Kto jest Panem tej niwy?

Otrzymałem niedawno kilka zaproszeń do polubienia nowo utworzonego profilu na Facebooku i — mówiąc wprost — poczułem spory niesmak. Spodziewałem się co prawda fali komentarzy oraz artykułów na temat nadchodzącego Festiwalu Nadziei, zanim jeszcze warszawski stadion wypełni się tysiącami słuchaczy gromadzących się, by słuchać zwiastowanej Ewangelii. Taki jest główny cel tego masowego wydarzenia i choć sam nie jestem wielkim zwolennikiem tej formy ewangelizacji, powstrzymuję się od rzucania gromów w stronę organizatorów.

Wspomniany profil, założony przez jedną z lokalnych wspólnot ewangelikalnych określających się mianem „biblijnych protestantów”, postawił sobie za cel agitowanie innych wierzących do czynnego sprzeciwu wobec Festiwalu. Do stworzenia oprawy graficznej wykorzystano nawet oficjalne logo imprezy, przesłaniając je wymownym, wielkim napisem „NIE”. Pozostawiam prawnikom ocenę, czy użycie zastrzeżonego znaku graficznego w takim kontekście jest legalne — bardziej oburza mnie co innego.

Poruszyła mnie skala nagonki na organizatorów, a w szczególności na samego Billy’ego Grahama. Zamieszczony na stronie, mocno tasiemcowy tekst nie pozostawia na tym sędziwym słudze Ewangelii ani jednej suchej nitki. Gdy czytałem owe wywody — oparte nie na zweryfikowanych faktach, lecz na pogłoskach bezmyślnie powielanych przez przeciwników zwiastowania — przypomniała mi się pewna myśl, którą kiedyś sobie zanotowałem. Doskonale pasuje do tej sytuacji: „Szczytem, na który jest w stanie wspiąć się słaby umysł, jest zdolność dostrzegania słabości ludzi wielkich”.

Wszyscy słudzy Boży — od Abrahama, przez Mojżesza, Jozuego, Dawida i proroków, aż po apostoła Pawła, nie wyłączając samego Chrystusa — byli atakowani, oczerniani i pomawiani. Szydzono z nich i bezpodstawnie zarzucano im współpracę z mocami ciemności.

Warto przyjrzeć się bliżej apostołowi Pawłowi, który musiał niejednokrotnie przypominać wierzącym, że jego powołanie pochodzi od samego Chrystusa, a nie z nadania ludzkiego. Kiedy analizuje się jego służbę, widać wyraźnie, jak ogromne ryzyko na siebie brał, mierząc się z oporem ze strony „prawowiernych” — i to nie tylko wśród Żydów, ale również we wnętrzu młodego Kościoła.

Weźmy za przykład zamiłowanie Pawła do odwiedzania żydowskich miejsc kultu, czyli synagog. Przecież miejscami tymi zarządzali przywódcy religijni reprezentujący system, który odrzucił Chrystusa. Skoro Paweł nauczał, że Zakon nie jest już drogą usprawiedliwienia, a ci, którzy nakłaniają do zachowywania wymogów starego Prawa, wypaczają Prawdę, powinien — stosując dzisiejszą logikę krytyków — omijać te miejsca z daleka. Tymczasem z kart Natchnionego Słowa wiemy, że ten wierny apostoł swoje pierwsze kroki w nowym mieście kierował właśnie do synagog, a innego miejsca szukał dopiero wtedy, gdy go z nich wyrzucano. Nic dziwnego, że niektórzy współcześni mu podważali jego apostolstwo, skoro szukał kontaktu z ludźmi stojącymi poza pełnią Bożej prawdy.

Jeszcze trudniejsza do zaakceptowania dla jego krytyków mogła być kwestia stosunku Pawła do władzy państwowej. Państwem rządził przecież pogański okupant — Rzymianie, którzy gardzili ludem Bożym i prześladowali chrześcijan. Tymczasem na kilka lat przed całkowitym zburzeniem Jerozolimy i spaleniem świątyni Paweł pisał pod natchnieniem Ducha Świętego: „Każda osoba niech się podporządkowuje władzom sprawującym rządy. Bo nie ma władzy, jak tylko od Boga, a te, które są, zostały ustanowione przez Boga. Tak więc kto sprzeciwia się władzy, przeciwstawia się Bożemu porządkowi. Ti zaś, którzy się przeciwstawiają, ściągną na siebie wyrok”  (Rzym 13,1–2). Gdyby Paweł opublikował te słowa dzisiaj, natychmiast powstałby profil społecznościowy wzywający wszystkich „bojaźliwych Bogu” do wyrażenia oburzenia i klikania masowych sprzeciwów.

Wracając do tytułowego pytania: Kto jest Panem tej niwy?

Odpowiedź odnajdujemy w słowach samego Chrystusa. Widząc wielkie tłumy garnące się, by słuchać słów niosących nadzieję, Jezus zauważył ze smutkiem: „Żniwo dodrawdy wielkie, ale robotników mało”  (Mt 9,37). Znając serce Ojca, który pragnie, „aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy” (1 Tym 2,4), Chrystus zwrócił się do swoich uczniów z jasnym poleceniem: „Proście więc Pana żniwa, aby wyprawił robotników na swoje żniwo”  (Mt 9,38). To Bóg jest jedynym Panem tej niwy. On posyła robotników według własnego suwerennego klucza i nie musi pytać nikogo o zgodę. Wieki wcześniej Prorok Izajasz zapisał słowa Stwórcy: „Bo myśli moje to nie myśli wasze, a drogi wasze to nie drogi moje — oświadcza PAN” (Iz 55,8).

Historia biblijna pokazuje dowodnie, że Bóg potrafił użyć do realizacji swoich celów pogańskich królów, obcych proroków, a w skrajnym przypadku nawet oślicy. Nikt nie ma prawa ograniczać Bożej suwerenności, a próby podważania Jego decyzji mogą skończyć się dla oponentów bardzo dotkliwie.

Powyższe refleksje nie oznaczają, że zmieniłem zdanie w kwestii bezkompromisowości Prawdy — stanowisko to wielokrotnie wyrażałem na moim blogu. Prawda jest jedna, a każde świadome odejście od niej nie podoba się Bogu. Nie ma miejsca na tanie kompromisy doktrynalne. Z ludzkiego punktu widzenia nie było też przecież logicznego powodu, dla którego Bóg miałby żądać od Abrahama złożenia w ofierze Izaaka — syna, w którym spoczywała cała obietnica. Bóg zażądał czynu, który po ludzku wydawał się całkowicie sprzeczny z Jego charakterem. A jednak to właśnie Abraham — ten, który „wbrew nadziei, uwierzył w nadziei — stał się ojcem nas wszystkich” (Rzym 4,18.16).

Może właśnie na wzór Abrahama, zamiast ulegać odruchom krytyki, powinniśmy dostrzec promyk nadziei w wydarzeniu takim jak Festiwal Nadziei? Bóg potrafi dokonywać rzeczy przekraczających nasze wyobrażenia i schematy. Zamiast budować barykady i wytaczać armaty ludzkich argumentów, o wiele szlachetniej byłoby odpowiedzieć na apostolskie wezwanie do modlitwy: „...oraz za mnie, aby gdy otworzę usta, dana mi była mowa do śmiałego ogłaszania tajemnicy Ewangelii...”  (Efez 6,19).

Na koniec warto przypomnieć postać Gamaliela — faryzeusza, którym Bóg posłużył się w kluczowym momencie historii wczesnego Kościoła. Niech jego przestroga stanie się dzisiaj zimnym prysznicem dla wszystkich zbyt pochopnie protestujących: „...oby się czasem nie okazało, że walczycie z Bogiem” (Dz 5,39).

Henryk Hukisz