Wieczne męki

Należę do wymierającego już pokolenia, które pamięta czasy stalinowskie w Polsce. Szczególnie zapadła mi w pamięć pewna informacja z początku lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku — choć nie wiem, na ile jest prawdziwa. Mówiono, że Stalin miał zwyczaj cytować wersety biblijne, oskarżając ludzi wierzących o zdradę ojczyzny. Wskazując na słowa Apostoła Pawła: „Nasza zaś ojczyzna jest w niebie, skąd też Zbawiciela oczekujemy, Pana Jezusa Chrystusa” (Flp 3,20), miał żądać od chrześcijan odpowiedzi, którą ojczyznę wybierają.

Przypuszczam, że taka historia mogła być prawdziwa. Nie byłoby w tym niczego zaskakującego, ponieważ sam diabeł podczas kuszenia Chrystusa posługiwał się cytatami ze Słowa Bożego.

Metody szatana nie zmieniają się od wieków. Wie on doskonale, jak skutecznie zwodzić ludzi, a jednym z jego najgroźniejszych sposobów działania jest posługiwanie się prawdą w taki sposób, aby doprowadzić człowieka do fałszywych wniosków. Pisząc do wierzących w Koryncie, Apostoł Paweł ostrzegał ich przed fałszywymi nauczycielami i wskazywał na źródło tego zwiedzenia: „sam szatan przybiera postać anioła światłości” (2 Kor 11,14). Później, podczas spotkania ze starszymi zboru w Efezie, Paweł udzielił im wielu wskazówek dotyczących troski o powierzoną im trzodę. Wiedział bowiem, że diabeł jest mistrzem w zastawianiu pułapek. Już na pierwszych stronach Biblii czytamy, że wąż, przez którego działał szatan, „był chytrzejszy niż wszystkie dzikie zwierzęta” (Rdz 3,1). Dlatego również dzisiaj musimy zachować czujność wobec jego podstępów, aby nie dać się zwieść tak, jak zwiedzeni zostali pierwsi ludzie w raju.

Uważam, że jedną z najskuteczniejszych pułapek, jakie szatan zastawia na współczesny Kościół, jest przekonywanie ludzi, że piekło nie istnieje. Pisałem już o tym w maju ubiegłego roku w artykule „Piekła nie ma?”, kiedy w Stanach Zjednoczonych ukazała się książka „Miłość zwycięża”. Jej autor, pastor dużego kościoła, przekonywał, że piekła nie ma, ponieważ Bóg jest miłością. Rob Bell posługiwał się przy tym licznymi wersetami biblijnymi, które miały potwierdzać jego tezę. Obawiam się, że właśnie w ten sposób wielu ludzi zostało zwiedzionych. Jedną z przyczyn jest to, że współcześni chrześcijanie często nie znają dobrze Biblii i dlatego nie potrafią właściwie ocenić nauczania, które przedstawia się jako biblijne.

Pisałem o tym również na polskim blogu, ponieważ zagrożenia teologiczne, które pojawiają się za oceanem, prędzej czy później docierają także do naszego kraju.

Nie trzeba było długo czekać.

Pod moim wpisem na ten temat znalazłem informację o blogu, którego autor przedstawiał stanowisko odmienne od mojego. Poszedłem tym tropem i dowiedziałem się, że nie jest on jedynie pastorem lokalnego zboru, ale również nauczycielem w jednej ze szkół teologicznych w Warszawie. To oznacza, że jego wpływ może być znacznie szerszy niż wpływ pojedynczej wspólnoty. Prowadzi zajęcia z Wstępu do teologii protestanckiej oraz Wprowadzenia do Pisma Świętego. Trudno nie postawić pytania: jak to możliwe, że nauczyciel akademicki, uczestniczący w kształceniu przyszłych pastorów i nauczycieli, podaje w wątpliwość jedną z podstawowych prawd wiary Kościoła, do którego należy reprezentowana przez niego szkoła?

W swoim „Credo” Kościół ten wyznaje: „Bóg wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez Jezusa Chrystusa. W dniu tym będą sądzeni wszyscy ludzie oraz upadli aniołowie z szatanem na czele. Nastąpi wówczas powszechne zmartwychwstanie: sprawiedliwych w przemienionym ciele do życia wiecznego, niesprawiedliwych zaś — na wieczne potępienie. Dziedzictwem sprawiedliwych będzie «nowe niebo i nowa ziemia, w których sprawiedliwość mieszka», zaś niesprawiedliwych — «jezioro ogniste»”. Ta zasada wiary opiera się na wielu fragmentach Pisma Świętego, które zostały wskazane w samym wyznaniu wiary.

Tymczasem wspomniany nauczyciel, odwołując się do kilku wersetów biblijnych, stwierdza: „Gdyby piekło miało istnieć wiecznie, musielibyśmy pogodzić się z tym, że grzech i śmierć zostały uwiecznione, utrwalone na zawsze! Czyż Chrystus nie pokonał śmierci i grzechu? Czyż nie przyszedł na świat, aby pozbyć się tych rzeczy? Jeśli piekło będzie wieczne, to znaczy, że miłość i łaska Boga nie zdołały pokonać zła, bo ono pozostanie na «wieki wieków». To nie jest biblijny pogląd. Pismo Święte wielokrotnie używa symbolicznego języka do opisania ostatecznego losu grzeszników, ale jeśli zaczynasz rozumieć ten symboliczny język dosłownie, to znaczy, że nie rozumiesz go wcale”.

Pozostaje więc pytanie: kto tutaj rzeczywiście nie rozumie Pisma Świętego?

Jeżeli uznamy, że wszystko, co Biblia mówi o rzeczach ostatecznych, należy traktować wyłącznie jako symbol, to dlaczego podobnej zasady nie zastosować również do śmierci i zmartwychwstania Chrystusa? Właśnie w taki sposób argumentowali najwięksi sceptycy, podważający Boże natchnienie Pisma Świętego. Można byłoby przywołać wielu liberalnych teologów i filozofów, którzy odrzucali historyczność zmartwychwstania, twierdząc, że opowieść o powstaniu Chrystusa z martwych została stworzona przez przerażonych i rozczarowanych uczniów.

Biblia jednak mówi jasno i jednoznacznie, że człowiek został przeznaczony do wieczności. Prorok Daniel zapowiada: „Wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, zbudzi się: jedni do życia wiecznego, a drudzy na hańbę i wieczne potępienie” (Dn 12,2).

Nowy Testament przedstawia tę prawdę jeszcze wyraźniej. Ci, którzy odrzucą Ewangelię i zbawienie ofiarowane przez Chrystusa, poniosą konsekwencje swojego wyboru. Apostoł Paweł pisał: „Gdy objawi się Pan Jezus z nieba ze zwiastunami mocy swojej, w ogniu płomienistym, wymierzając karę tym, którzy nie znają Boga, oraz tym, którzy nie są posłuszni Ewangelii Pana naszego Jezusa. Poniosą oni karę: zatracenie wieczne, oddalenie od oblicza Pana i od mocy chwały jego” (2 Tes 1,7–9).

Można oczywiście powiedzieć, że język ostatniej księgi Nowego Testamentu ma w dużej mierze charakter symboliczny. Księga Objawienia jest przecież pełna obrazów, znaków i wizji. Jednak prawda o ostatecznym sądzie i konsekwencjach odrzucenia Boga nie opiera się wyłącznie na Apokalipsie. Apostoł Jan, przebywający na zesłaniu na wyspie Patmos, otrzymał objawienie od samego Pana Jezusa. W wizjach tych pojawiają się aniołowie — wierni posłańcy Boga — którzy wyjaśniają Janowi wydarzenia związane z czasami ostatecznymi. Jan zapisał: „A diabeł, który ich zwodził, został wrzucony do jeziora ognia i siarki, gdzie jest też zwierzę i fałszywy prorok, i będą dręczeni dniem i nocą na wieki wieków” (Ap 20,10). Nieco dalej czytamy: „I śmierć, i piekło zostały wrzucone do jeziora ognistego. Owo jezioro ogniste to druga śmierć” (Ap 20,14).

Najwyższego autorytetu nie można również odmówić słowom samego Pana Jezusa. Nie wypowiedział ich w przypowieści ani w alegorycznej wizji, ale mówił wprost: „Nie dziwcie się temu, gdyż nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłyszą głos jego; i wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia, a inni, którzy źle czynili, by powstać na sąd” (Jn 5,28–29). Jezus mówi więc o powszechnym zmartwychwstaniu i o dwóch różnych jego konsekwencjach. Ostateczny los tych, którzy odrzucili Boże zbawienie, określił równie wyraźnie: „I odejdą ci na kaźń wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego” (Mt 25,46). Warto zwrócić uwagę, że w tym samym zdaniu Jezus zestawia „kaźń wieczną” z „życiem wiecznym”. Jeśli słowo „wieczne” w odniesieniu do kary miałoby oznaczać coś czasowego, pojawia się pytanie, dlaczego w odniesieniu do życia miałoby oznaczać coś bez końca.

Autor bloga, na którym pojawił się wpis przedstawiający wieczne potępienie jako wynik błędnego, dosłownego rozumienia symbolicznego języka Biblii, najwyraźniej przyjmuje interpretację podobną do tej, którą od dawna propagują inne grupy religijne, między innymi Świadkowie Jehowy. Odrzucają oni naukę o wiecznym potępieniu i nieśmiertelności duszy, a dla uzasadnienia własnych poglądów posługują się własnym przekładem Biblii. Jest to jednak temat na osobne rozważanie.

Najważniejsze jest coś innego. Pan Jezus, mówiąc o ogromnej miłości Ojca do zgubionych grzeszników, nie pozostawił człowieka bez nadziei. Wskazał na ratunek, który Bóg przygotował w krzyżu. Powiedział: „A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy” (Jn 3,14).

Bezpośrednio po tych słowach znajdujemy jedno z najbardziej znanych zdań całej Biblii: „Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny” (Jn 3,16). To właśnie tutaj widzimy pełnię Bożej miłości. Bóg nie lekceważy grzechu ani nie udaje, że jego konsekwencje nie istnieją. Z miłości daje jednak człowiekowi ratunek.

Powagę tej sprawy podkreśla sam Jezus: „Kto wierzy w niego, nie będzie sądzony; kto zaś nie wierzy, już jest osądzony, dlatego że nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Bożego” (Jn 3,18).

Ewangelia nie jest więc jedynie informacją o tym, że Bóg jest miłością. Jest przede wszystkim dobrą nowiną o tym, że Bóg z miłości przygotował dla człowieka drogę ratunku. Krzyż Chrystusa pokazuje zarówno ogrom Bożej miłości, jak i powagę grzechu. Nie możemy głosić jednego, pomijając drugie.

Wybór dotyczący tego, gdzie spędzimy wieczność, nie jest sprawą obojętną. Każdy człowiek musi odpowiedzieć na Bożą ofertę zbawienia. Bóg daje nam ratunek w Jezusie Chrystusie, ale nie odbiera nam odpowiedzialności za decyzję wiary lub jej odrzucenie.

Wybór, gdzie spędzimy wieczność, należy do nas.

Henryk Hukisz