Boża źrenica

Najczulszym miejscem naszego ciała jest oko, a precyzyjniej – źrenica, stanowiąca centralny punkt gałki ocznej. Stwarzając człowieka, Bóg wyposażył nasz organizm w szczególny mechanizm obronny: powiekę, która reaguje automatycznie na każde zagrożenie. Nic dziwnego, że zarówno w literaturze, jak i w mowie potocznej, używamy zwrotu „chronić jak źrenicy oka”. Określamy tak szczególną opiekę, jaką otaczamy rzeczy najcenniejsze, na których nam najbardziej zależy.

Wyrażenie to pojawia się również w Biblii. Choć występuje rzadko, niesie ze sobą niezwykle istotne przesłanie.

Księga Powtórzonego Prawa, stanowiąca rzeczowe podsumowanie historii Izraela spisane przez Mojżesza, w swoich ostatnich rozdziałach zawiera kluczowy testament tego wiernego sługi Bożego. Rozdział 32, znany jako „Pieśń Mojżesza”, przywodzi na pamięć momenty wielkiego wybawienia, jakiego naród doświadczył podczas wyjścia z Egiptu i przejścia przez Morze Czerwone. Mojżesz rzucił wtedy wyzwanie ludowi: „Gdyż będę głosił imię PANA: Uznajcie wielkość naszego Boga” (Pwt 32:3). Wskazał na niezachwianą wierność Boga, który mimo niewdzięczności i nieposłuszeństwa Izraela, trwał przy swoim dziedzictwie: „Gdyż działem PANA jest Jego lud, Jakub miarą Jego dziedzictwa. Znalazł go w ziemi pustynnej, na pustkowiu, pośród dzikiego wycia. Otaczał go troską i pouczał, strzegł go jak źrenicy oka” (w. 9,10). Mojżesz użył tu pięknego obrazu: „Jak orzeł czuwa nad swoim gniazdem, krąży nad swymi pisklętami, rozkłada skrzydła, bierze je na nie i nosi na swoich piórach” (w. 11).

Wiele wieków później, gdy Izrael był pod panowaniem Dawida, naród nadal znajdował się pod tą szczególną ochroną. Dawid, zanim zasiadł na tronie, doświadczył wielu cierpień, lecz nigdy nie zwątpił w Bożą opiekę. Wołał: „Strzeż mnie jak źrenicy oka, ukryj mnie w cieniu swoich skrzydeł przed bezbożnymi, którzy mnie gnębią, przed nieprzyjaciółmi, którzy mnie otaczają!” (Ps 17:8,9). Bóg nigdy go nie zawiódł, gdyż Jego obietnice są niezmienne dla tych, którzy pragną Mu wiernie służyć.

Nawet gdy naród okazał się niewierny i nastał czas wojen, grabieży oraz siedemdziesięcioletniej niewoli babilońskiej, Bóg nie zapomniał o swojej „źrenicy”. Choć Izrael musiał ponieść konsekwencje swoich czynów, Boża miłość pozostała stała, bo przecież Pan „karci tego, kogo kocha, chłoszcze zaś każdego, którego przyjmuje za syna” (Hbr 12:6).

Prorok Zachariasz stał się głosem Boga przypominającym o tych obietnicach. Wzywał lud do powrotu: „Nawróćcie się do Mnie − wyrocznia PANA Zastępów − a wtedy Ja zwrócę się ku wam” (Za 1:3). Jerozolima, jako miasto wybrane przez Boga, pozostała przedmiotem Jego „wielkiej zazdrości” (w. 14). Do tych, którzy wciąż przebywali w Babilonie, Pan kierował ostrzeżenie: „Ratuj się, ty, który mieszkasz u córki Babilonu! Bo tak mówi PAN Zastępów... Kto was dotyka, dotyka źrenicy Mojego oka” (Za 2:11,12).

Bóg nie skończył z Izraelem. Apostoł Paweł, znający pieśń Mojżesza, pisał z przekonaniem: „Bóg nie odrzucił swojego ludu, który wcześniej poznał” (Rz 11:2). Dziwi mnie więc dzisiejszy brak zdecydowanego nauczania w Kościołach na ten temat. Taka postawa sprawia, że wierzący łatwo ulegają antysyjonistycznej propagandzie. Musimy pamiętać, że obietnica z Księgi Rodzaju pozostaje aktualna: „Będę błogosławił tym, którzy tobie błogosławią, a tych, którzy ciebie przeklinają, będę przeklinał” (Rdz 12:3).

Współczesna historia ukazuje wiele przykładów braku Bożego błogosławieństwa w sytuacjach, gdy przywódcy narodów boleśnie dotykali „źrenicy oka Pańskiego”. Niedawno zgłębiałem historię powstania państwa Izrael. Gdy ziemia palestyńska znajdowała się jeszcze pod kontrolą Wielkiej Brytanii, w 1946 roku rząd brytyjski zgodził się na powrót Żydów do ich ojczyzny w liczbie zaledwie około 15 tysięcy osób rocznie.

Wstrząsającym przykładem tamtej polityki było przechwycenie przez Brytyjczyków statku „Exodus”, na którego pokładzie znajdowało się cztery i pół tysiąca żydowskich uchodźców z Francji. Statek został siłą zawrócony do Hamburga, a jego pasażerów wysadzono na ląd – prosto w ręce tych samych nazistów, przed którymi uciekali. Nic więc dziwnego, że kraj, który przez wieki szczycił się tym, że nad jego terytorium słońce nigdy nie zachodzi, dziś mieści się zaledwie na jednej wyspie.

Żyjemy obecnie w czasie, w którym wypełniają się Boże zapowiedzi odnoszące się do narodu wybranego. Uważna lektura proroków Ezechiela, Zachariasza czy Malachiasza pozwala nam przygotować się na wydarzenia, które zostały tam zapowiedziane. Gdy nadejdzie czas powrotu Mesjasza: „Jego nogi staną na Górze Oliwnej, która jest na wschód od Jerozolimy, a ona na pół się rozpadnie od wschodu na zachód, i powstanie bardzo wielka dolina. Połowa góry odsunie się na północ, a druga połowa na południe” (Za 14:4).

W momencie, gdy oczy całego świata zostaną skierowane na Jerozolimę, „wtedy przyjdzie PAN, mój Bóg, a z Nim wszyscy święci” (Za 14:5). Wówczas też „PAN będzie królem nad całą ziemią; w tym dniu PAN będzie jedyny i jedno będzie Jego imię” (w. 9).

Trudno jest dziś ogarnąć wyobraźnią ogrom gniewu Bożego, jaki zostanie wylany na tych, którzy ważyli się dotykać Jego „źrenicy”. Apostoł Jan, w wizji otrzymanej od Pana, zapisał wstrząsający obraz tamtych dni: „W owych dniach ludzie będą szukać śmierci, lecz jej nie znajdą, i będą chcieli umrzeć, lecz śmierć ich omija” (Ap 9:6).

W związku z tym nieraz zadaję sobie pytanie: „Czy dziecko Boże, mając w swoim sercu Ducha Świętego, może przyłączyć się do przeciwników Syjonu, którego Bóg chroni jak źrenicy swego oka?”.

Henryk Hukisz

Rozmyślania na podobny temat:

„Mój przyjaciel Izrael”

„Centrum świata”

„ירושלם שלום„