Czas uporządkowany

Bardzo często, gdy czegoś nie zrobimy, tłumaczymy się brakiem czasu. Uważam, że jest to jedno z największych kłamstw, jakim posługujemy się, nie zdając sobie sprawy z tego, że przyczyna leży zupełnie w czymś innym - w tym, jak zarządzamy naszym czasem.

Na brak czasu nikt nie ma prawa narzekać, ponieważ wszyscy dysponujemy dokładnie taką samą jego ilością. Nasza doba składa się z dwudziestu czterech godzin, a kto woli większe liczby, to mamy do dyspozycji aż 1440 minut. Taką samą ilością czasu dysponuje najbogatszy człowiek na ziemi, jak również, najbiedniejszy. Rzecz polega na umiejętności zarządzania czasem i każdy z nas dobrze o tym wie, chociaż na ogół, wszyscy mamy problem z dobrą organizacją czasu jaki otrzymaliśmy od Stwórcy.

Czasu nie można zatrzymać, aby móc dłużej zastanawiać się nad jego wykorzystaniem. Często mówimy: „daj mi więcej czasu, abym się zastanowił”, lecz już starożytni rzymianie mawiali: „tempus fugit”. Nie wiem, czy wiemy, że to starożytne powiedzenie zawiera również inną myśl, a mianowicie - „aeternitas manet”, co w całości znaczy, „Czas ucieka, wieczność pozostaje”.

Apostoł Paweł radzi ludziom wierzącym, którzy mają już zapewnioną wieczność, gdyż zostali ożywieni z łaski do nowego życia, jak powinni wykorzystywać czas. Pisze do tych, których Bóg w Chrystusie „wzbudził, i wraz z Nim posadził w okręgach niebieskich” (Efez. 2:6). Jednakowoż, mając na uwadze czas doczesny, radzi im, aby postępowali „nie jako niemądrzy, lecz jako mądrzy, wykorzystując czas, gdyż dni są złe” (Efez. 5:15,16). Słowo „wykorzystywać” w innych przekładach „odkupywać”, w oryginale znaczy dosłownie, „uratować przed stratą”. I o to właśnie chodzi, jeśli nie wykorzystamy właściwie czasu, jakim dysponujemy, to go bezpowrotnie stracimy, gdyż „nie dogoni i w sto koni dnia, który przeminął”, mówi inne przysłowie. Nie ma innej opcji, bo albo użyjemy nasz czas dobrze, albo go stracimy.

Najlepszym organizatorem czasu jest Bóg, który czas stworzył. Bóg nigdy się nie spóźnia, nigdy nie działa przed czasem, On zawsze wszystko czyni we właściwym czasie.

Już w samym dziele stworzenia widzimy, jak Bóg podzielił czas na dni, tak abyśmy mogli nasz czas zorganizować. Bóg nie musiał po sześciu dniach tworzenia odpoczywać, gdyż „On się nie męczy i nie ustaje” (Izaj. 40:28). My natomiast musimy znaleźć czas na regenerację sił, aby skutecznie kontynuować zadania naszego życia. Dlatego Bóg nakreślił dla nas pewien schemat podziału czasu. Nasz tydzień składa się z sześciu dni, w których pracujemy, oraz jeden dzień dla odpoczynku, poświęcony w głównej mierze Stwórcy - „Sześć dni będzie się pracować, ale w dniu siódmym będzie sabat, dzień całkowitego odpoczynku, poświęcony Panu” (2 Moj. 31:15). Jak smutny jest to obraz, gdy każdej niedzieli, jadąc do kościoła na nabożeństwo, słyszę latem ryk kosiarek na trawnikach, albo innych narzędzi służących do wykonywania różnych prac okołodomowych. Jeśli ktoś nie ma czasu dla Boga, to zawsze będzie mu go brakować na inne sprawy.

Dlatego, mądry Salomon zostawił dla nas dobrą radę, pisząc, że „Wszystko ma swój czas i każda sprawa pod niebem ma swoją porę: Jest czas rodzenia i czas umierania; jest czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono,...” (Kazn.Sal. 3:1,2). Wierzę, że na tym właśnie polega mądre wykorzystywanie czasu, aby nauczyć się robić wszystko we właściwym czasie. Lecz jak zdobyć tą umiejętność? I tu znów odwołam się do mądrości zapisanej w tej księdze. Czytamy bowiem, że „Kto przestrzega przykazania, tego nic złego nie spotyka: serce mędrca zna właściwy czas” (Kazn.Sal. 8:6).

Uważam, że aby zdobyć mądre serce, aby umieć właściwie wykorzystywać dany nam przez Boga czas, musimy wpierw mieć go na poznawanie Jego przykazań. Jeśli ktoś nie ma czasu na czytanie Biblii, to nigdy nie nauczy się rozpoznawać właściwego czasu na różne inne sprawy. Podobnie, jak Salomon mówi o czasie, na różne życiowe sprawy, musimy w naszej pobożności wyznaczyć właściwy czas na czytanie Słowa Bożego, na modlitwę, na wielbienie Stwórcy, na okazywanie miłości bliźnim, na wypełnianie obowiązków małżonka, rodzica, pracownika, szefa, i wielu innych zadań, jakie zostały nam wyznaczone.

Najlepszy przykład Bożego działania we właściwym czasie możemy zobaczyć w przyjściu Syna Bożego na ziemię, aby dokonać dzieła zbawienia. Bóg zaplanował to dzieło, zanim stworzył świat, dlatego czytamy o narodzinach Chrystusa, że stało się to wówczas, gdy „nadszedł czas, aby porodziła” (Łuk. 2:6). Później, gdy Pan Jezus miał około 30 lat, wzywał ludzi: „Wypełnił się czas i przybliżyło się Królestwo Boże, upamiętajcie się i wierzcie ewangelii” (Mar. 1:15). A gdy nadeszła właściwa pora, Jezus „wiedząc, iż nadeszła godzina jego odejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich, którzy byli na świecie, umiłował ich aż do końca” (Jan 13:1).

Po zmartwychwstaniu, Chrystus wrócił do Ojca, aby przygotować miejsce dla tych, którzy w Niego uwierzyli i naśladują Go we wszystkim. Potem, znów powróci, gdy nastanie wyznaczony przez Boga właściwy moment. Apostoł Paweł radzi nam, abyśmy zachowali nasze życie „bez skazy i bez nagany aż do przyjścia Pana naszego Jezusa Chrystusa, które we we właściwym czasie objawi błogosławiony i jedyny władca, Król królów, Pan panów” (1 Tym. 6:15).

Mamy więc doskonały wzór uporządkowania czasu zgodnie z Bożym planem. Nasze życie, zanim narodziliśmy się, zostało również przez Niego zaplanowane, dlatego musimy nauczyć się poznawać Jego wolę, aby dobrze wykorzystywać dany nam czas. Obyśmy tą mądrość zdobyli, „zanim zerwie się srebrny sznur i stłucze złota czasza, i rozbije się dzban nad zdrojem, a pęknięte koło wpadnie do studni” (Kazn. Sal. 12:6). Dlatego „Pamiętaj o swoim Stwórcy w kwiecie swojego wieku, zanim nadejdą złe dni i zbliżą się lata, o których powiesz: Nie podobają mi się” (Kazn.Sal. 12:1).

Ile czasu nam pozostało do dobrego wykorzystania? Z pewnością jest go coraz mniej, o czym ostrzega sam Chrystus, gdy objawiał Janowi rzeczy przyszłe - „Nie pieczętuj słów proroctwa tej księgi! Albowiem czas bliski jest” (Obj. 22:10).

Nastanie w końcu czas, gdy wszyscy zostaniemy wezwani przed oblicze Pana, aby zdać przed Nim sprawę z tego, jak wykorzystaliśmy dany nam czas. Czasu na poprawienie czegokolwiek już nie będzie.

Henryk Hukisz

"Ordnung muss sein!"

Wychowywałem się w Poznaniu w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku, gdy jeszcze wielu starszych mieszkańców znało język niemiecki. Często słyszałem słowa „fyrtel”, „bana”, „kreissaege”, „hebel”, czy też  popularny w  tym rejonie zwrot „ordnung muss sein!”. Zauważyłem też, że nie o same wyrazy chodziło rodowitym poznaniakom, lecz wyrażenie umiłowania porządku, jako stylu ich życia. Stąd często mówiło się o przykładowym poznańskim porządku w mieszkaniu, w miejscu pracy, na ulicy. Szkoda, że teraz jest to tylko ślad historyczny, wskazujący na pewne poniemieckie naleciałości.

Później, gdy znalazłem się na studiach, i przyszło mi zamieszkiwać we wspólnym pokoju akademickim z mieszkańcem innego regionu, denerwował mnie jego tzw. „bałagan naukowy”, jak zwykł określać to, co zostawiał na stole, z którego korzystali wszyscy lokatorzy pokoju.

Po przyjeździe do Chicago, poznawałem styl życia mieszkańców tej aglomeracji. W rozmowach z rodakami, a raczej z rodaczkami, które głównie „pracowały na domkach”, jak tutaj określa się pracę zarobkową polegającą na sprzątaniu cudzych domów, usłyszałem rzeczy wprost niewiarygodne. Jedna ze znajomych opowiadała mi, że często, wchodząc do takiego domu w celu posprzątania go, rozpoczynała od zbierania porozrzucanej odzieży po wszystkich pomieszczeniach. Nie wierzyłem w prawdziwość tych opowiadań, dopóki nie znalazłem się w podobnej sytuacji, wykonując pracę konserwatora mieszkań na osiedlu położonym na przedmieściach Chicago. Moja praca polega głównie na zabezpieczeniu technicznym prawie 250 mieszkań. Często zdarza się, że muszę wymienić głowicę zaworu termostatycznego na grzejniku w jakimś mieszkaniu. Po wejściu do takiego mieszkania, i jest to przypadek nieodosobniony, muszę torować sobie drogę przez porozrzucane w nieładzie na podłodze różne przedmioty.

Umiłowanie porządku powinno cechować każdego, kto wierzy w Boga, gdyż jest napisane: „albowiem Bóg nie jest Bogiem nieporządku, ale pokoju” (1 Kor. 14: 33). Bóg jest Bogiem porządku, chociaż w prawdzie dosłownie tak nie jest napisane, to z lektury Biblii, wynika to jasno i przejrzyście.

Bóg jest Bogiem harmonii i porządku. Noe, gdy nastał czas Bożego sądu nad narodami, otrzymał polecenie zbudowania arki według Bożego pomysłu. Zwierzęta, jakie miał uratować od potopu, zostały wybrane według określonego z góry harmonogramu.

Z historii narodu wybranego wiemy, że Bóg nakazał im w czasie wędrówki do Ziemi Obiecanej, aby ustawiali swe namioty w określonym układzie geometrycznym, według poszczególnych rodów. Namiot przybytku, a później świątynia, miały być zbudowane zgodnie z wyraźnie określonymi przez Boga planami. Nie było w tych budowlach przypadkowych dekoracji ani ustawień ołtarzy, miednic czy świeczników. Wizje przyszłych wydarzeń, wskazują też na pewien wyraźny układ. Dlaczego? Ponieważ Bóg ma umiłowanie w porządku.

Pan Jezus, będąc Synem Bożym, miał już we krwi umiłowanie tego porządku. Kiedy zobaczył wielki utrudzony wędrówką tłum, postanowił ich nakarmić, sadzając „w grupach, po stu i po pięćdziesięciu” (Mar. 6:40). Gdy nadeszła godzina, na którą przyszedł, Jego uczniowie, mając szacunek dla porządku, w jakim ich Mistrz działał, zapytali: „Gdzie chcesz, abyśmy ci przygotowali wieczerzę paschalną?” (Mat. 26:17). A gdy już zasiedli do tej najważniejszej w życiu Wieczerzy, „wziął Jezus chleb i pobłogosławił, łamał i dawał uczniom, i rzekł: Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje.  Potem wziął kielich i podziękował, dał im, mówiąc: Pijcie z niego wszyscy” (Mat. 26:26,27). Dlatego apostoł Paweł, będąc napełniony Duchem Bożym, wydał polecenie zborom, aby, gdy będą obchodzić pamiątkę śmierci Chrystusa, czynili to w takim samym porządku, jak ich Pan, gdy „wziął chleb, a podziękowawszy, złamał i rzekł: Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje za was wydane; to czyńcie na pamiątkę moją. Podobnie i kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich to nowe przymierze we krwi mojej; to czyńcie, ilekroć pić będziecie, na pamiątkę moją” (1 Kor. 11:24,25).

Kościół powstał również w określonym porządku. W dniu Pięćdziesiątnicy, w dniu świętowania plonów, kościół powstał jako owoc dzieła Chrystusa, który oddał Swe życie, abyśmy mogli zaistnieć jako Jego Ciało. Dlatego, gdy pierwszego dnia wielu uwierzyło ewangelii, apostołowie policzyli ich, zapisując w księgach - „Ci więc, którzy przyjęli słowo jego, zostali ochrzczeni i pozyskanych zostało owego dnia około trzech tysięcy dusz” (Dz.Ap. 2:41). Wierzę, że Pan, gdy zobaczył to umiłowanie porządku, „codziennie pomnażał liczbę tych, którzy mieli być zbawieni” (w. 47).

Gdy ostatnio znów czytałem księgę Nehemiasza, uderzyło mnie jego umiłowanie porządku w zasiedlaniu Jerozolimy. Ten posłuszny i wierny sługa Boży, gdy odbudował już mury miasta, wyznaczył odźwiernych, śpiewaków i Lewitów i kazał określić czas, kiedy bramy miasta mają być otwarte, a kiedy zamknięte. Potem, napisał o sobie: „Bóg natchnął mnie, aby zgromadzić przedniejszych i naczelników, i lud, celem ujęcia ich w spisie rodowodów” (Neh. 7:5). Po tych słowach następuje długa lista rodów, z których ludność mogła wejść do Jerozolimy, aby zamieszkać w tym Bożym mieście. Znajdujemy również zapis, że tych, których nie znaleziono w rodowodach: „jako nieczyści zostali usunięci od sprawowania kapłaństwa” (w. 64).

Pan Jezus, rozradowanym uczniom z powodu władzy nad demonami powiedział: „radujcie się raczej z tego, iż imiona wasze w niebie są zapisane” (Łuk. 10:18). Później, w ostatnich już słowach skierowanych do siedmiu zborów, zwraca również uwagę na pewien porządek w Bożych rejestrach. Tym, którzy wiernie wytrwają do końca, mówi: „nie wymażę imienia jego z księgi żywota, i wyznam imię jego przed moim Ojcem i przed jego aniołami” (Obj. 3:5).  

Bóg lubi porządek, więc sądzę, że ci którzy miłują Boga, nie powinni okazywać żadnych sprzeciwów wobec istnienia zborowych ksiąg, które nie są w prawdzie księgą żywota, lecz zawierają uporządkowany spis tych, którzy tę społeczność tworzą. Chyba, że chodzi o tych, którzy „wyszli spośród nas, lecz nie byli z nas. Gdyby bowiem byli z nas, byliby pozostali z nami. Lecz miało się okazać, że nie wszyscy są z nas” (1 Jan 2:19).

Oczywiście, jest to tylko jeden z wielu aspektów uporządkowanego życia chrześcijanina. O innych, później.

Henryk Hukisz

Samoograniczanie?

W mojej wieloletniej praktyce duszpasterskiej niejednokrotnie spotykałem się z pytaniem, dlaczego tak często potępia się niektóre grzeszne nawyki – jak choćby nadużywanie alkoholu czy kłamstwo – a zupełnie pomija się obżarstwo. Tymczasem brak umiaru w jedzeniu jest w Biblii piętnowany równie mocno jak inne złe przyzwyczajenia. Król Salomon potraktował pijaństwo i obżarstwo na równi, dając radę: „Nie bywaj wśród upijających się winem lub obżerających się mięsem, gdyż pijak i żarłok ubożeją, a ospali chodzą w łachmanach” (Prz 23:20–21).

Dziś do tej przestrogi moglibyśmy dodać również liczne konsekwencje zdrowotne wynikające z braku kontroli nad ilością spożywanych pokarmów. Apostoł Paweł na liście grzesznych uczynków ciała, tuż obok czystej niemoralności, bałwochwalstwa i zabójstw, wymienia właśnie obżarstwo (Gal 5:19–21). Dlatego tak często zachęca się nas do ćwiczenia powściągliwości – jako cechy charakteru niezwykle pomocnej w pokonywaniu tej skłonności.

Samoograniczenie i powściągliwość zakładają odrzucenie lub zmniejszenie ilości czegoś, co samo w sobie nie jest złe. To nie sam pokarm jest grzechem, ale dopiero jego nadmiar. Podobnie grzechem staje się nadmiar wina wypijany do dobrego obiadu. W tym sensie dbanie o umiar jest koncepcją w pełni biblijną i potrzebną.

Po tym krótkim wstępie chciałbym jednak przejść do głównej myśli mojego rozważania. Werset, który mnie do tego skłonił, bywa niestety dosyć często błędnie rozumiany przez zbyt szerokie traktowanie pojęcia samoograniczenia. Apostoł Paweł napisał o sobie: „Umiem się ograniczyć, umiem też żyć w obfitości; wszędzie i we wszystkim jestem wyćwiczony; umiem być nasycony, jak i głód cierpieć, obfitować i znosić niedostatek” (Flp 4:12).

Sformułowanie „umiem się ograniczyć” pojawia się w zasadzie tylko w przekładzie Biblii Warszawskiej. Inne polskojęzyczne tłumaczenia oddają greckie słowo tapeinousthai znacznie trafniej. W rzeczywistości chodzi w nim bowiem o uniżenie się, a nie jedynie o rezygnację z obfitości, o której Paweł wspomina w dalszej części wersetu. Czasownik tapeinoō oznacza dosłownie poniżać się, być pokornym – i ten sam zwrot niezwykle często pojawia się w nauczaniu Jezusa.

Słowa tego Chrystus używał najczęściej wtedy, gdy pokazywał właściwą postawę swoich uczniów. Doskonałym przykładem jest przypowieść o celniku i faryzeuszu. Mówiąc o celniku, który przyszedł do świątyni, aby się modlić, Pan Jezus podsumował:  „Powiadam wam: Ten poszedł usprawiedliwiony do domu swego, tamten zaś nie; bo każdy, kto siebie wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony” (Łk 18:14).

Celnik, którego Chrystus postawił za wzór, nie „ograniczał się” w sensie fizycznym. On po prostu szczerze i głęboko uniżył się przed Bogiem: „(...) nie śmiał nawet oczu podnieść ku niebu, lecz bił się w pierś swoją, mówiąc: Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu” (Łk 18:13).

Szczególnie wymowne zastosowanie słowa tapeinoō znajdujemy w nauczaniu Jezusa na temat relacji panujących w Królestwie Bożym. Z pism apostolskich wiemy, że chociaż jako równi członkowie tworzymy jedno Ciało Chrystusa, mamy w nim wyznaczone różne zadania i służby – gdyż „ciało nie jest jednym członkiem, ale wieloma” (1 Kor 12:14).

Tłumacząc zasady funkcjonowania Kościoła, Pan Jezus powiedział: „Kto zaś jest największy pośród was, niech będzie sługą waszym, a kto się będzie wywyższał, będzie poniżony, a kto się będzie poniżał, będzie wywyższony” (Mt 23:11–12).

Jako Głowa Kościoła, Chrystus ma pełne prawo wywyższać i poniżać tych, których powołuje. Wywyższenie ze strony Pana jest formą uznania za wierność i wytrwałość w służbie – i to On sam w swoim czasie nagradza swoich sług wieńcem chwały. Natomiast jeśli chodzi o uniżenie, to my sami powinniśmy świadomie przyjmować postawę pokory – najpierw wobec Boga, a następnie wobec drugiego człowieka.

Pan Jezus mówił o tym wprost na przykładzie uczty: „Lecz gdy zostaniesz zaproszony, idź i usiądź na ostatnim miejscu, a gdy przyjdzie ten, który cię zaprosił, rzecze do ciebie: Przyjacielu, usiądź wyżej! Wtedy doznasz czci wobec wszystkich współbiesiadników” (Łk 14:10). W królestwie Bożym obowiązuje bowiem niezmienna reguła: „Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony” (Łk 14:11).

Apostołowie w swoich listach regularnie odwoływali się do tej zasady, wskazując na jej duchowe konsekwencje. Apostoł Piotr, który na własnych błędach nauczył się pokory w naśladowaniu Mistrza, radził: „Podobnie młodsi, bądźcie ulegli starszym; wszyscy zaś przyobleczcie się w szatę pokory względem siebie, gdyż Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje” (1 Pt 5:5).

Podobnie apostoł Jakub dostrzegał bezpośrednią zależność między postawą serca a działaniem Boga: „Uniżcie się przed Panem, a wywyższy was” (Jak 4:10).

Uniżanie się przed Bogiem oraz przed naszymi bliźnimi to jedna z najbardziej podstawowych cech każdego dziecka Bożego. Nie należy jednak mylić jej z samym tylko powściąganiem apetytu czy odmawianiem sobie codziennych potrzeb.

Jeśli już mielibyśmy szukać wymiaru samoograniczenia w postawie pokory wobec innych, to przejawia się ono raczej w rezygnacji ze swoich praw, tytułów czy z chęci wyróżniania się z tłomu. Doskonale rozumiał to apostoł Paweł, który wolal własnoręcznie szyć namioty, niż domagać się finansowego utrzymania, do którego jako ewangelista miał pełne prawo. Zależało mu wyłącznie na tym, aby Ewangelia docierała do ludzi, a nie na szczyceniu się swoją apostolską pozycją.

Obyśmy i my potrafili przyjąć taką postawę, by z czystym sumieniem móc powtórzyć retoryczne pytanie, które Paweł zadał Koryntianom: „Czy popełniłem grzech, poniżając siebie samego, abyście wy byli wywyższeni, że za darmo zwiastowałem wam ewangelię?” (2 Kor 11:7).

Henryk Hukisz

Szczerość i wiarygodność

 Niedawno zacząłem czytać jeden z wielu artykułów, jakich mnóstwo krąży w internecie, na temat leczenia raka środkami paramedycznymi. Z reguły, te artykuły mają na celu podważenie opinii na temat leczenia chorób nowotworowych przy pomocy chemioterapii. Pomijam we wstępie argumenty, jakimi posługują się „wiarygodni” świadkowie innych metod leczenia. Później, w końcowej części rozważnia nawiąże do nich.

Gdy pisałem wcześniej na temat mówienia prawdy, odwołałem się do jednego z najlepszych tekstów biblijnych. Apostol Paweł, w Liście do Efezjan (4:15) napisał, że jako ludzie odrodzeni przez Ducha Prawdy, mamy mówić prawdę. W języku oryginalnym występuje tam słówko, „aleteuontes”, które jest dość trudno oddać w innych językach i występuje tylko dwa razy w Nowym Testamencie. Nasz poczciwy przekład Biblii Gdańskiej posługuje się słowem „szczerość”, które zostało również zachowane w Biblii Warszawskiej. Natomiast rdzeniem oryginalnego słowa jest wyraz „aleteia”, który znaczy nic innego, jak „prawda”.

Aby lepiej zrozumieć oryginalne znaczenie tego słowa, musimy odczytać je w kontekście innego zdania, w jakim jeszcze występuje. Znajdujemy je w Liście do Galacjan, gdzie Paweł porusza kwestę odejścia od prawdy o zbawieniu z łaski. Paweł gani swoich adresatów za brak wytrwałości w prawdzie. Mówił im o tym wprost, bez żadnej ogłady, gdyż zwiastuni innej ewangelii, jakiej apostołowie im nie zwiastowali, byli zdecydowani odciągnąć ich od zbawienia z łaski. Paweł nie obawiał się mówić prawdę, gdyż stawka była wysoka. Dlatego, wyjaśniając Galacjanom swoje intencje, zadał im retoryczne pytanie: „Czy stałem się nieprzyjacielem waszym dlatego, że wam prawdę mówię?” (Gal. 4:16). Użyte w tym zdnaniu słówko „aleteuon” wskazuje bardziej na konieczność mówienia prawdy, niż na postawę bycia szczerym, jak w przypadku zastosowania tego wyrażenia w Liście do Efezjan.

Zadaję sobie pytanie, czy mówienie prawdy jest równoznaczne z byciem szczerym? Wydaje się, że tak, lecz czy zawsze?

Pozwólcie, że przejdę do główej myśli, jaka spowodowała, że znów położyłem przed sobą klawiaturę mojego PC-ta, aby napisać to rozważanie. Nawiążę ponownie do artykułu, który zacząłem czytać. Ktoś zamieścił na swoim profilu na FB link do świadectwa jakiejś osoby, która nie ma nawet odwagi, podpisać się swoim nazwiskiem, natomiast stwierdza z całym przekonaniem, że chemioterapia skraca życie osób leczonych. Już na wstępie pojawiają się typowe dla tej kwestii argumenty, że przemysł farmaceutyczny świadomie tępi wszelkie inne metody, aby zapewnić sobie wielki dochód. Z formy przekazywania tych informacji, aż bije szczerość ratowania nieświadomie poddających się leczeniu za pomoca chemioterapii. Najczęściej, taki artykuł odwołuje się do pojedynczych przypadków, które mają za zadanie przekonać czytelnika, że tylko proponowana w nim metoda jest skuteczna, a wszystkie inne, nie.

Pojawia się tu kwestia dość szeroko dziś spotykana, czyli tzw. „matketing szeptany”, jakim posługują się dziś wielkie firmy w walce z konkurencją na rynku. Wiadomo, jeśli zniechęci się potencjalnego nabywcę do zakupu towaru znajdującego się już w obiegu, to można będzie pozyskać go dla siebie. Tak działa marketing. Intencja jest szczera - aby przekonać nabywcę do swojego produktu. A najłatwiej jest to osiągnąć, poprzez sianie wątpliwości odnośnie konkurencji. Czy w tej walce o rynek, producenci podają prawdziwe informacje? Myślę, że mało kto wierzy w prawdziwość reklam, które zachwalają jakiś towar.

Dlaczego prawda szeptana staje się niebezpieczna? Po pierwsze, dlatego, że nie jest prawdą. Po drugie, wykorzystywanie internetu do celów propagandowych zaczyna przekraczać już wszelkie granice przyzwoitości. Media społecznościowe, jak Facebook, Twitter i inne, mają z założenia zapewnić łączność pomiędzy osobami na płaszczyźnie osobistej. Osoby posługujące się tymi mediami gromadzą wokoło siebie grona znajomych, a nawet przyjaciół. Z reguły, te relacje oparte są na zaufaniu i akceptacji podawanych informacji. Krytycyzm, powodowany najczęściej ostrożnością wobec nieznanego, jest jakby zawieszony. Osoby, które znają się, wierzą sobie, gdyż odbierają podawane im informacje z większą dozą zaufania, niż od osób nieznanych. 

Tę właściwość wykorzystuje współczesny marketing. Wielu producentów dóbr trwałych i usług wpycha się do naszych osobistych komputerów poprzez media społecznościowe. Wiele firm angażuje do tych celów „świadków” stosujących już ich produkty, którzy publikuja gotowe artykuły zachęcające innych do pójścia w ich ślady. Wspomniany przeze mnie artykuł, pomimo braku nazwiska autora, zawiera gotowy przycisk do kliknięcia „Poleć na Facebooku”.

Nie mogę kwestionować szczerości intencji twórców tych świadectw, i osób klikających na „fejsbukowy” przycick. Przecież rzeczą dobrą jest ostrzec innych przed destruktywnym działaniem wrogich metod. Dlatego czynią to szczerze, lecz czy to, co polecają jest prawdą? Sama wiara w prawdziwość takich świadectw nie wystarczy, aby uznać je za prawdziwe.

Szczerość i prawda? Co na ten temat mówi Biblia? Prawdziwą definicję szczerości podał Chrystus, i odnosiło się to do Niego samego. Pan Jezus, wyjaśniając Żydom, skąd bierze mądrość w tym co mówi i czyni, wskazał na Ojca w niebie. Dlatego powiedział: „Kto od siebie samego mówi, ten szuka własnej chwały; ale kto szuka chwały tego, który go posłał, ten jest szczery i nie ma w nim nieprawości” (Jan 7:18). Któż z nas, nie ujmując nikomu, może powiedzieć o sobie, że we wszystkim co mówi i czyni, szuka jedynie chwały Boga? Myślę, iż wielu zgodzi się z tym, że staramy się to czynić, lecz nie zawsze nam to wychodzi.

Powinniśmy dążyć do tego, aby nasze szczere intencje były zawsze zgodne z Bożą prawdą. Jak napisał Paweł, abyśmy mogli powiedzieć o sobie, że „mówimy w Chrystusie przed obliczem Boga jako ludzie szczerzy, jako ludzie mówiący z Boga” (2 Kor. 2:17).  Naszym celem, szczytem, na który wspinamy się w życiu, jest zdolność mówienia prawdy w szczerości serca, „jako ci, którzy się boją Pana” (Kol. 3:22).

Jestem przekonany, że skoro Słowo Boże nakłada na nas obowiązek mówienia prawdy, to zanim zamieścimy jakiś link na swoim profilu, zrobimy wszystko, aby być pewnym, że zawiera wiarygodne informacje. To będzie wymagać czasu i dociekliwość, lecz prawda jest tego warta.

Pozwólcie, że na zakończenie tego rozważania o szczerości i prawdzie, nawiążę do mojego doświadczenia. W roku 2010 usłyszałem z ust lekarza: „Masz raka”. Bezpośrednio po tej diagnozie, poddałem się standardowemu leczeniu za pomocą chemioterapii i naświetlań. Oczywiście, jak nigdy przedtem, spędziłem sporo czasu w modlitwie, szukając odpowiedzi u mejego Ojca, pytając Go o to, co mam zrobić. Kilka miesięcy po rozpoczęciu leczenia spotkałem człowieka wierzącego, który znajdował się w podobnym doświadczeniu zdrowotnym. Trochę rozmawialiśmy, lecz nie za bardzo mi odpowiadało to, co robił, i do czego próbował mnie namówić. Ten człowiek przerwał zabiegi, z jakich już korzystał w szpitalu, gdyż uwierzył w obiegową prawdę, iż najbardziej skutecznym leczeniem jest przykładanie na otwartą ranę mazi uzyskanej z nasion cieciorki.

Dziękuję Bogu za to, że po każdym badaniu tomograficznym, jakie przechodziłem w trakcie leczenia, otrzymywałem potwierdzenie, że mój oganizm jest czysty, to znaczy, że nie ma żadnych przerzutów. Natomiast wspomniany rozmówca, wierzący w cudowność jakiejś mało znanej papki roślinnej, zakończył już swoją ziemską wędrówkę, chociaż to co robił, robił szczerze.

Henryk Hukisz

Mówienie prawdy

Kampania wyborcza na urząd Prezydenta w USA nabierała rozpędu. Najciekawiej było po stronie republikańskiej, gdyż w blokach stratowych stanęło kilkunastu kandydatów. Niektórzy odpadli już po paru miesiącach, inni ciągneli w tym biegu do Białego Domu nieco dłużej.

Główną uwagę medialną zwróciło na siebe dziesięciu chętnych do fotela prezydenckiego, którzy spotkali się na pierwszej debacie w Cleveland. Całe to wydarzenie jednak należało do jednego kandydata, do miliardera Donalda Trumpa. Nie tylko dlatego, że posiadał nietuzinkową osobowość, lecz ze względu na język, jakim się posługiwał od momentu ogłoszenia swej kandydatury.

Podczas oficjalnego podania do wiadomości, że startuje w tym wyścigu wyborczym, otwarcie powiedział co myśli o problemie nielegalnej imigracji, jaka zalewa ten kraj przez meksykańską granicę. Trump, bez owijania w bawełnę powiedział, że wsród nielegalnie przybywających obywateli z Meksyku, są przestępcy, narkomani, mordercy i gwałciciele. Duże brawa w szczelnie wypełnionej hali sportowej towarzyszyły takim wypowiedziom, jak np: „Prawdą jest, że narkotyki są przywożone z Meksyku do naszego kraju, a od nas do Meksyku wywożone są nasze pieniądze”. Oficjalnie o tym się nie mówi, ani nie używa się takiego języka. Wręcz odwrotnie, sugeruje się dziennikarzom, aby zamiast „nielegalny imigrant” mówili „osoba nie posiadająca odpowiednich dokumentów”.

Pomimo, że główne media, tzw. „main stream media” potępiały Trumpa w czambuł za te wypowiedzi, to jednak on zajmował wiodącą pozycję na liście kandydatów republikańskich. Moim zdaniem, wyraźnie wyczuwa się, że ten odważnie mówiący kandydat zyskuje poparcie właśnie dlatego, że mówi otwarcie to, co większość rodowitych Amerykanów jedynie wyraża w prywatnych rozmowach. Trump nazywał rzeczy po imieniu, i jego wypowiedzi szczególnie zdominowały pierwszą debatę republikańskich kandydatów.

Ta debata i jej przebieg nasunęły mi kilka skojarzeń z naszym życiem w świetle Biblii. Apostoł Paweł napisał, że powinniśmy mówić „w prawdziwej miłości” (Ef 4:15). Wprawdzie nasze polskojęzyczne przekłady oddają tę wypowiedż Pawła w nieco w innych słowach, to jednak w oryginale tak jest napisane. Natomiast prawie wszystkie przekłady angielskojęzyczne oddaję oryginalne słowa „aleteuontes de en agape” właśnie tak - „speaking the truth in love”.

Od razu chcę zwrócić uwagę, iż odniesienie się do wypowiedzi Donalda Trumpa nie jest najszczęśliwsze, gdyż naszym obowiązkiem jest wówienie prawdy w miłości, o co nie musi zabiegać ten polityk. Moją główną myślą, jaka się nasunęła podczas tej debaty, to właśnie konieczność mówinia prawdy, bez względu na to, czy jest miła, czy, jak mówi znane przysłowie, „kole w oczy”. Prawda jest zawsze prawdą, i nie wolno zmieniać jej wymowy, używając innych słów, które brzmią łagodniej dla naszych uszu.

Gdyby na butelce z trucizną napisano „Toksyna” i zamieszczono wyjaśnienie, że jest to „środek ograniczający funkcje organizmu”, z pewnością niejeden spróbowałby, jak ta toksyna smakuje. Ponieważ nie każdy jest świadomy znaczenia słowa „toksyna” (brzmi prawie jak „kofeina” znajdująca sie w kawie), dlatego z reguły na butelce jest napisane „trucizna”, aby ostrzec przed niebezpieczeństwem.

Pamietam, jak przygotowywałem się kiedyś do kazania na temat pokuty i chciałem zdefiniować czym jest upamiętanie. Zacząłem więc szukać w Słowniku Języka Polskiego (PWN) informacji na temat słowo „pokuta” i pod tym hasłem znalazłem wyjaśniene, że jest to „kara za jakieś wykroczenie, (...) w wielu religiach tą karą jest zadośćuczynienie za grzech”. Z taką definicją nie mogłem się zgodzić, gdyż według ewangelii, karę za nasze grzechy poniósł już Chrystus.

Podobnie dzieje się z pojęciem grzechu. Wielu współczesnych kaznodziejów nie chce straszyć słuchaczy tym staroświeckim słowem, dlatego wymyśla inne, przyjemniejsze dla ucha. Jednak bez względu na to, czy grzech nazwiemy „błędem”, „niedoskonałością” czy jeszcze innaczej, zawsze będzie grzechem, podobnie jak trucizna, bez względu na jej nazwanie, będzie zawsze zabijać.

Apostoł Paweł, nie bawił sie w dobieranie mile brzmiących słówek, grzech nazywał grzechem, bałwochwalstwo, bałwochwalstwem, nieczystość, nieczystością, dlatego mógł powiedzieć z pełnym przekonaniem, że święty Bóg przyjmie tych, którzy za prawdziwe przyjmą słowa wzywające do świętości – „Nie wprzęgajcie się w jedno jarzmo z niewierzącymi. Co bowiem łączy sprawiedliwość i bezprawie? Lub jaka wspólnota między światłem a ciemnością? (...) Dlatego wyjdźcie spośród nich i odłączcie się, mówi Pan, i nie dotykajcie tego, co nieczyste, a Ja was przyjmę (2 Kor 6:14,17).

Podobnie dzieje się, gdy zamiast nazywać spłeczność ludzi wierzących kościołem, wymyśla się inne wyrazy, jak na przykład:  wspólnota lub inne określenia, jakie używa się w świecie. Dlaczego nie tak, jak został nazwany przez Głowę: „ja zbuduję Mój Kościół”.  Kościół (greckie „ekklesia”), znaczy „wywołać” z ogółu. Czyżby biblijne słowa już się zestarzały i przestały być adekwatne do współczesnych celów, jakie zostały wyznaczone ludziom wierzącym przez Głowę Kościoła?  

Apostoł Paweł nie szedł na żadne kompromisy w zwiastowaniu ewangelii. Nie ubierał jej w pięknie brzmiące słówka, ponieważ nie chciał pozbawić jej mocy. Mówił o krzyżu i jego skutecznym działaniu. Przypomniał koryntianom, którzy zaczęli dobierać sobie nauczycieli według własnego upodobania, że „gdy przyszedłem do was, przyszedłem głosić wam tajemnicę Boga nie za pomocą górnolotnych słów lub mądrości” (1 Kor 2:1).  

W zborach galackich pojawił się problem spowodowany nauczaniem o konieczności przestrzegania przepisów Zakonu. Apostoł Paweł nie szczędził słów prawdy, gdy pisał list do tych wierzących. Używał nawet ostrych słów, tak jak realne było niebezpieczeństwo odpadnięcia od łaski.  Zwrócił się do nich słowami: „O nierozumni Galaci, kto was omamił, was, wobec których został ukazany Jezus Chrystus ukrzyżowany?” (Ga 3:1). Nie można sądzić, że apostoł pisał te prawdziwe słowa bez miłości. W następnym rozdziale zadał im retoryczne pytanie: „Czyżbym się stał waszym wrogiem, mówiąc wam prawdę?” (Ga 4:16) Oczywiście, nadal był ich przyjacielem zgodnie  ztym, co pisał mądry Salomon  „Szczere są razy od tego, kto kocha, obfite pocałunki od tego, kto nienawidzi” (Prz 27:6).

Pamiętajmy też o przestrodze, o jakiej pisał apostoł Paweł, mając na uwadze czasy ostateczne – „Nadejdzie bowiem czas, gdy zdrowej nauki nie będą znosić, ale według własnych pożądań będą sami sobie dobierać nauczycieli, którzy wyjdą naprzeciw ich oczekiwaniom. I odwrócą się od słuchania prawdy, a zwrócą się do baśni” (2 Tm 4:3,4).

Warto zadać sobie pytanie o to, czy w czasie kolorowania fałszu, aby wyglądał jak prawda, nasze ucho jest wrażliwe na to, co jedynie jest Prawdą?

Henryk Hukisz

Wolni od pychy

Daniel Gabriel Fahrenheit, niemiecki naukowiec urodzony w Polsce, stworzył pierwszą powszechnie używaną skalę pomiaru temperatury. Za punkt zerowy przyjął najniższą temperaturę mieszanki wody i soli. Górną granicą była dla niego temperatura ludzkiego ciała, którą określił na 96 stopni. Inne stałe punkty na jego skali to temperatura zamarzania wody (32°) oraz jej wrzenia (212°).

W 1724 roku wiodąca wówczas w świecie zachodnim organizacja naukowa, British Royal Society, oficjalnie uznała ten system pomiarowy. Niecałe dwadzieścia lat później szwedzki astronom, Anders Celsius, opracował inny podział. Przyjął dwa czytelne punkty odniesienia – temperaturę zamarzania wody (0) oraz wrzenia (100) – tworząc przejrzystą skalę dziesiętną.

Dziś niemal cały świat stosuje system metryczny i skalę Celsjusza, z wyłączeniem m.in. Stanów Zjednoczonych. Niewielki błąd przy przeliczaniu jednostek z Fahrenheita na Celsjusza doprowadził zresztą w 1999 roku do utraty wartej 125 milionów dolarów sondy kosmicznej NASA (Mars Climate Orbiter), która rozbiła się w atmosferze Czerwonej Planety.

Innym przykładem, który dobrze ilustruje ten problem, jest znana anegdota wojskowa. Pewna matka przyjechała na uroczystą przysięgę swojego jedynego syna. Podczas oficjalnej parady, gdy żołnierze maszerowali przed zgromadzonym tłumem, kobieta wypatrywała swojego jedynaka. Zauważywszy, że jej syn idzie w zupełnie innym rytmie niż reszta oddziału, zawołała z przejęciem: „Spójrzcie! Dlaczego wszyscy idą nie w nogę?”.

Postawa „ja kontra cała reszta” to postawa, która niszczy ludzkie społeczności – w tym również wspólnoty ludzi wierzących. W języku biblijnym problem ten nazywa się pychą lub egoizmem.

Gdy ktoś wychodzi z założenia, że tylko on ma rację, a jego rozumienie Biblii i świata jest jedynym słusznym, wpada w pułapkę pychy. A to skutecznie niszczy zarówno relację z Stwórcą, jak i z drugim człowiekiem. Ewa, matka wszystkich żyjących, zrobiła to, co sama uznała za właściwe, ignorując jasne polecenie Boga. Gdy zobaczyła konsekwencje swojego wyboru, natychmiast zrzuciła winę na węża – nieświadoma, że dała się zmanipulować samemu diabłu.

Jeśli ufamy Słowu Bożemu, wiemy, że przeciwnik wciąż stosuje tę samą taktykę. Przestrzega przed tym apostoł Paweł: „Obawiam się jednak, ażeby, jak wąż chytrością swoją zwiódł Ewę, tak i myśli wasze nie zostały skażone i nie odwróciły się od szczerego oddania się Chrystusowi” (2 Kor 11:3). Aby nie wpaść w tę samą pułapkę, musimy czuwać nad swoimi myślami – to w nich ma swój początek każde ludzkie działanie.

Jaką zatem przyjąć strategię, aby ustrzec się przed zasadzkami pychy? Z pomocą znów przychodzi Paweł, opisując duchową walkę z naszym największym wrogiem: naszą własną, upadłą naturą. Warto przyjrzeć się postawie tego pokornego sługi Chrystusa. Choć głosił prawdę, nie przypisywał sobie z tego powodu żadnej wyższości. Pisał o sobie: „Ja sam, Paweł, napominam was przez cichość i łagodność Chrystusową, ja, który, gdy jestem u was osobiście, rzekomo jestem pokorny, a gdym daleko, jestem ponoć śmiały wobec was” (2 Kor 10:1).

Kawałek dalej Paweł wskazuje na jedyne źródło zwycięstwa nad własną samowystarczalnością: „Chociaż bowiem w ciele żyjemy, nie walczymy orężem cielesnym” (2 Kor 10:3). W tym miejscu kryje się subtelna różnica między przekonaniem o własnej racji (wynikającym z grzesznej natury) a odwołaniem się do Chrystusa, którego uczyniliśmy Panem naszych myśli.

Apostoł wyjaśnia mechanizm dający zwycięstwo nad własnym egoizmem: „Gdyż oręż nasz, którym walczymy, nie jest cielesny, lecz ma moc zburzenia warowni dla sprawy Bożej; nim też unicestwiamy złe zamysły i wszelką pychę, podnoszącą się przeciw poznaniu Boga, i zmuszamy wszelką myśl do poddania się w posłuszeństwo Chrystusowi” (2 Kor 10:4–5).

Czym jest ten duchowy oręż? Paweł wyjaśnia to m.in. w Listach do Rzymian i Koryntian. Chodzi o przyjęcie nowej natury poprzez utożsamienie się z Chrystusem w Jego śmierci i zmartwychwstaniu. Punktem zwrotnym jest świadoma decyzja wiary i chrzest. Dlatego apostoł zachęca: „Tak i wy uważajcie siebie za umarłych dla grzechu, a za żyjących dla Boga w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rz 6:11). Uwolnieni od samowoli naszej dawnej natury, możemy zrobić coś, co wcześniej było niemożliwe: „(...) oddawajcie siebie Bogu jako ożywionych z martwych, a członki swoje Bogu na oręż sprawiedliwości” (Rz 6:13).

Poddanie swoich myśli Chrystusowi jest decyzją, którą podejmujemy każdego dnia. Skoro w naszym życiu „noc przeminęła, a dzień się przybliżył”, mamy możliwość „przyobleczenia się w zbroję światłości” (Rz 13:12).

Paweł radzi wierzącym, aby we wszystkim okazywali się sługami Bożymi: „(...) w Duchu Świętym, w miłości nieobłudnej, w słowie prawdy, w mocy Bożej; przez oręż sprawiedliwości ku natarciu i obronie” (2 Kor 6:6–7).

Jeśli zastosujemy się do tych wskazówek, nasz krok w marszu za Chrystusem stanie się równy i spójny z Jego krokiem. Jezus pozostawił nam doskonały wzór do naśladowania, którego praktyczny wymiar wyrażają słowa: „Niechaj każdy baczy nie tylko na to, co jego, lecz i na to, co cudze. Takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie, który (...) wyparł się samego siebie, przyjął postać sługi” (Flp 2:4,7).

Henryk Hukisz

Denominacjonalizm

Denominacjonalizm – zanim gładko wypowiesz to słowo, możesz poczuć ból wykręcanego języka. Można je śmiało postawić obok klasycznych łamańców językowych o stole bez nóg, tańczącej panience z Konstantynopola czy chrząszczu brzmiącym w trzcinie w Szczebrzeszynie.

Z reguły, gdy chcemy użyć jakiegoś słowa – szczególnie mało znanego – powinniśmy najpierw poznać jego znaczenie. Jednym z takich terminów jest „denominacja” oraz pochodzące od niej określenie zjawiska dotyczącego przynależności ludzi do różnych grup wyznaniowych, czyli właśnie „denominacjonalizm”. W środowisku chrześcijan ewangelicznych często szerzą się opinie, że denominacji należy unikać jak ognia piekielnego. W ustach niektórych przeciwników termin ten brzmi wręcz złowieszczo, więc na wszelki wypadek wypowiadają go tylko w ostateczności.

Osobiście najczęściej korzystam ze Słownika Języka Polskiego PWN. Gdy jednak szukałem w nim hasła „denominacjonalizm”, nie znalazłem nic. Kiedy natomiast wpisałem to słowo w Google, na pierwszym miejscu pojawił się link, pod którym „pan Czesiu z Kalifornii” wyjaśnia zawiłości tego pojęcia. Opierając się na objawieniach niejakiego Krisa Vallottona opisanych w książce Ulewny deszcz, nasz rodak tłumaczy, że denominacjonalizm opiera się na hierarchiach, które:

„Najczęściej tworzą się poprzez porządek dziobania. A w kurniku kurczaki organizują swoją społeczność, dziobiąc się nawzajem, aby ustalić, który z nich jest najsilniejszy, który najsłabszy oraz na jakich szczeblach hierarchii znajdują się pozostałe” (z bloga pana Czesia).

Ponieważ nikt nie chce być „dziobany”, lepiej unikać wszelkich denominacji. Domyślam się, że skoro książka Ulewny deszcz została wydana po polsku, stąd też wzięła się niechęć do tego zjawiska w naszym kraju.

Słowo „denominacja” figuruje już jednak w internetowym słowniku językowym. Wpisując je w wyszukiwarkę na stronie PWN, znajdziemy konkretne definicje. Po pierwsze, denominacja to „wymiana pieniędzy związana ze zmianą nazwy lub obniżeniem nominału”. Przeciwnikom struktur religijnych raczej nie o to chodzi, bo nikt nie lubi, gdy jego banknoty tracą na wartości. Po drugie, oznacza to „nazwanie czegoś lub kogoś inną nazwą”. To również wydaje się nieszkodliwe – w końcu nazywanie rzeczy po imieniu jest naturalne.

Na szczęście istnieje jeszcze jedno znaczenie. Słownik wyjaśnia, że denominacja to również: „w Europie Zachodniej: grupa religijna, która oddzieliła się od macierzystej organizacji; w USA: każda grupa wyznaniowa”. I tu pojawia się problem, bo jak to zwykle bywa: „punkt widzenia zależy od punktu siedzenia”. W Europie Zachodniej denominacją nazwiemy grupę wyłonioną z dominującego Kościoła. W USA wystarczy należeć do dowolnej grupy religijnej, by „podpaść” pod tę definicję. A co mają zrobić mieszkańcy Europy Wschodniej lub zjednoczonej UE? Pozostawiam to pytanie bez odpowiedzi, gdyż wiarygodne źródła milczą na ten temat.

Możemy oczywiście kontynuować poszukiwania. Nie powinniśmy jednak używać słów, których znaczenia nie rozumiemy, aby nie popełnić błędu, o którym ostrzegał Jezus: „W dniu sądu człowiek będzie musiał się rozliczyć z każdego niepotrzebnego słowa” (Mt 12:36). Jeśli ktoś zarzeka się, że nigdy nie wejdzie do żadnej denominacji, lub widzi w niej odstępstwo od wiary porównywalne z Antychrystem, ufam, że wie, co mówi.

Inne źródła podają jeszcze inne definicje. Środowiska katolickie pod pojęciem denominacji rozumieją zazwyczaj inne wyznania chrześcijańskie (często traktując je jako sekty). Protestanci traktują denominacje najbardziej poważnie – jako związki wyznaniowe skupiające ludzi wokół wspólnego rozumienia doktryny biblijnej. Według Wikipedii to po prostu „wspólnota religijna posiadająca własną nazwę, naukę i strukturę”.

Zatem: czy denominacja to wróg prawdziwej pobożności? Czy należy jej unikać jako zła, które ogranicza wolność w Bogu?

Osobiście uważam, że denominacja w sensie religijnym wskazuje na pewną stabilizację ruchu. Każda nowa inicjatywa w fazie początkowej nie ma jasno zdefiniowanych zasad ani struktur. Te tworzą się naturalnie, wraz z potrzebami wynikającymi z życia.

Spójrzmy na pierwszych chrześcijan. Dzieje Apostolskie i Listy Pawła pokazują, że dopiero gdy w pierwszych zborach pojawiły się problemy, zaczęto porządkować życie wspólnoty. Czytamy, że „gdy liczba uczniów wzrastała, helleniści zaczęli szemrać przeciwko Hebrajczykom, że podczas codziennego posługiwania ich wdowy są zaniedbywane” (Dz 6:1). Apostołowie, wyznaczeni do organizowania życia wierzących, zwołali wszystkich i ustanowili diakonów, by zajęli się tym problemem, sami decydując: „My natomiast oddamy się wyłącznie modlitwie i posłudze Słowa” (w. 4).

Po kilkunastu latach, gdy zborów było już wiele, a chrześcijanie z różnych kultur mieli odmienne zdania na temat pobożności, zwołano w Jerozolimie pierwszy sobór (synod). Postanowiono wówczas: „Duch Święty i my” (Dz 15:28), aby we wszystkich zborach przyjęto wspólne zasady.

Apostoł Paweł dbał o to, by chrześcijanie wierzyli tak samo i postępowali według przyjętych reguł. Dotyczyło to także porządku nabożeństw. Gdy w Koryncie zapanował chaos, napisał: „Kiedy się zbieracie, każdy ma jakiś dar: śpiewania hymnów lub nauczania, lub objawiania tego, co zakryte, lub mówienia językami, lub tłumaczenia. Wszystko niech służy ku zbudowaniu” (1 Kor 14:26). Czy ograniczał Ducha Świętego? Absolutnie nie, gdyż „Bóg bowiem nie jest Bogiem nieładu, lecz pokoju” (w. 33).

To brzmi jak regulacja obowiązująca w całym Kościele. Czyż nie jest to cecha denominacji, w której obowiązują konkretne reguły? Paweł stwierdził jasno: „Wszystko jednak niech się odbywa z godnością i we właściwym porządku” (1 Kor 14:40). W greckim oryginale słowo „porządek” to taksis, co oznacza „ustaloną regułę przekazywaną do przestrzegania”.

Obawiam się, że u wielu współczesnych chrześcijan w tym momencie rodzi się bunt. Przecież nikt nie ma prawa ograniczać ich wolności! Warto jednak pamiętać, że Duch Święty – będąc Bogiem – po prostu lubi porządek.

A może zła należy upatrywać w patologiach, które zdarzają się w różnych strukturach, a nie w samym fakcie istnienia denominacji?

Henryk Hukisz