Ile Jezusa przyjąłeś?

Gdy widzę, jak ktoś obnosi się z hasłem „I’m forgiven!” (nie wiem, czy istnieje jego dokładny odpowiednik w języku polskim), chciałbym powiedzieć, że to dopiero początek drogi. Polskie przysłowie mówi, aby nie chwalić dnia przed zachodem słońca. Pan Jezus, mówiąc o znakach świadczących o zbliżającym się końcu tego świata, zachęcał do wytrwania w wierze: „A kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mt 24,13).

Mieszkając w Stanach Zjednoczonych, często widzę na zderzakach samochodów skrót „TGIF”, będący akronimem hasła „Thank God I’m Forgiven”. Hasło to wyraża myśl, że wystarczy przyjąć przebaczenie i nic więcej nie jest potrzebne. Czyżby na tym polegało całe zbawienie? Gdy słyszę, jak ktoś mówi, że chrzest nie jest konieczny do zbawienia, jestem kuszony, aby zapytać: „Ile Jezusa przyjąłeś?”. Niektórzy uważają, że Jezus jest potrzebny do zaspokojenia ich potrzeb, nawet do uzyskania zbawienia, ale rozumianego według ich własnego pojęcia.

Nasze zbawienie jest darem Bożym, wynikającym z Jego odwiecznego planu. Wierzę, że Bóg przewidział dla zgubionego człowieka taki ratunek, który jest skuteczny tylko wtedy, gdy zostanie przyjęty w całości. Autor Listu do Hebrajczyków wyjaśnia, na czym polega nasze zbawienie, odwołując się do elementów, które Bóg objawił Izraelowi. Każdy szczegół jest istotną informacją o zbawieniu, które w pełni dokonało się dopiero przez Jezusa Chrystusa, gdyż Zakon nie był w stanie doprowadzić do osiągnięcia pełnej sprawiedliwości.

Historia Izraela jest dla nas przykładem i obrazem tego, czego Bóg od nas oczekuje. Jest zarazem przestrogą przed utratą obiecanego odpocznienia. Autor listu wzywa nas do pilnego zachowania wszystkiego, co otrzymujemy w „pakiecie” zbawienia wraz z przebaczeniem grzechów. Czytamy tam słowa ostrzeżenia: „Dlatego musimy tym baczniejszą zwracać uwagę na to, co słyszeliśmy, abyśmy czasem nie zboczyli z drogi. Bo jeśli słowo wypowiedziane przez aniołów było nienaruszalne, a wszelkie przestępstwo i nieposłuszeństwo spotkało się ze słuszną odpłatą, to jakże my ujdziemy cało, jeżeli zlekceważymy tak wielkie zbawienie?” (Hbr 2,1–3). Powinniśmy więc zadać sobie pytanie: jak wielkie jest to zbawienie?

Po pierwsze, zbawienie jest tak wielkie, że obejmuje wszystkich ludzi – co nie znaczy, że wszyscy będą zbawieni. Wprawdzie czytamy: „A zatem, jak przez upadek jednego człowieka przyszło potępienie na wszystkich ludzi, tak też przez dzieło usprawiedliwienia jednego przyszło dla wszystkich ludzi usprawiedliwienie ku żywotowi” (Rz 5,18), lecz zbawieni będą jedynie ci, którzy uwierzyli i przyjęli Jezusa w nowonarodzeniu. Ewangelista Jan wyjaśnia: „Tym zaś, którzy go przyjęli, dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię jego, którzy narodzili się nie z krwi ani z cielesnej woli, ani z woli mężczyzny, lecz z Boga” (J 1,12–13).

Po drugie, zbawienie jest możliwe tylko dzięki krwi Jezusa Chrystusa. Izraelici znali rolę krwi ofiar składanych dla przebaczenia grzechów. Autor Listu do Hebrajczyków wyjaśnia znaczenie zbawienia, które otrzymujemy dzięki ofierze Baranka: „o ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował samego siebie bez skazy Bogu, oczyści sumienie nasze od martwych uczynków, abyśmy mogli służyć Bogu żywemu” (Hbr 9,14). Oczyszczenie sumienia nie służy jedynie „dobremu samopoczuciu”, lecz uzdalnia nas do „służenia Bogu żywemu”. Tu zaczyna się nowa droga życia, na którą Pan Jezus wprowadza uczniów. Pamiętajmy, że Bóg wyprowadził Izrael z Egiptu nie tylko po to, by nie byli bici jako niewolnicy, ale aby mogli Mu służyć.

Po trzecie, zbawienie jest uzdolnieniem do życia zgodnego z Bożą naturą. Jezus zostawił nam wzór tego życia i wezwał chętnych do pójścia Jego śladem. Nie twierdzę, że warunkiem zbawienia jest wypełnienie wszystkich cech doskonałego życia, do którego wzywa Chrystus, lecz cechy te – nazywane przez Piotra cnotami – są świadectwem, że staliśmy się uczestnikami Boskiej natury. Piotr wyjaśnia: „Boska jego moc obdarowała nas wszystkim, co jest potrzebne do życia i pobożności, przez poznanie tego, który nas powołał przez własną chwałę i cnotę [...] abyście przez nie stali się uczestnikami boskiej natury, uniknąwszy skażenia, jakie na tym świecie pociąga za sobą pożądliwość” (2 Ptr 1,3–4). Zbawienie to nie tylko uwolnienie od przeszłości, lecz także unikanie skażenia, jakie występuje w tym świecie. Do nas należy zachowanie tego daru, dlatego Bóg daje nam moc Ducha Świętego.

Chrystus, aby wyzwolić nas od naturalnego lęku przed śmiercią, stał się śmiertelnym człowiekiem. Wszystko, przez co przechodził, jest przykładem, abyśmy wstępowali w Jego ślady. To zbawienie powiązane jest z nowym życiem, w którym doświadczamy prób: „A że sam przeszedł przez cierpienie i próby, może dopomóc tym, którzy przez próby przechodzą” (Hbr 2,18). Paweł wzywa nas do „usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie” (Flp 2,5), a Piotr dodaje, że jeśli cierpimy z powodu wiary, jest to rzeczą naturalną, „gdyż i Chrystus cierpiał za was, zostawiając wam przykład, abyście wstępowali w jego ślady” (1 Ptr 2,21).

Chrystus, „chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał, a osiągnąwszy pełnię doskonałości, stał się dla wszystkich, którzy mu są posłuszni, sprawcą zbawienia wiecznego” (Hbr 5,8–9). Nie ma wątpliwości, że wieczne zbawienie obejmuje nie tylko przebaczenie przeszłości, lecz także „Chrystusowe posłuszeństwo” ćwiczone w teraźniejszym cierpieniu. Pan Jezus przeszedł całą drogę jako wzór: od zanurzenia w wodach Jordanu, poprzez zwycięstwo nad pokusami, aż po Getsemane, gdzie złożył deklarację: „niech się stanie wola Twoja” (Mt 26,42). Jeśli ktoś nie naśladuje Chrystusa we wszystkim, a wybiera tylko niektóre elementy Jego drogi, nie może nazywać Go Panem. Jezus zapowiedział, że w owym dniu, gdy staniemy przed Ojcem, może powiedzieć: „Nigdy was nie znałem” (Mt 7,23).

Zbawienie to przede wszystkim zwycięskie życie w służbie dla Boga. Jeśli ktoś mówi, że chrzest nie jest warunkiem zbawienia, chce przyjąć tylko „kawałek” Jezusa, bo On zostawił nam przykład obowiązku naśladowania również w chrzcie. Tak samo, jeśli ktoś zamyka swoje świadectwo na przebaczeniu grzechów i nie ma w nim odwołania do owoców Ducha, pozostaje w pieluszkach duchowego niemowlęctwa. Paweł dał świadectwo pełnego zbawienia, utożsamiając się z Chrystusem w Jego śmierci i zmartwychwstaniu: „Pogrzebani tedy jesteśmy wraz z nim przez chrzest w śmierć, abyśmy jak Chrystus wskrzeszony został z martwych przez chwałę Ojca, tak i my nowe życie prowadzili” (Rz 6,4).

Pan Jezus, mówiąc uczniom, że dowodem Jego miłości do Ojca było wypełnianie przykazań, wyraził życzenie, aby oni także doświadczali pełnej radości zbawienia: „To wam powiedziałem, aby radość moja była w was i aby radość wasza była zupełna” (Jn 15,11). Zupełna radość jest rezultatem przyjęcia Chrystusa w całości, ze wszystkim, co nam daje.

Henryk Hukisz