Obcy ogień chwały

Oddawanie chwały Bogu należy do spraw priorytetowych w życiu prawdziwego chrześcijanina. Podkreślam: mam na myśli osobę, która nie tylko deklaruje wiarę w Boga, lecz na co dzień żyje zgodnie z Jego Słowem. Pan Jezus, na samym początku swojej misji, zwrócił uwagę tym, którzy pragnęli Go naśladować, że „nie każdy, kto mówi do Mnie: Panie, Panie, wejdzie do Królestwa Niebios, ale ten, kto spełnia wolę Mego Ojca, który jest w niebie” (Mt 7,21). Z kolei w rozmowie z Samarytanką oświadczył, iż „Bóg jest Duchem i Jego czciciele powinni Go czcić w Duchu i prawdzie” (Jn 4,24).

Wypowiedź ta dotyczyła poprawnego sposobu oddawania czci Bogu. Samarytanka uważała, zgodnie z tradycją ojców, że właściwym miejscem jest góra Garizim. Żydzi natomiast twierdzili, że jedynie Jerozolima jest uznanym przez Boga miejscem, ponieważ znajduje się w niej świątynia. Słowa Pana Jezusa wywarły na kobiecie tak wielkie wrażenie, że gdy pobiegła do swojego miasta, wołała do mieszkańców: „Idźcie, zobaczcie Człowieka, który powiedział mi wszystko, co uczyniłam. Czy nie jest On Mesjaszem?” (Jn 4,29). Od dawnych czasów w Izraelu oczekiwano na przyjście Pomazańca, którym jest zapowiadany Mesjasz.

Oddawanie czci Bogu wiąże się z uznaniem Jego chwały jako jedynego Boga i Pana wszechświata. Biblia jest spisaną kroniką objawienia Bożej chwały ludziom – najpierw za pośrednictwem Mojżesza, później poprzez wydarzenia związane z narodem wybranym, a w końcu przez zesłanie Bożego Syna na ziemię w celu odkupienia grzesznej ludzkości. Zawsze w chwili pojawienia się znaków świadczących o Bożej obecności, świadkowie tego wydarzenia padali na oblicza, aby w ten sposób oddać Bogu cześć.

Jednym z miejsc, w których Bóg objawił Swoją chwałę, była góra Synaj. Mojżesz, przygotowując się do odebrania Bożych Przykazań, doświadczył czegoś niezwykłego: „Chwała PANA spoczęła na górze Synaj, a obłok okrywał ją przez sześć dni. W siódmym dniu zawołał On do Mojżesza ze środka obłoku” (Wj 24,16). Z opisu tego wydarzenia wiemy, że nikt nie mógł wejść na zbocze góry, a Mojżesz po zejściu na dół musiał zasłaniać swoje oblicze, gdyż lśniło ono od Bożego blasku.

Później, gdy Pan prowadził naród do Ziemi Obiecanej, nakazał Mojżeszowi wzniesienie Przybytku, w którym wyznaczono szczególne miejsce – Najświętsze. Izraelici, pragnąc oddać cześć Bogu, mogli wejść jedynie na dziedziniec, by złożyć ofiarę oczyszczenia, a dopiero potem, ze szczerym sercem, czcić Pana. Na ołtarzu w miejscu świętym płonął ogień, będący świadectwem świętości Boga, dlatego musiał być stale podtrzymywany. Lecz oddawanie czci nie ograniczało się jedynie do wizyt w Przybytku. Prawdziwa cześć, której godzien jest Bóg, wyraża się w posłuszeństwie Jego Słowu: „Będziesz więc przestrzegał przykazań Pana, twego Boga, abyś postępował Jego drogami i Jego się lękał” (Pwt 8,6).

Z uważnej lektury Biblii wynika, że Bóg jest niezwykle wyczulony na sposób, w jaki ludzie oddają Mu cześć. Cała historia narodu wybranego stanowi smutne świadectwo niewierności i odwracania się od prawdziwego Boga. Izraelici mieli tak zatwardziałe serca, że zachęcali się nawzajem do kultu bożków pogańskich. W świątyni ustawiano obrzydliwe posągi, by składać przed nimi ofiary, nie wyłączając ofiar z ludzi, zupełnie nie przejmując się Bożym gniewem.

Prorocy nieustannie wzywali do opamiętania, pokuty i nawrócenia, lecz ich głos bywał zagłuszany śpiewem ku czci pogańskich bożków. Dlatego historia tego narodu jest dzisiaj poważnym ostrzeżeniem dla Kościoła. Autor Listu do Hebrajczyków, kierując swe słowa głównie do synów i córek Izraela, ostrzega również cały Kościół, aby wierzący oddawali Bogu cześć w sposób godny: „A ponieważ otrzymujemy Królestwo niezmienne, trwajmy w łasce, dzięki której będziemy służyć tak, jak się Bogu podoba, z pobożnością i bojaźnią” (Hbr 12,28). Bardzo sugestywnie brzmią dalsze słowa tego listu, w których autor przywołuje wydarzenia sprzed tysięcy lat, gdy Mojżesz drżał z przerażenia, wchodząc na Bożą górę. Bóg przypomina nam dzisiaj: „Wy natomiast przystąpiliście do góry Syjon, do miasta Boga żyjącego, Jeruzalem niebiańskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zgromadzenie, do Kościoła pierworodnych, zapisanych w niebiosach, do Boga, sędziego wszystkich, do duchów sprawiedliwych, uczynionych doskonałymi, do Jezusa, pośrednika Nowego Przymierza, do pokropienia krwią, która przemawia mocniej niż krew Abla” (Hbr 12,22-24). Dlatego tym bardziej winniśmy oddawać Bogu cześć tak, jak jest to Mu miłe – „z nabożnym szacunkiem i bojaźnią”.

Jeszcze w czasach Mojżesza, gdy Przybytek na pustyni stanowił miejsce objawienia Bożej chwały, a Izraelici padali na oblicza na widok dymu unoszącego się nad namiotem, wokół tego miejsca panowała szczególna atmosfera. Namiot ten nazywano Świętym Przybytkiem ze względu na Bożą obecność. Wydarzenie, o którym chcę przypomnieć, miało miejsce bezpośrednio po wyświęceniu Aarona na kapłana i wyznaczeniu świętych służb, gdy złożono pierwsze ofiary: „Wyszedł bowiem ogień od PANA i strawił ofiarę całopalną i tłuszcz na ołtarzu. Gdy cały lud to zobaczył, krzyknął z radości i upadł na twarz” (Kpł 9,24).

Nie wiemy, ile czasu upłynęło od tego momentu, gdy dwaj synowie Aarona, Nadab i Abihu, znani z nie najlepszego prowadzenia się, „wzięli kadzielnice, włożyli do nich ogień, nałożyli na niego kadzidło i ofiarowali przed PANEM ogień inny niż ten, który był im nakazany” (Kpł 10,1). Reakcja Boga była natychmiastowa – podobnie jak w przypadku Ananiasza i Safiry w czasach apostolskich: „wyszedł ogień od PANA i strawił ich tak, że umarli przed PANEM” (w. 2).

Dlaczego o tym piszę? Jest to naturalna reakcja, jaką powinno mieć każde dziecko Boże na widok współczesnych scen, w których „oddaje się Bogu cześć” przy akompaniamencie – a raczej w muzycznym jazgocie – zespołów heavy metalowych. Zamiast słów uwielbienia dla Pana wszechświata, powtarzane są mantry wywołujące psychiczne odurzenie, zwłaszcza wśród zgromadzonej młodzieży. Widok ludzi trzęsących się w transie nie ma nic wspólnego z nabożnym szacunkiem i bojaźnią Bożą.

Jeśli ktoś uważa, że Bóg porządku i harmonii ma w tym upodobanie, ten najwyraźniej nie bierze na poważnie ostrzeżenia: „Albowiem Bóg nasz jest ogniem trawiącym” (Hbr 12,29).

Załączone do rozważania zdjęcie przedstawia "chrześcijański" zespół, o którym czytamy w Wikipedii - "Stryper – amerykańska grupa muzyczna wykonująca chrześcijański glam metal i cięższe odmiany rocka. Powstała w 1983 roku w hrabstwie Orange (Kalifornia). Zespół początkowo występował pod nazwą Roxx Regime, jednak szybko zmienił repertuar na zawierający wyznania wiary, co skutkowało również zmianą nazwy na Stryper. Nazwa została zaczerpnięta z księgi Izajasza 53:5 - (KJV), natomiast perkusista grupy rozwinął ją później jako akronim słów "salvation through redemption, yielding peace, encouragement and righteousness" ("zbawienie przez odkupienie, uzyskanie pokoju, chęci i sprawiedliwości").

Osobiście uważam, że łączenie ran Chrystusa z taką muzyką jest bluźnierstwem.

Henryk Hukisz