REFORMACJA DZISIAJ

95 tez do sytuacji Kościoła 500 lat po Reformacji Lutra

Wezwanie do nawrócenia

1. Jeśli nasz Pan i Mistrz Jezus Chrystus mówi "Upamiętajcie się, przybliżyło się bowiem Królestwo Niebios" (Mat. 4, 17), to chce, aby całe życie wierzących było pokutą.

2. Ta pokuta zaczyna się od uświadomienia sobie dotychczasowego złego postępowania i żalu z tego powodu zarówno jednostki jak i Kościoła jako całości.

3. Jeśli pokuta jest szczera, prowadzi do tego, że jednostki oraz Kościoły nienawidzą i porzucają grzech - swoje złe postępowanie; nie wszakże z własnej siły, lecz przez łaskę i moc Jezusa Chrystusa.

4. Bóg obiecuje gotowemu do pokuty przebaczenie i nowy początek: "Gdy zamknę niebiosa tak, iż nie będzie deszczu, albo gdy każę szarańczy, aby objadała ziemię, albo gdy ześlę zarazę na mój lud, i ukorzy się mój lud, który nazwany jest moim imieniem, i będą się modlić i szukać mojego oblicza, i odwrócą się od swoich złych dróg, to ja wysłucham z niebios, i odpuszczę ich grzechy i ich ziemię uzdrowię" (II kr. 7, 13-14).

Obecna sytuacja społeczna

5. Człowiek jednak znalazł dzisiaj upodobanie w wielu grzechach, np. w bezbożności, pysze, nieczułości, okultyzmie, nieposłuszeństwie, przerywaniu ciąży, nierządzie, cudzołóstwie, praktykach homoseksualnych, używaniu narkotyków, chciwości i kradzieży (por. II Mojż. 20, 2-17; Rzym. 1, 18-31; I Kor. 6, 9; Gal. 5, 19-21).

6. Bezsprzecznie takie grzechy popełniane były zawsze, jednak dzisiaj wiele z nich jest publicznie tolerowanych, a nawet stawianych na piedestale. "Nie tylko to czynią, ale jeszcze pochwalają tych, którzy to czynią" (Rzym. 1, 32).

7. W wielu krajach złagodzono lub usunięto prawo, które zakazywało bluźnić Bogu, pornografii, przerywania ciąży, eutanazji, praktyk homoseksualnych, używania narkotyków, itp.

8. Społeczeństwo, które toleruje a nawet publicznie pochwala postępowanie, które Pismo Święte określa jako "grzech" i "obrzydliwość", kopie sobie swój własny grób. Już dojrzało, by je osądzić. "Sprawiedliwość wywyższa - lud, lecz grzech jest hańbą narodów" (Przyp. 14, 34)

9. Wiele państw jest podobnych dziś do Imperium Rzymskiego przed jego upadkiem: wewnętrzną przyczyną jego rozpadu była moralna dekadencja.

10. Pozostaje tylko kwestią czasu, gdy dziś rozpadną się także te systemy państwowe i społeczne, które zwróciły się przeciw Bożym przykazaniom.

Kościoły nie stoją na wysokości zadania

11. W tej sytuacji Kościoły (krajowe, kantonalne, wolne) muszą zarówno lokalnie, jak i w skali światowej zauważyć swoje zadanie bycia "światłem" i "solą", i przeciwstawić się powyższym tendencjom (Mat. 5, 13-16; Rz. 12, 2; Ef. 5, 11).

12. Jeśli tego nie robią, to są pod sądem, który Bóg wypowiada nad niewiernymi dozorcami. "Jeżeli powiem do bezbożnego: Na pewno umrzesz, a ty go nie ostrzeżesz i nic nie powiesz, aby bezbożnego ostrzec przed jego bezbożną drogą tak, abyś uratował jego życie, wtedy ten bezbożny umrze z powodu swojej winy, ale Ja uczynię ciebie odpowiedzialnym za jego krew" (Ez. 3, 18).

13. Pojedynczy ludzie i grupy wewnątrz Kościołów stawiają odważnie opór duchowi czasów, ale różne Kościoły, jako całość, oddalają się w wielu krajach coraz bardziej od swego zadania: głoszenia Ewangelii i obrony Bożych przykazań.

14. Kościół, który poddaje się ideologii ducha czasów, traci orientację.

15. Kościół, który stracił orientację, nie może już pokazać jednostce kierunku.

Porzucenie Pisma Świętego

16. Utrata orientacji zaczęła się wraz z porzuceniem podstawy wszelkiej wiary i poznania: Pisma Świętego.

17. Wprawdzie w wielu Kościołach Pismo Święte jest pozornie jeszcze w użyciu, ale często poddane jest tyranii autonomicznego, samo-uwielbiającego się rozumu, który krytycznie rozkłada się na części składowe i zaprzecza Bożemu Objawieniu.

18. Słusznie modli się Zinzendorf: "jeśli Twoje Słowo ma już być nieważnym, na czym ma się oprzeć wiara? Nie zależy mi na tysiącu światów, ale by wypełnić Twoje Słowo".

19. Ponieważ z reformacyjnego punktu widzenia Kościół jest "dziełem Słowa Bożego", przestaje być Kościołem, gdy porzuca Słowo Boże.

20. Jeśli Słowo Boże jest odrzucane, nie trzeba się dziwić skutkom: Za porzuceniem Słowa Bożego przychodzi porzucenie treści tego Słowa - a to oznacza zanik biblijnej nauki i biblijnego życia.

Zanik biblijnej nauki o Bogu

21. Zanik biblijnej nauki zaczyna się zanikiem biblijnego zrozumienia Boga. Na przekór jasnym wypowiedziom Pisma Świętego wielu "teologów" zaprzecza Trójjedynemu istnieniu Bożemu, Jego wszechmocy, świętości i sprawiedliwości, albo nie do poznania zmienia ich znaczenie.

22. Kto zaprzecza, że poświadczone w Biblii cuda i proroctwa zdarzyły się rzeczywiście, wyobraża sobie Boga jako zasadę bez mocy - obrazowo mówiąc: "bez rąk i nóg". Taki "bóg" jest jednak własnej roboty bożkiem, bogiem racjonalistycznych filozofów, ale nie "Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka, Bogiem Jakuba", Ojcem Jezusa Chrystusa (Blaise Pascal).

Zanik biblijnej nauki o Chrystusie

23. Jeśli dziś "teologowie" twierdzą, że Jezus Chrystus jest tylko człowiekiem, społecznym rewolucjonistą, kaznodzieją pokoju, oswobodzicielem itp., ale nie Bogiem - a ponadto: nie narodził się On z dziewicy ani cieleśnie nie powstał z martwych, nie wstąpił do Nieba ani nie powróci widzialnie i cieleśnie w mocy i chwale - a ponadto: Jego śmierć na krzyżu nie może zbawić nas od grzechów, to w związku z tym należy stwierdzić, że potępiony w IV stuleciu po Chrystusie znany głosiciel błędnej nauki Ariusz, uczył lepiej niż wielu "nowoczesnych teologów", ponieważ bądź co bądź nadal uważał Jezusa za "ponadnaturalnego Logosa (Słowo)", a nie za zwykłego tylko człowieka. Jednak wszystkie błędne nauki noszą w sobie tendencję wzrostu wraz z dalszym postępem historii.

24. Przeciw Ariuszowi i wielu "nowoczesnym teologom" można powiedzieć: Jezus Chrystus nie jest zwykłym człowiekiem ani stworzeniem Bożym lecz prawdziwym człowiekiem i prawdziwym Bogiem równocześnie, wiecznym Synem Bożym, tzn.: Jest to sam Bóg w drugiej osobie swojej Trójjedności. "Kto ma Syna, ma żywot; kto nie ma Syna Bożego, nie ma żywota" (I Jan 5, 12;por.I Jan 2, 22; I Jan 4,2n).

Znaki biblijnej nauki o grzechu i zbawieniu

25. Tam, gdzie biblijna nauka o Chrystusie pozbawiona jest treści, tam to samo dzieje się z biblijną nauką o grzechu i zbawieniu. Jest tak, ponieważ "niemocny" Chrystus nie ma siły, aby nas wyzwolić od grzechu, śmierci i diabła.

26. W następstwie tego albo bagatelizuje się grzech i zaprzecza ważności przykazań Bożych, albo zbawienie przekazywane jest całkowicie lub częściowo w ręce samego człowieka (samozbawienie lub synergizm).

27. Bagatelizowanie lub zaprzeczanie grzechowi w jego sensie widać dzisiaj w różnych poglądach społeczeństwa i w Kościele, np. w twierdzeniach, iż praktykowany homoseksualizm nie jest ani grzeszny ani chorobliwy. Pornografia, przerywanie ciąży i eutanazja nie powinny być potępiane, a rozdawanie narkotyków ma pomóc w zahamowaniu przestępczości. Ale "biada tym, którzy zamieniają ciemność w światłość, a światłość w ciemność, zamieniają gorycz w słodycz, a słodycz w gorycz" (Iz. 5,20).

28. Samo-zbawienie propagowane jest otwarcie lub skrycie w różnych "modnych teologiach"; np. w feministycznej "teologii" krwi, która oczekuje zbawienia z mocy ukrytej w kobiecie i jej krwi menstruacyjnej zamiast od Jezusa Chrystusa, w "teologii" wyzwolenia lub rewolucji, które kierują swe nadzieje na siłę grup społecznych i ich rewolucyjną walkę, a także w "psycho-teologii", która spodziewa się zbawienia z mocy ludzkiej jaźni i odpowiednich technik, które mają służyć samorealizacji.

29. Jednak w dalszym ciągu obowiązuje to, "że nie ma w nikim innym zbawienia" jak w Jezusie Chrystusie, "albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni" (Dz. 4, 12).

Przeniknięcie obcych duchów w sferę kościelną

30. Im bardziej jakiś Kościół dopasowuje się do ducha czasu, tym bardziej znajduje się w niebezpieczeństwie, że nie tylko wypędzi Ducha Bożego, ale przez tylne drzwi pozwoli wejść obcym duchom.

31. Te obce duchy rządzą w ideologiach i religiach tego świata (Ef. 6, 12).

32. Jeśli twierdzi się, że te obce duchy są identyczne z Duchem Bożym, to okazuje się, jak wielkie jest zaciemnienie w naszych czasach. Pozostaje bowiem ważnym Słowo: "To, co [poganie] składają w ofierze, ofiarują demonom, a nie Bogu" (I Kor. 10, 20).

33. Jeśli podczas międzyreligijnych "spotkań modlitewnych" stale wywołuje się "ducha z Asyżu" (tzw. "modlitwy o pokój różnych religii" w Asyżu w 1986 r.), to organizatorzy tych spotkań winni posłuchać danego wówczas chrześcijaństwu biblijnego hasła roku: "Jam jest PAN, Bóg twój... Nie będziesz miał innych bogów obok mnie" (II Mojż. 20, 2. 3).

Zeświecczenie Kościołów

34. Wielu ludzi, a wśród nich niektórzy politycy, czeka na wyjaśniające słowo Kościołów, czerpiące z Pisma Świętego.

35. Jednak im bardziej Kościół chce być "na czasie" i "otwarty na świat", tym bardziej znajduje się w niebezpieczeństwie, że zapomni właściwe sobie Słowo, które winien jest bardzo dziś ateistycznym i zaniepokojonym ludziom.

36. Kościół, który dopasowuje się do duchów tego czasu oraz haseł polityki, tych z lewicy lub z prawicy, nie może już oddziaływać na świat, zmieniając go, lecz zostanie porwany przez wir tego świata. Poddaje się zeświecczeniu i sam siebie czyni zbytecznym.

37. Wyjście można znaleźć tylko w tym: Uczynić pokutę, od nowa słuchać Słowa Bożego, które dane jest nam w postaci Pisma Świętego, oraz proklamować to Słowo światu w słowie i czynie.

Zachowanie się wierzących wobec obecnego sądu

38. Fakt, że wielu dzisiejszym Kościołom brakuje mocy i jednoznaczności w zakotwiczonych biblijnie wypowiedziach nauczających i w kwestiach życiowych, już jest sądem Bożym (I Piotr 4, 17) oraz konsekwencją odstępstwa od ratującej wiary w czasach ostatecznych (Mat. 24, 12; II Tes. 2, 3).

39. Kościół, który coraz bardziej staje się nierządnicą, coraz bardziej zrównuje się ze światem, miesza pogańskie bożki z Bogiem Biblii, dąży do pieniędzy, władzy i światowego uznania, nisko ceni przykazania Boże i zbawienie przez Jezusa Chrystusa oraz doprowadza prawdziwych wierzących do większego ucisku (Obj. r. 17-18).

40. Mimo to wierzący wezwani są, by nadal wierzyć, kochać i ufać, jak również modlić się za swoich oszczerców i prześladowców, aby i oni doszli do pokuty (Mat. 5, 44).

41. Jednak wierzący wezwani są przede wszystkim, by pozostać wiernymi Panu i Zbawicielowi Jezusowi Chrystusowi, przeciwstawić się każdemu duchowi pomieszania i przypodobania się światu oraz wezwać możliwie wielu ludzi do naśladowania Jezusa Chrystusa: "Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody" (Mat. 28, 19).

Trwanie w nakazie misyjnym

42. Nakaz misyjny trwa równolegle ze zwiedzeniem i skończy się dopiero wraz z ponownym przyjściem Jezusa w mocy i chwale (Mat. 24, 14). Misja (w sensie nawrócenia niewierzących do Jezusa Chrystusa) jest pozytywną odpowiedzią wierzących na różnorakie zwiedzenia.

43. Misja jest życiodajnym oddechem Kościoła. Bez misji Kościół zamiera. Jest tylko taka alternatywa: "Misja albo śmierć" (Otto Riecker).

44. Tam, gdzie Kościół jako całość nie chce, lub już nie potrafi zauważyć tego zadania misyjnego, tam poszczególni wierzący wezwani są, aby czynić tę służbę poprzez niezależne fundacje lub wspieranie dzieł misyjnych wiernych Biblii.

45. Przez służbę tych wiernych Biblii dzieł misyjnych mogą powstać nowe zbory i Kościoły, które w konkretnym przypadku zastępować mogą Kościoły, które odpadły od chrześcijańskiej wiary.

Kwestia wystąpień z Kościoła

46. Poszczególny wierzący jest wezwany zbadać samemu w oparciu o Pismo Święte, jak dalece jego zbór i Kościół stoi lub nie na gruncie Słowa Bożego.

47. Tam gdzie rozpozna odchylenia i nadużycia, winien je w swoim Kościele nazwać. Jeśli chodzi o ważkie nadużycia, które mimo wielokrotnych protestów nie zostają usunięte, pozostaje mu tylko albo cierpienie, albo wystąpienie z Kościoła. Jak długo się da, nie powinien on jednak występować, lecz raczej "wkraczać".

48. Jednakże nadużycia mogą stać się tak wielkie, że ze względu na sumienie i posłuszeństwo dla Pana Jezusa Chrystusa, wystąpienie staje się dla wierzącego nieuniknione - a mianowicie wtedy, gdy jakiś Kościół jako całość, uchwala prawa, które aprobują i czynią zobowiązującym błędne nauki i grzechy.

49. Jeśli wierzący występuje z Kościoła, który bardzo oddalił się od swoich podstawowych artykułów wiary i wypowiedzi w kwestiach życia, powinien być pewny, że nie występuje z Kościoła Jezusa Chrystusa, lecz tylko z instytucji, która niesłusznie nazywa siebie jeszcze "Kościołem".

50. Prawdziwy Kościół (zbór Jezusa Chrystusa), który także nie jest doskonały, ale którego członkowie troszczą się przecież o życie z mocy Chrystusa i według Pisma Świętego, żyje nadal poza tą instytucją i znajduje nowe formy kształtowania społeczności. Tylko w stosunku do niego obowiązuje Słowo: "...bramy piekielne nie przemogą go" (Mat. 16, 18).

Podstawy reformacji Kościoła

51. Niezależnie w jakim Kościele wierzący się znajduje - każdy Kościół potrzebuje reformacji w sensie duchowego odnowienia. Może się ona zacząć tylko od poszczególnej jednostki: poprzez poznanie osobistej winy i nieudolności, oraz zaufanie jedynie w łaskę i moc Jezusa Chrystusa.

52. Jedynie Jezus Chrystus ma być Panem, a nie inni panowie, nie twórcy religii czy ideolodzy.

53. Jedynie Słowo Boże, które spisane zostało w Biblii, ma być ważne, nie inne słowa, źródła objawienia lub ideologie.

54. Jedynie z łaski i przez wiarę zostajemy uratowani, a nie przez samo-pocieszające techniki lub wyobrażenia o ponownym przyjęciu powłoki cielesnej. Nie dzieje się to również przez bluźnierczą próbę wcześniejszego osiągnięcia obejmującego wszystko stanu zbawienia (Szalom) w przyszłym Królestwie Bożym, za pomocą marzycielskiego oczekiwania światowego królestwa pokoju, które powstanie z ludzkiej mocy.

55. "Jezus Chrystus, jak zaręcza nam o Nim Pismo Święte, jest jedynym Słowem Bożym, którego mamy słuchać, ufać mu w życiu i umieraniu, i być mu posłusznym. Odrzucamy fałszywą naukę, że za źródło swego zwiastowania Kościół może i musi uznać - obok jedynego Słowa Bożego - jako Boże Objawienie, także inne jeszcze wydarzenia i moce, postaci i prawdy" (Artykuł 1 Barmeńskiej Deklaracji Teologicznej z 1934 r.).

Prawdziwa i fałszywa jedność

56. Prawdziwa reformacja w sensie duchowego odnowienia prowadzi poprzez pokutę i przemianę wielu jednostek w nową społeczność w Duchu - początkowo niewidzialną, potem jednak coraz bardziej widoczną.

57. Rozdarcie wierzących na wiele, często zwalczających się, grup i grupek jest nieposłuszeństwem wobec Boga, hańbą wobec świata i paraliżowaniem nakazu misyjnego (por. Jan 17, 20n.). Nie musi ono jednak być nieprzezwyciężalną przeszkodą, jeżeli wierzący przypomną sobie centrum Ewangelii, usprawiedliwienie grzesznika wyłącznie z wiary i odkryją swoją jedność w tym, co istotne: "W istotnym jedność, w nieistotnym wolność, ponad wszystkim miłość".

58. Jedność wierzących sprawiona przez Słowo Boże i pokutę nie będzie jednością kosztem biblijnej Prawdy, lecz jednością w prawdzie Chrystusowej (Jan 14, 6; 17, 11. 17; Ef. 2, 14).

59. Prawdziwa jedność obejmuje tylko tych, którzy wierzą w Jezusa Chrystusa, zachowują Jego Słowo jako "Prawdę", którzy są na świecie, ale nie są z tego świata i dlatego są w nienawiści u Niego (Jan 17). Fałszywa jedność natomiast obejmuje całą ludzkość wraz ze wszystkimi możliwymi ideologiami i religiami, która prześladuje przymusem, terrorem i w końcu przemocą tych, którzy pozostają wierni Jezusowi Chrystusowi jako jedynemu Panu, Zbawicielowi i Nosicielowi Pokoju (Obj. 13 i 17n.).

60. Prawdziwą jedność daruje Bóg poprzez prowadzenie misji i ewangelizowanie wszystkich ludów, poprzez jasne wezwanie do ratującej wiary i do oddania życia Jezusowi Chrystusowi (Mat. 28, 18-20; Jan 17, 6nn.). Fałszywa jedność omija wezwanie do nawrócenia wysuwając na pierwszy plan problemy polityczne i próby samo-zbawienia się ludzkości - rozumiejącej siebie jako niezależna i bez Boga. Taka ludzkość nie przyjęła miłości do prawdy, która mogła ją zbawić (II Tes. 2, 10) i znajduje swój szczyt w antychryście, który "zasiądzie w świątyni Bożej, podając się za Boga" (II Tes. 2, 4).

61. Prawdziwa jedność nie ścierpi żadnej fałszywej nauki (Gal. 1, 6-10; Jan 9-11; Juda 3nn.). Fałszywa jedność toleruje fałszywą naukę, a nawet jeszcze ją wspiera wskutek pomieszania ideologii i religii.

Odnowa teologii

62. Dla reformacji, w sensie duchowego odnowienia, konieczna jest odnowa teologii.

63. Odnowa teologii będzie możliwa tylko wtedy, gdy w kształceniu teologicznym Biblia zostanie znów poważnie przyjęta jako Słowo Boże, a ludzki rozum podporządkuje się mu z respektem i czcią.

64. Z tego powodu nie można wyrzec się wykształcenia wiernego Biblii - a to oznacza: utworzenie i uznanie wiernych Biblii miejsc kształcenia (szkół, szkół biblijnych, domów studiów, akademii i szkół wyższych).

 

Praktykowanie dyscypliny zborowej

65. Wiele nadużyć w teologii i Kościele znajduje swoją przyczynę w tym, że w dużej mierze nie praktykuje się już dyscypliny zborowej.

66. Dyscyplina zborowa zakłada ukaranie lub wyłączenie takiej osoby, która otwarcie wnosi do społeczności niebiblijną naukę i sposób życia (I Kor. 5, 2; II Jan 9-11).

67. Jeśli dyscyplina zborowa ma być skuteczną, musi osiągnąć wszystkie płaszczyzny hierarchii kościelnej (porządek starszeństwa) i nie może zatrzymać się przed starszymi zboru, przywódcami synodalnymi i kościelnymi, jeśli zwiedzenie wychodzi od nich, lub jest przez nich popierane.

68. Ponieważ "odrobina kwasu cały zaczyn zakwasza" (I Kor. 5, 6) - a to jest tym bardziej ważne, jeśli "kwas" odnosi się do osób na wpływowych stanowiskach.

Zadanie każdego wierzącego

69. Każdy wierzący jest wezwany do praktykowania "powszechnego kapłaństwa" (por. I Piotr 2, 9), a to oznacza: dostrzegać swój chrześcijański mandat do sprawdzania nauki i życia w oparciu o Pismo Święte.

70. Do tego należy także zadanie stawiania oporu duchowi czasu i nie milczenie w przypadku niebiblijnego rozwoju sytuacji. Walczymy "nie przemocą, lecz Słowem" (Marcin Luter).

71. Każdy wierzący jest zaproszony, by poprzez czytanie Biblii i modlitwę pozostawał codziennie w łączności z Bogiem, pozwalając się wzmacniać i korygować.

72. Jest wezwany, by zwiastować orędzie o Jezusie Chrystusie w taki sposób, jak przekazuje to nam Biblia, bez ograniczeń, skreśleń i dodatków.

73. Jest wezwany, by poważnie przyjąć Biblię także w jej wypowiedziach etycznych i sprzeciwiających się duchowi czasu, i według niej żyć.

74. Jest wezwany, być prowadzić przebudzeniowo-misjonarską budowę zboru, względnie współpracować w niej.

75. Jest wezwany, by bronić kościelnych współpracowników, np. pastorów, którzy z powodu swego wiernego Biblii, przebudzeniowego zwiastowania mają problemy z władzami Kościoła, albo zostali przez niego ograniczeni lub wyłączeni.

76. Jest wezwany, by powstrzymać się od wspierania zbiórek pieniężnych lub podwyżek podatków, które zostaną przeznaczone na sprzeczne z Ewangelią cele.

77. Jest wezwany, by współpracować lub wspierać wierne Biblii dzieła, imprezy, szkoły, akademie, służby prasowe, stacje radiowe itp.

Zadanie Kościołów

78. Kościoły są wezwane, by jedynie i wyłącznie orientować się według Biblii, i bronić się przed każdą niebiblijną nauką, po to, by móc pokazać właściwy kierunek wielu ludziom i społeczeństwu.

79. Są one wezwane, by dać więcej miejsca, niż to się dotąd dzieje, misjonarskiej budowie zboru.

80. Są one wezwane, by pozostawić lub zwiększyć prawo do życia i działania wiernym Biblii, a także wyznaniu współpracownikom, np. pastorom i nie uciskać ich sankcjami lub wykluczeniem.

81. Są wezwane, by nie żądać przymusowych kolekt na działania, z którymi wierni Biblii chrześcijanie nie mogliby pogodzić się w swoim sumieniu.

82. Są wezwane, by wypowiadać jasne słowa w kwestiach etycznych, np. małżeństwa i rodziny, przerywania ciąży, eutanazji i homoseksualizmu, i to w zgodzie, a nie w opozycji do Pisma Świętego.

Zadanie państwa i społeczeństwa

83. Państwo nie jest identyczne z Kościołem (por. Jan 18, 36). Pomimo to państwu może wyjść tylko na korzyść i ku błogosławieństwu, jeśli będzie przestrzegało i stosowało podstawowe biblijne wzorce, które właściwie zostaną mu przekazane przez Kościół.

84. Te podstawowe biblijne wzorce występują szczególnie w formie Dziesięciu Przykazań (II Mojż. 20, 2-17).

85. Jeśli takie podstawowe wzorce nie są już traktowane poważnie, wtedy wkracza chaos i anarchia.

86. Liczne grupy społeczne i partie w wielu krajach wspierają ten chaos i anarchię poprzez otwarte lub zakamuflowane zwalczanie podanego w Dziesięciu Przykazaniach Bożych podstawowego porządku Bożego.

87. Pismo Święte charakteryzuje takich ludzi następującymi słowami: "A to wiedz, że w dniach ostatecznych nastaną trudne czasy: Ludzie będą bowiem samolubni, chciwi, pyszni, bluźnierczy, rodzicom nieposłuszni, niewdzięczni, bezbożni, bez serca, nieprzejednani, przewrotni, niepowściągliwi, okrutni, nie miłujący tego, co dobre, zdradzieccy, zuchwali, nadęci, miłujący więcej rozkosze niż Boga, którzy przybierają pozór pobożności, podczas, gdy życie ich jest zaprzeczeniem jej mocy... opanowani przez różne pożądliwości, którzy zawsze się uczą, a nigdy do poznania prawdy dojść nie mogą" (II Tym. 3, 1-7).

88. W wielu krajach ludzie tacy, poprzednicy "człowieka niegodziwości" (II Tes. 2, 3), siedzą już za sterami władzy lub dążą do niej. Zdobywają coraz większy wpływ na politykę, sądownictwo, mass media, uczelnie, szkoły i Kościoły.

89. Politycy, sędziowie, dziennikarze, nauczyciele i ludzie Kościoła, jak również przedstawiciele wszystkich zawodów, są wezwani, by przez modlitwę i pracę, w biblijnym i chrześcijańskim rozumieniu stawić opór temu "marszowi przez instytucje", tej infiltracji.

Spojrzenie w przyszłość

90. Współczesne trendy rozwojowe w Kościele i społeczeństwie zostały zapowiedziane przez Biblię.

91. Charakteryzują one czasy, w których wystąpi szatański władca świata - antychryst.

92. Ale Jezus Chrystus powróci w mocy i chwale, i zgotuje koniec "człowiekowi niegodziwości" (II Tes. 2, 8).

93. Ponieważ nie wiemy, kiedy Jezus powróci, trzeba działać, dopóki jest dzień.

94. Działamy dla Jezusa Chrystusa i w budowie jego zboru z wdzięczności za Jego zastępczą ofiarę na krzyżu oraz w miłości do Niego - świadomi, że zwycięstwo należy do Niego.

95. "Wszakże fundament Boży stoi niewzruszony, a ma tę pieczęć na sobie: Zna PAN tych, którzy są jego, i: Niech odstąpi od niesprawiedliwości każdy, kto wzywa imienia Pańskiego" (II Tym. 2, 19).

Akcja znicz 2017

Już następnego dnia po Wszystkich Świętych pojawiły się w polskiej prasie pierwsze informacje na temat sytuacji na drogach. Dane są wstępne, ponieważ okres świąteczny jeszcze trwa, jak zawsze, gdy dodatkowy wolny dzień wypada w środku tygodnia. Nadal wielu rodaków odwiedza groby, podróżuje po coraz lepszych drogach naszej katolickiej ziemi. Cyfry, jakie znajdujemy w informatorach prasowych są zastraszające. I tak, czytamy, że “od piątku na polskich drogach doszło do 500 wypadków, w których zginęły 42 osoby a ponad 580 zostało rannych. To bilans akcji do godz. 17:00 we Wszystkich Świętych. Policja opublikowała też dane od stycznia. Tylko w tym roku w wypadkach zginęło prawie 2 tys. osób” (wp.pl). Lecz to nie koniec danych płynących z dróg w czasie tego religijnego święta, pełnego zadumy nad życiem i śmiercią. Czytamy, że “od rozpoczęcia akcji policja zatrzymała prawie 1,5 tys. kierowców pod wpływem alkoholu” (wp.pl).

 Przyznam szczerze, że zaskakuje mnie uporczywe utrzymywanie wysokich wyników w tej niechlubnej polskiej dyscyplinie. Jak przystało na religijny naród, nawet coraz większa ilość szerokich wielopasmowych dróg ekspresowych i wygodnych obwodnic wokół prawie każdego miasta i miasteczka, nie jest w stanie zatrzymać tego narodowego trendu.

Myślę, że to nie przypadek, że to święto z natury katolickie i polskie, bo nie spotykane na taką skalę w żadnym innym narodzie, łączy się akurat z rocznicą Reformacji. Ponieważ w tym roku rocznica była  prawdziwie okrągła, bo stuknęło pół tysiąclecia od dnia, gdy zawzięty mnich augustyński upublicznił swój protest, przybijając na drzwiach katedralnych 95 tez. Zawierały one wyraz niezadowolenia z tego, co zaobserwował na co dzień, od Watykanu począwszy, do placu targowego w małym niemieckim miasteczku, gdzie pomysłowy dominikanin Tetzel, zachwalał kupno odpustów.

Wynik tego niezadowolenia był tak ogromny, że protest, wpierw niemiecki, a później i w innych państwach europejskich, doprowadził do powstania Protestantyzmu. Nie chodzi li tylko o powstawanie kościołów protestanckich, a później i ewangelikalnych z tego protestu. Lecz stało się coś znacznie większego - zwykli ludzie wyzwolili się spod zależności od wykładni Pisma Świętego, do jakiej dotychczas prawo miał jedynie kler katolicki. Papież natomiast uważany był za nieomylne źródło prawdy, do tego stopnia, że mógł zmieniać nawet to, co jest napisane w Biblii.

Dziś, po 500 latach każdy z nas może swobodnie czytać swoją Biblię i szukać oblicza Bożego już bez pośrednictwa “jedynozbawczego” kościoła. Nawet nie uświadamiamy sobie ogromu łaski, jaką Bóg okazuje teraz milionom dusz, szukających zbawienia na drodze, którą jest jedynie Chrystus Pan.

Z tej okazji w kraju odbywały się, i jeszcze mają miejsca, rocznicowe uroczystości. Cieszę się z tego powodu, lecz równocześnie dziwię się, że osoby, które poznały znaczenie zbawienia z łaski i doznały jej szczególnego działania, wyrażają zachwyt dla udziału hierarchów katolickich w tych uroczystościach. Wiem, że narażam się na miano głosiciela nienawiści do tych, którzy nadal uparcie trwają w błędach nauki i tradycji katolickiej. Wybaczcie, ale nie potrafię  szczerze odpowiedzieć sobie na zasadnicze pytanie - “Jak to jest możliwe, że przywódcy katoliccy, świadomi, iż na Lutrze nadal ciąży ekskomunika, biorą udział w uroczystościach poświęconych dziełu tego heretyka?”

 Ekskomunika Marcina Lutra została ogłoszona w specjalnej bulli 3 stycznia 1521 roku przez papieża Leona X. W niej jest nakazane wprost wszystkim wiernym Kościoła - “Naszych niniejszych postanowień, publicznie ogłosili i przyczynili się do ogłoszenia przez innych w ich kościołach, że wspomniany Marcin Luter i pozostali zostali ekskomunikowani, wyklęci, potępieni, uznani za heretyków, zatwardziałych, obłożonych interdyktem, pozbawionych posiadłości i niezdolnych do ich posiadania i zaliczeni do takich mocą niniejszej bulli (...) Ogłaszamy ustanowienie upomnienia kanonicznego na okres trzech dni: pierwszy dzień służy pierwszemu upomnieniu, drugi – drugiemu, a na trzeci dzień przypada bezwarunkowe i ostateczne wykonanie Naszego rozkazu. Powinno to mieć miejsce w niedzielę, albo w inne święto, gdy wielu ludzi gromadzi się na nabożeństwo. Należy ustawić sztandar z krzyżem, bić w dzwony i zapalić świece, a po upływie przepisanego czasu je zgasić, strącić na ziemię i podeptać. Należy trzykrotnie rzucić kamienie oraz wypełnić inne zwyczajowe obrzędy. Wszyscy razem i każdy z osobna wierni chrześcijanie powinni być usilnie wezwani do unikania tamtych ludzi.”

Ta bulla nie może być już zmieniona, ponieważ osoba, której dotyczy, już nie żyje. Dlatego rozumiem, że większość katolików postępuje zgodnie z nakazami bulli.

Przywódcy kleru jednak potrafią postępować obłudnie, udając przyjaciół protestantów, którzy nadal pozostają dla nich heretykami. Tylko, że nie potrafią tego publicznie wypowiedzieć wobec własnych wiernych. Natomiast z łatwością czynią to przed zgromadzeniami protestanckimi.

Jeszcze słówko do tekstu, jaki zamieściłem na FB. - “Głos Radia Maryja kształtuje opinię katolickiego narodu. Dnia 27 października br. słuchacze usłyszeli totalną krytykę, między innymi, że "Marcin Luter odrzuca przede wszystkim samą zasadę Kościoła. Kościół rozumiany jako ustanowiony przez samego Boga, pośrednik między Bogiem a człowiekiem, jako ten, który prowadzi niechybną dobrą drogą człowieka do nieba – to wszystko Marcin Luter od początku odrzuca." - prof. Grzegorz Kucharczyk, członek Polskiej Akademii Nauk.

Natomiast w Biblii czytamy: "Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus" (1 Tym. 2:5). Do tej prawdy nawoływał Marcin Luter, gdyż Kościół Katolicki, ustanowił sam siebie pośrednikiem i kazał za to pośrednictwo drogo płacić. Drogą też jest Chrystus - jak sam o sobie powiedział - “Ja jestem droga i prawda, i żywot, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie” (Jan 14:6)”

Niepokoi mnie to, że ten profesor P.A.N. jest współautorem podręcznika do historii dla naszej młodzieży. Czy czasem tu nie należy upatrywać źródła siania nienawiści w naszym narodzie? A może powinien prowadzić akcję antyalkoholową, zamiast antyreformacyjnej.

Henryk Hukisz

Dziadowski znicz

Mieszkam w pobliżu największego cmentarza w Poznaniu i każdego roku na przełomie października i listopada oglądam wyjątkowy ruch w jego okolicy. Wszystkie wejścia otoczone są straganami, na których oprócz pełnej gamy kwiatów można nabyć przeróżne lampki, nazywane zniczami. Później stawiane są na grobach i płoną chybotliwym płomieniem przez dość długi czas. Producenci prześcigają się w zastosowaniu różnych technologii, aby pokonać konkurencję długością świecenia znicza. Obecnie, w dobie wszechobecnej elektroniki, zwycięsko wychodzą producenci lampek "ledowych", które jednak z drugiej strony, stają się łatwym łupem cmentarnych hien.

Skąd wzięły się znicze? Rzadko kto z odwiedzających cmentarze o tej porze roku nad tym się zastanawia. Jeśli w ogóle tej wizycie towarzyszy jakieś myślenie, to najczęściej jaki znicz kupić i jak go zabezpieczyć, aby pozostał na grobie jak najdłużej.

Nie wszyscy jednak wiedzą, że płonące znicze są popularne głównie w naszym kraju. Po płonących lub wygasłych już zniczach z łatwością mogłem rozpoznać groby naszych rodaków na cmentarzach w innych krajach. Tak jest w Wielkiej Brytanii, w Stanach Zjednoczonych i wielu innych miejscach, gdzie polskie rodziny przygotowały wieczny spoczynek swoim bliskim.

Skąd wziął się zwyczaj stawiania płonących zniczy na mogiłach? Odpowiedź znajdziemy w zamierzchłej już słowiańskiej tradycji, zwanej Dziadami. W czasach przedchrześcijańskich ludność mieszkająca na tych terenach zachowywała zwyczaj zapalania świeczek na grobach zmarłych, aby przynajmniej raz w roku nawiązać kontakt z duchami tych, którzy odeszli. Na spotkania ze zmarłymi przynoszono ulubione potrawy, jakimi pożywiali się przed śmiercią, aby wspólnie ucztować, dając wyraz nieśmiertelności swoich bliskich. Podobne zwyczaje nadal zachowują przedstawiciele Romów, popularnie nazywanych "cyganami". Pogańskie Dziady obchodzono właśnie na przełomie pory ciepłej i zimnej, która przypadała na noc z 31 października i 1 listopada.

Czy zapalanie zniczy na grobach może mieć coś wspólnego z chrześcijaństwem? Pozabiblijne źródła zawierają informacje, że w pierwszych wiekach wspominano śmierć męczenników wiary. W nauce apostolskiej można znaleźć zachętę, aby pamiętać i naśladować wiarę, „swoich przełożonych, którzy głosili wam Słowo Boga, rozważając koniec ich życia“ (Hbr 13:7). Jak wiemy z historii pierwszych wieków chrześcijaństwa, większość przywódców ówczesnego kościoła zginęła jako męczennicy Ewangelii. Apostoł Jan, zesłany na wyspę Patmos jako męczennik wiary, oglądał rzeczy, jakie będą się działy w przyszłości. Gdy Baranek otworzył kolejną pieczęć, opisał to, co zobaczył: „ujrzałem pod ołtarzem dusze zabitych z powodu Słowa Boga i świadectwa, które dali" (Ap 6:9). Może to sugerować, że pierwsi chrześcijanie poświęcali więcej uwagi męczennikom, którzy zwiastowali im Ewangelię i już odeszli do wieczności.

Z niektórych historycznych opisów dowiadujemy się, że ten zwyczaj był obchodzony w połowie maja. Gdy natomiast w Europie narzucono chrześcijaństwo, jako religię obowiązującą wszystkich obywateli Imperium Rzymskiego, większość nie chciała rezygnować z pogańskich zwyczajów, jakie wówczas zachowywano. Dlatego przywódcy katoliccy nadawali chrześcijański charakter wielu pogańskim obrzędom. Papież Grzegorz III w 731 roku przeniósł dotychczasowy zwyczaj wspominania męczenników wiary z maja na 1 listopada, na czas pogańskich Dziadów, zachowując przy tym zwyczaj palenia zniczy. Ogniowi zaś nadano znaczenie życia wiecznego, tak aby wierni mogli nadal pielęgnować swój pogański obrzęd kontaktowania się z duszami zmarłych. Dziś jesteśmy nadal tego świadkami, gdy widzimy, jak na cmentarze wraca wiele dotychczas nieznanych obyczajów pogańskich. Nie towarzyszy tym zjawiskom jakaś głębsza refleksja nad ich znaczeniem. 

Obecnie najczęściej pośród narodów słowiańskich, bez głębszej refleksji ludzie zapalają znicze na grobach swoich bliskich, aby o nich pamiętać. Jest to zwykłe uproszczenie, gdyż o bliskich należy pamiętać cały czas, a nie jedynie raz w roku. Dlatego uważam, że powinniśmy mieć tę świadomość, iż podłożem tej tradycji jest stary pogański zwyczaj, przeniesiony sprytnie do wspólnoty kościoła katolickiego pod pozorem modlitwy i pamięci o zmarłych. Przeczytałem niedawno wypowiedź jednego z biskupów tego kościoła, że aby dać odpór obchodzonemu u nas Halloween, należy powracać do wielowiekowej tradycji katolickiej, która nakazuje wspominanie zmarłych przez zapalenie zniczy na ich grobach. Problem w tym, że ta tradycja nie jest chrześcijańska, lecz pogańska. Tak samo jak Halloween, które jest zwyczajem celtyckim, zostało zaadoptowane w kulturze amerykańskiej i jest obchodzone za oceanem już od długiego czasu przez całe społeczeństwo, włącznie z popularnym tam ewangelicznym chrześcijaństwem.

Wspólnym mianownikiem dla obu tych tradycji jest  niewątpliwie ogromny zysk finansowy, jaki odnoszą producenci różnych przedmiotów związanych z obchodzeniem tych zwyczajów. W tym okresie w Ameryce producenci dekoracji halloweenowych tworzą coraz to nowe szkarady i okropieństwa do dekorowania domów, natomiast w naszym kraju najbardziej bogacą się producenci zniczy i kwiatów. Niestety, zauważyłem, że coraz częściej w zborach ewangelicznych organizuje się imprezy zastępcze dla dzieci, coś co wprawdzie wygląda jak Halloween, lecz ma nawiązywać do Prawdziwej światłości, jaką jest Jezus Chrystus.

Co na to Biblia? Jaka nauka z niej wypływa, która powinna obowiązywać wszystkich w Kościele Jezusa Chrystusa, który jest jedyną Prawdą?

Już w Starym Testamencie Bóg wyraźnie powiedział: „Jeżeli jakiś mężczyzna albo jakaś kobieta będą wywoływać duchy albo wróżyć, to poniosą śmierć” (Kpł 20:27). Wiemy jak srogo Bóg potraktował króla Saula, który szukał kontaktu ze zmarłym już prorokiem Samuelem, aby uzyskać od niego jakąś informację.

Natomiast w Nowym Testamencie nie ma nawet słowa wzmianki na temat wspominania zmarłych, czy też odmawiania modlitw za tych, którzy już odeszli. Zbawienie opiera się na wierze tych, którzy żyją i za życia podejmują decyzję przyjęcia daru łaski przebaczenia grzechów. Po śmierci nie ma już żadnej możliwości zmiany stanu duszy zmarłego. Czyściec został wymyślony przez kościół katolicki, aby żądać finansowego zadośćuczynienia w celu skrócenia męki bliskich, którzy już odeszli do wieczności. Właśnie z tym walczył Marcin Luter, za co został ekskomunikowany i do dziś uważany jest za heretyka przez przywódców kościoła katolickiego.

Nauka apostolska na temat wierzących w Pana Jezusa, którzy zmarli, a raczej, którzy zasnęli, jak ich nazywa apostoł Paweł, jest pełna nadziei. Czytamy o nich: „Nie chcemy też, bracia, abyście pozostawali w niewiedzy co do tych, którzy umierają i się smucili, jak ci, którzy nie maja nadziei. Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus umarł i zmartwychwstał, to i tych, którzy umarli w Jezusie, Bóg poprowadzi razem z Nim” (1 Tes 4:13, 14). Los umarłych jest już określony, gdyż oczekują na zmartwychwstanie w momencie, gdy Chrystus powróci po Swój Kościół.

Najlepszą informację o zmarłych znajdziemy w słowach Pana Jezusa, który najlepiej zna tajniki życia po śmierci. W tym celu On opowiedział historię o bogatym człowieku i o Łazarzu, który po śmierci znalazł się w „objęciach Abrahama”. Bogaty natomiast, „cierpiąc męki w krainie umarłych, podniósł oczy, ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza w jego objęciach” (Łk 16:23). Do opisu tego miejsca włączył się również Abraham, który nadal żył, chociaż jest napisane, że umarł kilka tysiącleci wcześniej. W historii, jaką opowiedział Chrystus, znajdujemy wyjaśnienie, jaka jest różnica po śmierci pomiędzy sprawiedliwymi i niesprawiedliwymi. Widzimy wyraźnie, że „między nami a wami rozpościera się tak wielka przepaść, że nikt, choćby chciał, nie może wejść stąd do was ani stamtąd przedostać się do nas” (w. 26). Nie pomogą nawet wieczyste odpusty, ani  najładniejsze i najdroższe znicze zapalane corocznie na grobach.

Przypomnijmy sobie słowa, które Pan Jezus powiedział przy grobie Łazarza: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto wierzy we Mnie, choćby i umarł,  będzie żył” (Jn 11:25).

Tak więc, jeśli ktoś uwierzył w Chrystusa za życia, nie będzie już potrzebować świeczki po śmierci, gdyż już ma życie wieczne.

Henryk Hukisz

GMO ewangelii

Praktycznie w każdym sklepie spożywczym kupujemy dziś produkty zwierzęce lub roślinne, które zostały poddane „inżynierii genetycznej”. Oznacza to, że do ich produkcji zastosowano modyfikację genetyczną, stąd zgodnie z obowiązującym prawem, musza być oznaczone skrótem GMO. W wyniku zastosowania manipulacji w genetyce normalnych roślin, jak również zwierząt hodowlanych, uzyskano twór nienaturalny. Zwolennicy stosowania tej technologii uważają, że w wyniku tych zabiegów, otrzymuje się produkt lepszy od naturalnego.

Co to jest GMO? Myślę, iż najlepsze wytłumaczenie oddają słowa cytatu ze strony internetowej, na której tłumaczy się to zjawisko.

„GMO to genetycznie zmodyfikowany organizm, którego informacja genetyczna została sztucznie zmieniona dzięki zastosowaniu inżynierii genetycznej. Tego rodzaju zmiany nie zachodzą w sposób naturalny w środowisku. Najwięcej kontrowersji towarzyszy modyfikacjom genetycznym polegającym na wprowadzeniu do danego organizmu roślinnego genu pochodzącego z innego gatunku.”

Lecz nie o inżynierii genetycznej w roślinach i organizmach zwierzęcych chcę pisać. Moim zmartwieniem jest zupełnie inna manipulacja genetyczna, jeśli mogę tak rzecz ująć „per analogiam”.

Pisałem już niejednokrotnie na moim blogu o wprowadzaniu do języka,  i nie tylko, pojęć obcych ewangelii. I nie o pojęcia mi chodzi. One są jedynie oznaką wprowadzania modyfikacji do praktyki zwiastowania ewangelii. Odsyłam do rozważania „Motywacja, manipulacja czy ewangelizacja”.

Może tak, wpierw zajmę się tym, jak jest naturalnie. Według słów Pana Jezusa, warunkiem zbawienia, a dokładnie, oglądania Królestwa Bożego, jest konieczność narodzenia się na nowo. Jezus określił ten warunek jednoznacznie słowami: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się kto nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć Królestwa Bożego” (Jan 3:3). Aby nie było wątpliwości, słowa te zostały powtórzenie kilka wierszy dalej, z dodatkowym wyjaśnieniem: „powiadam ci, jeśli się kto nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego” (w. 5). Pan Jezus nie zostawił żadnej możliwości modyfikowania tej fundamentalnej prawdy.

Nauka apostolska, której zachowywanie należy do priorytetowych zadań Kościoła, jasno określa drogę prowadzącą grzesznika do szczerego pojednania z Bogiem. Według słów zapisanych przez apostoła Piotra, prawdziwe odrodzenie sprawia nasienie „nieskazitelne, przez Słowo Boże, które żyje i trwa” (1 Ptr. 1:23). Apostoł Paweł natomiast pisze wyraźnie, że dzięki przelanej na krzyżu Golgoty krwi Chrystusa, Bóg „pojednał w jego ziemskim ciele przez śmierć, aby was stawić przed obliczem swoim jako świętych i niepokalanych, i nienagannych” (Kol. 1:22).

Nie ma i nigdy nie będzie innej drogi prowadzącej grzesznika do prawdziwego pojednania z Bogiem. Tą drogą jest Pan Jezus, „i nie ma w nikim innym zbawienia; albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni” (Dz.Ap. 4:12). Wszystko inne, co próbuje się zastosować, aby doprowadzić człowieka do pojednania z Bogiem jest sztuczne i nie może wytworzyć prawdziwego efektu, jakim jest zbawienie.

Już w czasach apostolskich byli nauczyciele, nazywano ich „fałszywymi”, którzy nie działali zgodnie z prostą drogą Bożą. Być może osiągali lepsze wyniki „ewangelizacyjne”, lecz nie była to prawdziwa ewangelia, do głoszenia jakiej Chrystus zobowiązał swoich uczniów. Niestety, dziś coraz częściej spotyka się w zborach mówców motywacyjnych, którzy przekonują słuchaczy do pójścia za Chrystusem, aby osiągnąć lepsze życie. Głosi się ewangelię sukcesu, zdrowia i szczęśliwości, a raczej wesołości. 

Metoda zwiastowania tej ewangelii jest wynikiem opanowania metod zaczerpniętych ze świata korporacji. Mówcy motywacyjni odwołują się do metod odnoszenia sukcesów zawodowych, jakie dobrze funkcjonują w świecie wielkich korporacji biznesowych. Tacy „ewangeliści” starają się wywrzeć wrażenie na słuchaczach swoim wyglądem, portfelem i stylem życia. Ubierają się zgodnie z najnowszymi trendami mody, posługują się językiem świata i operują sloganami ze środowiska biznesu. Można powiedzieć, że stosują „inżynierię” skuteczną w prowadzeniu biznesu, obcą natomiast dla słownictwa Biblii. Tak samo jak inżynierzy genetyczni, do naturalnego organizmu wprowadzają geny innego gatunku.

Jakiego skutku można oczekiwać w wyniku stosowania takich technik? Z pewnością nie będzie to naturalny owoc, jaki może wydać jedynie Duch Święty, o którym Jezus powiedział, że „gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu i o sprawiedliwości, i o sądzie” (Jan 16:8).

Oczywiście, jeśli chodzi o zewnętrzny odbiór, to taki nawrócony może być lepszym śpiewakiem refrenów, może częściej chodzić do zboru, a nawet dawać więcej na ofiarę. Lecz jedynie Bóg zna prawdziwość nawrócenia, my możemy zobaczyć jedynie zewnętrzny kształt zastosowania GMO.

Czyżby w naszych nowoczesnych czasach Bóg zmodyfikował drogę prowadzącą do narodzenia „z wody i z Ducha”?

Odpowiedź możemy znaleźć w słowach apostoła Pawła, który napisał do wierzących w Koryncie: „ja, gdy przyszedłem do was, bracia, nie przyszedłem z wyniosłością mowy lub mądrości, głosząc wam świadectwo Boże. Albowiem uznałem za właściwe nic innego nie umieć między wami, jak tylko Jezusa Chrystusa i to ukrzyżowanego” (1 Kor. 2:1,2).

Henryk Hukisz

Biblijny fitness

Jedną z wielu zmian, jakie zastałem w Polsce po powrocie do kraju po kilkunastu latach spędzonych w Stanach Zjednoczonych, to niemal wszechobecne kluby fitness. Na każdym osiedlu, w śródmieściu i na obrzeżach miast i miasteczek widać osoby ćwiczące na przeróżnych urządzeniach. Ludzie chcą być zdrowi i mieć ładną sylwetkę, dlatego poddają się rygorowi ćwiczeń pod okiem specjalistów od spalania nadmiaru tkanki i energii.

To, co cechuje wszystkich wytrwałych uczestników siłowni, jest zdyscyplinowanie. Jeśli ktoś nie potrafi poddać się rygorowi regularnych ćwiczeń i regułom narzuconym przez instruktorów, niczego nie osiągnie. Dlatego jestem pełen uznania dla postawy wytrwałych “fitnessowców” i ubolewam zarazem, że podobnego nastawienia dla osiągania pożądanych efektów nie widać w innych dziedzinach naszego życia. A szczególnie w zakresie duchowym, mam na uwadze naszą relację z Bogiem, czyli pobożność.

Można ćwiczyć się w różnych sprawach, najlepiej jednak jest ćwiczyć się w pobożności, która daje dziecku Bożemu największe korzyści. Efektem pobożności jest błogosławieństwo życia doczesnego i nadzieja na wieczność. Apostoł Paweł, który doskonale znał grecki świat sportowy, gdyż niejednokrotnie w listach na temat praktycznej pobożności, odwoływał się do sytuacji z tej dziedziny życia. Pisał między innymi o korzyściach płynących z uprawianiu “biblijnego fitnessu”, radząc młodemu Tymoteuszowi: “A pospolitych i babskich baśni unikaj, ćwicz się natomiast w pobożności. Albowiem ćwiczenie cielesne przynosi niewielki pożytek, pobożność natomiast do wszystkiego jest przydatna, ponieważ ma obietnicę żywota teraźniejszego i przyszłego” (1 Tym 4:7-8).

Chociaż słowo „pobożny”, pobożność” występują w Nowym Testamencie tylko kilka razy, to jednak cała Biblia nawołuje nas do życia w pobożności i ukazuje nam błogosławieństwo pobożnego życia wielu Bożych bohaterów.

Co to jest „pobożność”? Powszechne pojęcie czym jest pobożność nie daje nam prawidłowego poznania, co miał na uwadze apostoł Paweł. Słownik Języka Polskiego wyjaśnia, że pobożnym jest człowiek “gorliwie wykonujący praktyki religijne; wierzący w dogmaty religii, stosujący jej zasady w życiu; religijny”. Z pewnością nie o takiej pobożności pisał Paweł w swoich listach do wielu zborów pierwszego wieku. Jak więc możemy dziś poprawnie określić czym jest biblijna pobożność? Proponuję zdefiniować tę niezbędną dla naszego życia cnotę następująco: “Pobożność jest zewnętrznym ukazaniem naszej relacji z Bogiem. Jeśli tej relacji nie ma, to wszelkie zewnętrzne przejawy religijności są zakłamaniem.”

Zgodzimy się z tym, że pobożność nie jest czymś łatwym, gdyż prowadzi często do społecznego odrzucenia a nawet prześladowania, jak napisał Paweł: “Tak jest, wszyscy, którzy chcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, prześladowanie znosić będą” (2 Tym 3:12).

Już w pierwszym zdaniu listu do Tytusa, Paweł stwierdza, że pobożność jest mocno powiązana z poznaniem prawdy, w tym również, prawdy o sobie samym. Tak pisał o sobie samym: “Paweł, sługa Boży, apostoł Jezusa Chrystusa w służbie wiary wybranych Bożych i w służbie poznania prawdy, która jest zgodna z pobożnością” (Tyt 1:1).

Paweł pisał również o nieprawidłowościach w zakresie braku ćwiczeń w pobożności. Charakteryzując sylwetkę wyniosłego nauczyciela, który ma o sobie wysokie mniemanie, mówił że brakuje mu pobożności, gdyż jej nie ćwiczył, natomiast traktował ją jako łatwy chleb. “Jeśli kto inaczej naucza i nie trzyma się zbawiennych słów Pana naszego Jezusa Chrystusa oraz nauki zgodnej z prawdziwą pobożnością, ten jest zarozumiały, nic nie umie, lecz choruje na wszczynanie sporów i spieranie się o słowa, z czego rodzą się zawiść, swary, bluźnierstwa, złośliwe podejrzenia, ciągłe spory ludzi spaczonych na umyśle i wyzutych z prawdy, którzy sądzą, że z pobożności można ciągnąć zyski” (1 Tym 6:3-5). Widzimy więc, że nie można lekceważyć Pawłowego polecenia, aby uprawiać ćwiczenia pobożności zgodnie z biblijnymi regułami.

Warto jest ćwiczyć się w pobożności, która przynosi swoisty „zysk” – jak wcześniej napisał Paweł: „ma obietnicę żywota teraźniejszego i przyszłego”, lecz jest to „zysk” zupełnie innego rodzaju. Paweł wyjaśnia - “I rzeczywiście, pobożność jest wielkim zyskiem, jeżeli jest połączona z poprzestawaniem na małym” (1 Tym 6:6).

Zyskiem prawdziwej pobożności jest “poprzestawaniem na tym, co wystarczy” [BT]. Słowo Boże wyjaśnia, że nie chodzi tu o ubóstwo (poprzestawanie na małym [BW]), lecz dostatek wszystkiego, czym nas Bóg łaskawie obdarzył - 2 Kor. 9:8

Warto jest zauważyć, że wezwanie do pobożności występuje w kontekście doczesności życia na ziemi i nadejścia dnia Pańskiego, na który musimy być zawsze przygotowani. Trwanie w pobożności jest z pewnością najlepszym rodzajem oczekiwania na Pana. Apostoł Piotr pisał również na ten temat, ostrzegając wierzących, aby nie dali się zaskoczyć, gdy Pan powróci po Kościół. Piotr pisał: “A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną. Skoro to wszystko ma ulec zagładzie, jakimiż powinniście być wy w świętym postępowaniu i w pobożności” (2 Pio 3:10-11).

Ćwiczenie pobożności rozpoczyna się od spraw małych, do których często nie przywiązujemy większej uwagi. Chrystus pokazał uczniom Bożą zasadę polegającą na stopniowym powierzaniu zadań, od małych do większych. Pan Jezus nauczał, że “kto jest wierny w najmniejszej sprawie i w wielkiej jest wierny, a kto w najmniejszej jest niesprawiedliwy i w wielkiej jest niesprawiedliwy” (Łuk 16:10).

Droga do wielkich zadań rozpoczyna się od spraw małych, w których musimy okazać się wierni temu, który powołuje. Nasze nastawienie do służby nie wynika z wielkości zadania, lecz Tego, który nakazuje nam je wykonać. Jeśli do wyznaczonych nam zadań przez Boga, chociaż wydają się nam nieznaczne, podchodzimy z wielką odpowiedzialnością, możemy spodziewać się większych zadań. U Boga każda sprawa jest tak samo ważna i musimy traktować ja z taką samą powagą.

Tak samo, małe rzeczy, do których nie przywiązujemy większej uwagi, mogą zniszczyć wielkie zadania, jak małe gąsienice, mogą zniszczyć wielką winnicę. Mądry Salomon radzi nam: “Połapcie nam liszki, liszki małe, które psują winnice; ponieważ winnice nasze kwitną” (PnP 2:15). Samodyscyplina najlepiej sprawdza się w małych rzeczach. Jeśli potrafimy z taką samą troską odnosić się do „drobiazgów” jak do „ważnych” spraw, to możemy mieć wewnętrzne świadectwo duchowego wzrostu.

Chodzi o nasze nastawienie do powołania nas przez Boga do zadań, jakie On sam nam wyznacza. Jeśli przyjmujemy coś od Pana, wykonujemy to dla Niego, a nie ze względu na nasze mniemanie o sobie samych.

Gdy zdajemy sobie sprawę, że to życie szybko przemija, łatwiej jest poddać się kontroli Ducha Świętego, który jedynie może nam pokazać, co ma znaczenie w służbie dla Boga. Jak pisał apostoł Paweł: “pobożność natomiast do wszystkiego jest przydatna, ponieważ ma obietnicę żywota teraźniejszego i przyszłego” (1 Tym 4:8).

Henryk Hukisz

Niezwykłe zaproszenie

Chociaż w naszej kulturze, przesiąkniętej katolicką tradycją, obchodzi się imieniny, to ja bardzo lubię urodziny. Te fizyczne, już nie za bardzo, ze względu na dość wysoką cyfrę. Lecz mam niesamowitą okazję obchodzić radosną pamiątkę narodzin “z wody i Ducha”, o jakich mówił Pan Jezus Nikodemowi.

W tych dniach mija 53 lat od momentu, gdy postanowiłem skorzystać z zaproszenia, jakie skierował do mnie Chrystus w słowach: “Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a Ja wam dam ukojenie” (Mat. 11:28).

Takiego momentu nie zapomina się nigdy. Pamiętam dokładnie tę chwilę w czasie wieczornego nabożeństwa, na którym zwiastowana była ewangelia zbawienia, jakie daje nam Jezus Chrystus. Działo sie to w 1964 roku, podczas obozu młodzieżowego w Olsztynie. Moje serce odczuło wyraźnie, że zaproszenie zawarte w tym wersecie jest skierowane do mnie osobiście. Postanowiłem z niego skorzystać, i dziś, gdy mija już ponad pół wieku, nie żałuję tej decyzji.

Zaproszenie Jezusa do porzucenia grzesznego jarzma, i wzięcia Jego, jest solidnie ugruntowane na obietnicy, jaką Bóg wypowiedział ustami proroka Izajasza. Około 700 lat wcześniej ten wierny sługa Boży wołał:
“Nuże, wszyscy, którzy macie pragnienie, pójdźcie do wód, a którzy nie macie pieniędzy, pójdźcie, kupujcie i jedzcie! Pójdźcie, kupujcie bez pieniędzy i bez płacenia wino i mleko!
Czemu macie płacić pieniędzmi za to, co nie jest chlebem, dawać ciężko zdobyty zarobek za to, co nie syci? Słuchajcie mnie uważnie, a będziecie jedli dobre rzeczy, a tłustym pokarmem pokrzepi się wasza dusza!
Nakłońcie swojego ucha i pójdźcie do mnie, słuchajcie, a ożyje wasza dusza, bo ja chcę zawrzeć z wami wieczne przymierze, z niezłomnymi dowodami łaski okazanej niegdyś Dawidowi!” (Izaj. 55:1-3).

Aby zrozumieć sens tego zaproszenia, nie do zwykłej wody, mleka czy wina, lecz do przyjęcia zbawienia od grzechu i wiecznego potępienia, musimy zajrzeć do wcześniejszych słów proroka. W 53 rozdziale, zwanym słusznie “ewangelią Starego Testamentu” czytamy:
“Wzgardzony był i opuszczony przez ludzi, mąż boleści, doświadczony w cierpieniu jak ten, przed którym zakrywa się twarz, wzgardzony tak, że nie zważaliśmy na Niego.
Lecz on nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie. A my mniemaliśmy, że jest zraniony, przez Boga zbity i umęczony.
Lecz on zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia, a jego ranami jesteśmy uleczeni” (Izaj. 53:3-5).

Chrystus wiedział dokładnie po co przyszedł na ziemię. Nie po to, aby zakładać nową religię, lub aby wyznaczyć nowy standard Bożych wymagań, co do jakości życia człowieka na ziemi, lecz jak sam to powiedział: “wiedząc, iż nadeszła godzina jego odejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich, którzy byli na świecie, umiłował ich aż do końca” (Jan 13:1). To, czego później dokonał, jest wyraźnym świadectwem miłości do końca, gdyż oddał Swe życie za nas, którzy “jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan jego dotknął karą za winę nas wszystkich” (Izaj. 53:6).

Warto jest więc zwrócić uwagę na treść Bożego zaproszenia, jakie zapowiedział już w czasach Izajasza. Jest w nim mowa o wodzie, mleku i winie, które jedynie symbolizują Boże dary, jakimi Pan pragnie obdarować Swoje dzieci.

Woda jest najlepszym środkiem zaspokojenia pragnienia, jakie odczuwamy podczas życiowej pielgrzymki. Tak jak wędrowiec na pustyni myśli o butelce zwykłej wody, tak Pan Jezus zapowiada, że “kto napije się wody, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku żywotowi wiecznemu” (Jan 4:14).

Mleko jest obrazem pokarmu, jakiego będziemy potrzebować w drodze za Jezusem. Apostoł Piotr zachęca nas, “jako nowonarodzone niemowlęta, zapragnijcie nie sfałszowanego duchowego mleka, abyście przez nie wzrastali ku zbawieniu” (1 Ptr. 2:2).

Wino, jak zapewnia mądry Salomon, “rozwesela życie” (Kaz.Sal. 10:19). Prawdziwą radość życia możemy doświadczać jedynie w Panu Jezusie. On powiedział, że źródłem tej radości stanie się pragnienie wypełniania Jego przykazań - “Jeśli przykazań moich przestrzegać będziecie, trwać będziecie w miłości mojej, jak i Ja przestrzegałem przykazań Ojca mego i trwam w miłości jego. To wam powiedziałem, aby radość moja była w was i aby radość wasza była zupełna” (Jan 15:10,11).

Nawet najlepsze zaproszenie nie dokona niczego, jeśli zostanie jedynie w kopercie, jaką otrzymaliśmy. Nie wystarczy również je przeczytać i pozostać na miejscu. Aby doświadczyć dobrodziejstwa Bożych darów, musimy skorzystać z zaproszenia, jakie Bóg nam wręcza w Chrystusie, Swoim umiłowanym Synu.

Tekst zaproszenia z 55 rozdziału Izajasza zawiera kilkakrotne wezwanie, aby przyjść, kupić (bez pieniędzy, gdyż Chrystus już zapłacił), aby “pić” w pełni Boże zbawienie. Jedynie wówczas, gdy “skonsumujemy” zaproszenie, będziemy mogli poznać jak wspaniałe jest życie w Chrystusie. Pan Jezus powiedział wyraźnie: “jarzmo moje jest miłe, a brzemię moje lekkie” (Mat. 11:30). A to znaczy, że będziemy mogli w pełni korzystać z jakości życia, jakie On zapewnia Swoim owcom. Chrystus, nasz Dobry Pasterz przyszedł, aby Jego owce “miały życie i obfitowały” (Jan 10:10).

Psalmista Dawid modlił się słowami: “Dasz mi poznać drogę życia, obfitość radości w obliczu twoim, rozkosz po prawicy twojej na wieki” (Ps. 16:11). Dzięki temu, czego dokonał Chrystus, gdy umiłował nas “do końca”, możemy w pełni doświadczać Bożych darów już teraz, w doczesności.

Później, gdy Pan powróci po Swój Kościół, “porwani będziemy w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy z Panem” (1 Tes. 4:17). Celem naszego życia stanie się udział w weselu Baranka, do którego Pan nas przygotowuje i zaprasza już teraz.

Udział w tym radosnym momencie możemy mieć jedynie wówczas, gdy skorzystamy z tego niezwykłego zaproszenia. Jeśli jeszcze nie masz pewności, że je przyjąłeś, nie czekaj, skorzystaj z niego dziś.

Henryk Hukisz