Skracanie krzyża

Dyrektor pewnej amerykańskiej szkoły, zaniepokojony spadkiem poziomu nauczania, postanowił zmotywować uczniów do lepszej pracy. Ogłosił, że każdy, kto otrzyma najwyższą ocenę „A”, zostanie zaproszony na specjalną pizzę po lekcjach. Gdy okazało się, że niewielu uczniów zdobywa wymagany stopień, a dzieci zaczęły narzekać na brak dostępu do nagrody, rodzice zażądali od dyrekcji obniżenia progu wymagań. Dyrektor uległ presji – więcej uczniów mogło cieszyć się pizzą, ale poziom nauki w szkole pozostał dramatycznie niski.

Niestety, podobne mechanizmy bywają obecne w wielu społecznościach chrześcijańskich. Nie mam tu na myśli dosłownych imprez, lecz tendencję do zaniżania biblijnego standardu pobożności tylko po to, by więcej osób mogło czuć się „zaliczone” do grona wierzących.

Historia Ananiasza i Safiry z 5. rozdziału Dziejów Apostolskich jest w tym kontekście wstrząsającym przypomnieniem, że Boże standardy są nienegocjowalne. Małżeństwo to nie zostało ukarane za to, że oddało tylko część majątku, ale za kłamstwo wobec Ducha Świętego – za chęć zdobycia „najwyższej oceny” (opinii wielkich darczyńców) przy jednoczesnym ukryciu prawdy w sercu. Próba „obniżenia poprzeczki” moralnej w obecności Boga zawsze kończy się duchową katastrofą.

Zaskakującym wnioskiem płynącym z tego wydarzenia jest fakt, że po tak drastycznym zakończeniu, zamiast odpływu wiernych, nastąpił rozwój: „Coraz więcej natomiast przyłączało się wierzących w Pana, tłumy mężczyzn i niewiast” (Dz 5,14). Mieszkańcy Jerozolimy zauważyli, że Kościół nie jest tylko organizacją społeczną, ale wspólnotą, w której realnie działa moc Boża. Bojaźń Boża w sytuacji grzechu nie jest strachem przed „okrutnym sędzią”, lecz głębokim szacunkiem do Bożej rzeczywistości. To uznanie, że Kościół jest przestrzenią uświęconą, w której prawda o Bogu i człowieku musi pozostać nienaruszona, by wspólnota mogła być autentycznym świadectwem dla świata.

To właśnie ta „wysoka poprzeczka” paradoksalnie daje największą bliskość Boga – ponieważ człowiek nie może ukryć się za maską (tak jak Ananiasz), musi stanąć przed Nim w pełnej szczerości, a to jest jedyne miejsce, w którym może nastąpić prawdziwe uświęcenie.

Pan Jezus od początku stawiał sprawę jasno: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się kto nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego” (Jn 3:5). Wzywał też do radykalizmu, który wyklucza kompromisy: „Jeśli kto chce pójść za mną, niechaj się zaprze samego siebie i bierze krzyż swój na siebie codziennie, i naśladuje mnie” (Łk 9:23). Jezus wyraźnie podkreślił: ten, kto nie bierze swojego krzyża, nie jest Go godzien (Mt 10:38).

Słyszałem kiedyś anegdotę o człowieku, który szukał ułatwień w chrześcijańskim życiu. Wydawało mu się, że tak surowe wyrzeczenie nie jest konieczne i że ma prawo do własnych przyjemności. Jednak słowa o niesieniu krzyża nie dawały mu spokoju. Pewnej nocy przyśnił mu się sen: wędrował do nieba z krzyżem na plecach. W zaroślach znalazł brzeszczot, którym szybko skrócił swoje brzemię, odczuwając wielką ulgę.

Wkrótce jednak dotarł do głębokiej przepaści, którą inni wędrowcy pokonywali, przerzucając przez nią swoje krzyże. Jego krzyż, choć znacznie lżejszy i wygodniejszy, okazał się zbyt krótki, by umożliwić przejście. Obudził się przerażony, rozumiejąc, że próba „ulżenia” sobie w chrześcijańskim powołaniu prowadzi do utraty celu.

Apostoł Paweł stwierdził: „Wszyscy, którzy chcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, prześladowanie znosić będą” (2 Tm 3:12). Pobożność nie jest zbiorem rytuałów, lecz chodzeniem w bojaźni Bożej, które pozwala zachować siebie „nieskażonym przez ten świat” (Jk 1:27). To poprzeczka ustawiona wysoko, zgodnie z wezwaniem Piotra: „Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty” (1 Ptr 1:15–16).

Często kuszeni jesteśmy, by pofolgować sobie, łudząc się, że Bóg „przymknie oko” na nasze kompromisy podczas ostatecznego egzaminu. Warto jednak pamiętać o przestrodze tego samego Piotra: „Dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą... Skoro to wszystko ma ulec zagładzie, jakimiż powinniście być wy w świętym postępowaniu i w pobożności” (2 Ptr 3:10–11).

Musimy traktować te ostrzeżenia poważnie – jesteśmy przecież o dwa tysiące lat bliżej dnia Pańskiego. Pocieszające jest jednak to, że najwyższa ocena naszej pobożności nie zależy od naszej własnej siły, lecz od Jego łaski. Jak pisze apostoł: „Boska jego moc obdarowała nas wszystkim, co jest potrzebne do życia i pobożności” (2 Ptr 1:3). Bliskość Boga jest możliwa tylko wtedy, gdy akceptujemy Jego autorytet. Bojaźń Boża jest prawdziwym światłem, które pozwala widzieć naszą grzeszność, co z kolei prowadzi do głębszego doświadczenia Jego miłosierdzia i łaski.

Nie szukajmy więc dróg na skróty. Przyjmijmy wezwanie, które Jan usłyszał z ust Pana Jezusa: „A kto święty, niech nadal się uświęca” (Ap 22:11).

Henryk Hukisz