Przeklęte błogosławieństwo

Malachiasz, będący ostatnim prorokiem Starego Testamentu, wypowiedział wiele niezwykle istotnych prawd dotyczących Bożych oczekiwań wobec narodu Izraela. Pan Jezus ujął tę samą myśl w słowach skierowanych do Samarytanki przy studni Jakubowej, podkreślając, że: „prawdziwi czciciele będą oddawali Ojcu cześć w duchu i w prawdzie; bo i Ojciec takich szuka, którzy by Mu tak cześć oddawali” (Jn 4:23). Malachiasz w swojej proroczej wizji szczegółowo opisuje ówczesny stan religijności narodu wybranego. Pisze on wprost o postępującym odstępstwie w okazywaniu Bogu należnej bojaźni i czci, co działo się mimo uporczywego trwania ludu w zewnętrznym zachowywaniu ceremonii religijnych.

We wstępie do tego proroctwa Bóg przypomina potomkom Jakuba, że odziedziczyli łaskę wybrania ze względu na ogromną miłość, jaką zostali obdarowani. Pan postanowił okazać miłosierdzie Jakubowi i przez całą historię błogosławił narodowi, pomimo że ten wielokrotnie zawodził w swojej wierności. Miłość Boga posunęła się tak daleko, że swój umiłowany naród posłał nawet na siedemdziesiąt lat do niewoli babilońskiej – wszystko po to, aby lud się upamiętał. Prorok Boży, porównując tę sytuację do relacji rodzinnej, mówi w imieniu Boga: „Syn czci ojca, a sługa swojego pana. Jeżeli jestem ojcem, to gdzież jest moja cześć? A jeżeli jestem panem, to gdzież jest bojaźń przede mną? – mówi Pan” (Ml 1:6).

Izraelici, na przekór częstym i żarliwym wezwaniom Pana do powrotu, nadal sprawowali religijne ceremonie, łudząc się, że Boga można w jakikolwiek sposób oszukać. Już znacznie wcześniej prorok Izajasz wskazywał na identyczną sytuację, gdy mnożono liczbę modlitw, ofiar i świąt, podczas gdy serca Izraelitów pozostawały daleko od Pana. Wówczas Bóg zażądał przez proroka: „Nie składajcie już ofiary daremnej, kadzenie, nowie i sabaty mi obrzydły, zwoływanie uroczystych zebrań – nie mogę ścierpieć świąt i uroczystości” (Iz 1:13).

Za dni Malachiasza postępowano w podobny sposób, z tą jednak różnicą, że Izraelici – zachęceni brakiem natychmiastowej reakcji Boga – zaczęli ofiarować Mu to, co było ślepe, kulawe i chore. Tak bardzo rozochocili się w tym bezbożnym procederze, że otwarcie mówili: „Stół Pana może być nieczysty i można ofiarować na nim pokarm, którym sami gardzicie” (Ml 1:12). Wobec takiej postawy Bóg wyraził się jasno: „Ja rzucę na was klątwę i przeklnę wasze błogosławieństwo. Zaiste, przeklnę je, gdyż nie bierzecie tego do serca” (Ml 2:2).

Jest to jedna z najbardziej drastycznych przestróg, jakie Bóg kiedykolwiek wypowiedział wobec swojego narodu. Istotą problemu był całkowity brak chęci oddawania Bogu czci w sposób, na jaki On zasługuje – czyli tak, „jak Mu to miłe: z nabożnym szacunkiem i bojaźnią” (Hbr 12:28). Bóg w swej desperacji o autentyczność relacji prosił wręcz: „Niechby znalazł się między wami ktoś, kto zamknąłby bramy świątyni, abyście nie zapalali ognia na moim ołtarzu daremnie!” (Ml 1:10). Zamiast posłuchu, Juda nadal uprawiał duchowe wszeteczeństwo, gdyż „zbezcześcił świątynię, którą Pan miłuje, i pojął za żonę córkę obcego boga” (Ml 2:11).

W księdze tej znajdujemy jednak również wiele zapowiedzi zbawienia skierowanych do wszystkich narodów. Znamienne słowa Bóg wypowiada właśnie w kontekście hipokryzji uprawianej w Izraelu „na cześć Boga”. Prorok wskazuje na szeroki horyzont Bożej łaski, który obejmuje cały świat, gdyż: „od wschodu słońca aż do jego zachodu wielkie jest moje imię wśród narodów i na wszystkich miejscach spala się kadzidła i składa się czyste ofiary na cześć mojego imienia, bo moje imię jest wielkie wśród narodów – mówi Pan Zastępów” (Ml 1:11). Dzięki temu proroctwu możemy lepiej zrozumieć, dlaczego Pan Jezus, przechodząc przez Samarię, mówił niewieście odrzuconej przez Izrael o prawdziwych czcicielach, którzy są mili Bogu.

Ktoś mógłby zapytać: „To dotyczy Izraela, po co więc my mamy się tym zajmować?”. Uważam jednak, że jest to kwestia kluczowa dla Kościoła, gdyż – jak naucza apostoł Paweł – „odrzucenie ich (Izraela) jest pojednaniem świata” (Rz 11:15). Paweł zwraca się do Kościoła słowami: „będąc gałązką z dzikiego drzewa oliwnego, zostałeś na ich miejsce wszczepiony i stałeś się uczestnikiem korzenia i tłuszczu oliwnego” (w. 17). Z tego powodu udziela on surowej przestrogi wszystkim uczestnikom łaski: „ale się strzeż, jeśli bowiem Bóg nie oszczędził gałęzi naturalnych, nie oszczędzi też ciebie” (w. 21).

Ostatnio poświęcam sporo czasu na studiowanie listów pasterskich Pawła do Tymoteusza. Apostoł maluje w nich przejmujący obraz Kościoła czasów ostatecznych, precyzyjnie wskazując na objawy oraz przyczyny odstępstwa. Z lektury tych listów jasno wynika, że głównym niebezpieczeństwem naszych czasów jest brak troski o zdrową naukę. Paweł pisze: „zdrowej nauki nie ścierpią, ale według swoich upodobań nazbierają sobie nauczycieli, żądni tego, co ucho łechce, i odwrócą ucho od prawdy, a zwrócą się ku baśniom” (2 Tm 4:3-4).

Łatwo jest przewidzieć stan Kościoła, który przestaje dbać o naukę apostolską. Apostoł używa tutaj bardzo ostrych słów, podobnie jak czynili to niegdyś prorocy w Izraelu. W listach tych odnajdujemy dwa opisy cech charakterystycznych dla współczesnego Kościoła:

„A Duch wyraźnie mówi, że w późniejszych czasach odstąpią niektórzy od wiary i przystaną do duchów zwodniczych i będą słuchać nauk szatańskich, uwiedzeni obłudą kłamców, naznaczonych w sumieniu piętnem występku...” (1 Tm 4:1-2).

Oraz:

„A to wiedz, że w dniach ostatecznych nastaną trudne czasy: Ludzie bowiem będą samolubni, chciwi, chełpliwi, pyszni, bluźnierczy, rodzicom nieposłuszni, niewdzięczni, bezbożni, bez serca, nieprzejednani, przewrotni, niepowściągliwi, okrutni, nie miłujący tego, co dobre, zdradzieccy, zuchwali, nadęci, miłujący więcej rozkosze niż Boga” (2 Tm 3:1-4).

Jeśli ktoś uważa, że powyższe słowa dotyczą wyłącznie świata, jest w głębokim błędzie. Ludzie niewierzący zawsze tacy byli i będą, gdyż są duchowo martwi i postępują „według modły tego świata” (Ef 2:2). Paweł ma tu jednak na uwadze konkretnie tych, „którzy przybierają pozór pobożności, podczas gdy życie ich jest zaprzeczeniem jej mocy” (2 Tm 3:5). Pisze on również, że są to osoby, które „zawsze się uczą, a nigdy do poznania prawdy dojść nie mogą” (w. 7). Ten przerażający opis dotyczy zatem ludzi wierzących w Kościele czasów ostatecznych.

Zauważam z niepokojem, że coraz częściej w naszych zborach spotyka się cechy typowe dla Kościoła odstępczego. Przywódcy, zamiast właściwie reagować na to zjawisko, zajęci są wymyślaniem coraz to nowszych form uwielbienia, stosując przy tym metody zaczerpnięte wprost ze świata. Organizowanie koncertów czy rozbudowanych programów społecznych często wskazuje na chęć przypodobania się ludziom, a nie Bogu. Kiedyś pastor pewnego dużego zboru wyznał mi, że musi zdobyć wykształcenie w zakresie „zarządzania masą ludzką”, aby móc lepiej kierować zborem. A ja, w swej prostocie, zawsze myślałem, że to Duch Święty jest jedyną siłą kierowniczą Kościoła.

Waham się czasem, czy nie poddać szczegółowej analizie poszczególnych cech Kościoła odstępczego. Obawiam się jednak, że będzie to jedynie „głos wołającego na pustyni”. Kto zaryzykuje dziś, aby „pewnym ludziom przykazać, żeby nie nauczali inaczej niż my” (1 Tm 1:3) i – jeśli zajdzie taka potrzeba – usunąć ich ze zboru? Słowo Boże nakazuje przecież: „człowieka, który wywołuje odszczepieństwo, po pierwszym i drugim upomnieniu unikaj” (Tt 3:10). Zamiast tego, w imię źle pojętej tolerancji, pozwala się takim ludziom nauczać, prowadzić uwielbienie czy nawet zakładać nowe zbory.

Nawiązaniem do proroctwa Malachiasza o czystych ofiarach narodów są słowa o łasce, która naucza nas, że Jezus Chrystus „dał samego siebie za nas, aby nas wykupić od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud na własność, gorliwy w dobrych uczynkach” (Tt 2:14). Dlatego autor Listu do Hebrajczyków ostrzega nas wszystkich: „Baczcie, abyście nie odtrącili tego, który mówi; jeśli bowiem tamci [...] nie uszli kary, to tym bardziej my, jeżeli się odwrócimy od Tego, który przemawia z nieba” (Hbr 12:25).

Brak błogosławieństwa w dzisiejszych zborach – co w rzeczywistości jest równoznaczne z przekleństwem – może wynikać właśnie z faktu, że próbuje się oszukiwać Boga, zapalając na ołtarzu Jego chwały „cudzy ogień”.

Henryk Hukisz