla Boga w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

Henryk Hukisz